اخبار مقاومت و مبارزه در زندان های جمهوری اسلامی

ناهید خداجو، فعال باسابقهٔ جنبش کارگری و حقوق زنان، پس از چندین روز بی‌خبری، در تماس کوتاهی با خانواده‌اش از انتقال خود به زندان کچویی فردیس کرج خبر داد. ناهیدخداجو طی سال‌های گذشته به دلیل فعالیت‌های اجتماعی کارگری و در دفاع از حقوق کارگران و زنان بارها بازداشت و به حبس محکوم شده است.
ناهید خداجو از خانواده دادخواهان دهه شصت بوده و سالهای زیادی را در زندان سپری کرده است.
تا زمان انتشار این خبر، جزئیاتی دربارهٔ دلایل بازداشت اخیر و اتهامات احتمالی علیه او منتشر نشده است.

مادران آشتی کردستان با انتشار بیانیه‌ای از پیوستن خود به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» خبر دادند. این گروه با اعتراض به صدور و اجرای احکام اعدام و ناپدیدسازی قهری جوانان، خواستار توقف اعدام‌ها، حفاظت از جان زندانیان سیاسی و روشن‌شدن فوری سرنوشت ناپدیدشدگان قهری شد.
مادران آشتی کردستان روز سه‌شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵ در بیانیه خود اعلام کردند که در اعتراض به صدور احکام اعدام برای زندانیان سیاسی و ناپدیدسازی قهری جوانان، به این کارزار می‌پیوندند. آنها همچنین بر حمایت از زندانیان سیاسی، به‌ویژه افرادی که به اعدام محکوم شده‌اند یا با خطر صدور و اجرای این حکم روبه‌رو هستند، تأکید کردند. در بخشی از این بیانیه آمده است: «ما به‌عنوان مادرانی که درد، داغ و چشم‌انتظاری را می‌شناسیم، بر این باوریم که حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی، حقی انکارناپذیر است و هیچ مادری نباید در هراس از اعدام فرزندش زندگی کند.»
مادران آشتی کردستان در ادامه با اشاره به پیامدهای اعدام برای خانواده‌ها تأکید کردند که آثار این مجازات به گرفتن جان یک انسان محدود نمی‌شود، بلکه خانواده فرد

کانون حقوق بشر ایران خبر داد امیرحسین مرادی، زندانی سیاسی و دانشجوی دانشگاه شریف محبوس در زندان اوین، روز پنجشنبه ۲۳ مهر در جریان یورش مأموران به سالن ۴ بند ۷ به‌ شدت مورد ضرب‌ و جرح قرار گرفته است.
بر‌ اساس گزارش‌ها، مأموران تلاش کردند این زندانی سیاسی را به مکانی نامعلوم منتقل کنند، اما اعتراض او و سایر زندانیان با برخورد خشونت‌آمیز نیروهای گارد روبه‌رو شد.
تا زمان تنظیم این گزارش اطلاعاتی درباره وضعیت جسمانی و سرنوشت امیرحسین مرادی و سایر زندانیان سیاسی این بند در دست نیست.

"سالار رشیدزاده"، زندانی محکوم به اعدام با اتهامات مرتبط با مواد مخدر، در زندان مرکزی یاسوج اعدام شد؛ اما این پرونده با فاجعه‌ای دیگر برای خانواده‌ی او همراه بود.
مادر سالار هنگام آخرین ملاقات با فرزندش در زندان، بر اثر فشار شدید روانی دچار سکته شد و جان خود را از دست داد.
مادری که برای آخرین بار به دیدار پسرش رفته بود، هرگز زنده از آن ملاقات بازنگشت. در فاصله‌ای کوتاه، یک خانواده هم مادر خود را از دست داد و هم فرزندش را.
"سالار رشیدزاده"، اعدام شد و مادرش نیز در آخرین دیدار با او جان باخت؛ دو زندگی که پایانشان با یک حکم اعدام گره خورد.

نه به اعدام

علیه اعدام و شکنجه

اعدام قتل عمد حکومتیست

طبق اخبار واصله از سالن۱۶/۲ مسعود فرهیخته معلم زندانی که از ۹ تیر ۱۴۰۵ از سالن ۱۶ زندان مرکزی کرج خارج شده بود و در بند ۱۶/۲ به صورت انفرادی تک نفره و یا دو سه نفره بدون بهرمندی از امکان تماس و یا ملاقات نگهداری می شد و اخیرا هم پس از یک هفته اعتصاب غذا، به مکان نامعلومی دیگری منتقل شده بود، هم اکنون به سالن ۱۶/۲ این زندان برگردانده شده است.

شایان ذکر است در پی مراجعات خانواده به همراه چندی از کنشگران صنفی، مقامات زندان انتقال او به سلول انفرادی را تنبیه این معلم زندانی به واسطه مواضعش عنوان داشتند و تاکید کردند تا زمانی که فرهیخته دست از مواضع اعتراضیش و صدور بیانیه ها بر ندارد، اوضاعش از این هم که هست، بدتر خواهد شد.

طبق این اخبار دریافتی، مسعود فرهیخته پس از حضور در سالن /۱۶/۲ و مطلع شدن از بیانیه های حمایتی همکاران و درخواست از ایشان و زرتشت احمدی راغب برای پایان دادن به اعتصاب غذا از سوی فعالان صنفی و سیاسی و حقوق بشری و کانون های صنفی فرهنگیان به اعتصاب غذای خود پایان داده است. تا لحظه تنظیم این خبر، او تماسی با خانواده نداشته و خبر واصله از طریق زندانیان دیگر مخابره شده است.

بر پایه ی این گزارش ارتباطی که این دو زندانی پیش از این از پشت دیوار و یا موقع هواخوری با دیگر زندانیان داشتند هم به دلیل تغییر ساعات هوا خوری قطع شده و یکی از زندانیان، زرتشت احمدی راغب را در بهداری زندان دیده که فشارش روی ۶ بوده و درخواست شکستن اعتصاب را به اطلاع آنها رسانده است.

پیرو آن آقایان مسعود فرهیخته و زرتشت احمدی راغب عنوان کرده اند به احترام همه کسانی که با ابراز نگرانی، خواهان پایان اعتصاب این دو زندانی هستند، به اعتصاب خود پایان خواهند داد.

وکلای "وریشه مرادی (میرزایی)، در گفت‌وگو با «امتداد» خبردادند؛ صدور مجدد حکم اعدام برای "وریشه مرادی"، در شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران/ تحقیقات مدنظر دیوان عالی کشور انجام نشد.
شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، مجدداً "وریشه مرادی (میرزائی)"، را به‌اتهام «عضویت در گروه باغی»، به اعدام، محکوم کرد.
امیر سجادی، یکی از وکلای "وریشه مرادی (میرزائی)"، در گفت‌وگو با «امتداد»، با تأیید این خبر، بیان کرد:
"متعاقب وصول اخطاریه از شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران در روز سه‌شنبه ۲۱ مهر، یکی از وکلای "وریشه مرادی (میرزائی)"، در روز چهارشنبه ۲۲ مهر، به شعبه‌ی مذکور مراجعه و حکم صادره توسط این شعبه به وی ابلاغ شد. مطابق حکم ابلاغی، که ظرف ۲۰ روز قابل فرجام‌خواهی در دیوان عالی کشور است، شعبه‌ی مذکور، خانم "وریشه مرادی (میرزائی)"، را به‌اتهام عضویت در گروه باغی، مجددا به اعدام محکوم کرده است.
سجادی گفت : «خانم وریشه مرادی مطلقا در هیچ عملیاتی علیه جمهوری اسلامی ایران مداخله نداشته و فعالیت‌های او مربوط به مبارزات نامبرده علیه داعش در شمال سوریه بوده و ارتباطی به جمهوری اسلامی ایران نداشته است.»

وریشه مرادی، فعال سیاسی و حقوق زنان کرد زندانی، برای دومین بار از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شد. وکلای او می‌گویند این حکم در حالی صادر شده که دادگاه بدون انجام تحقیقات مورد نظر دیوان عالی کشور، بار دیگر مجازات اعدام را برای او در نظر گرفته است.

جینا رومِرو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در آزادی بیان و تجمع، اعلام کرد که روز سه‌شنبه، ۲۱ مهرماه، در همبستگی با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ایران اعتصاب غذا می‌کند.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از بهمن سال ۱۴۰۲ در زندان قزلحصار کرج توسط ۱۰ زندانی سیاسی محبوس در این زندان از جمله احمدرضا حائری، فعال حقوق بشر، آغاز شد که اخیرا جایزهٔ «فرونت‌لاین دیفندرز» در سال ۲۰۲۶ را به خاطر فعالیت‌هایش کسب کرد.
حال جینا رومرو، یکی از گزارشگران ویژه سازمان ملل، در پیامی ویدئویی که از جمله در شبکه ایکس نیز منتشر شده، تأکید می‌کند که از این رو به این کارزار می‌پیوندد که در ایران «مجازات اعدام علیه کسانی اعمال می‌شود که می‌خواهند از حق آزادی بیان و تجمع و حقوق سیاسی خود بهره‌مند شوند».

پیوستن گزارش‌گر آزادی اجتماعات ملل متحد به «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام»
روز شنبه گذشته ۱۰ اکتبر ۱۸ مهر روز جهانی علیه مجازات اعدام بود. ما در حالی این روز را گرامی داشتیم که از اکتبر ۲۰۲۵ تا اکتبر ۲۰۲۶ دست‌کم ۲۲۳۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند؛ از جمله ۵۴ زن، ۴۷ زندانی سیاسی و ۴ کودک‌. این ارقام، روایت‌گر جان‌های ازدست‌رفته، خانواده‌های داغ‌دار و جامعه‌ای است که هر روز با هراس از مرگ و سرکوب روبه‌روست.
در این هفته همچنین حکم اعدام امیرحسن اکبری منفرد، زندانی سیاسی و دانشجوی ۲۳ ساله توسط دیوان عالی به تایید رسید و جان او بیش از هر زمان دیگری در معرض تهدید است.

در این هفته شاهد سرکوب‌ و خشونت‌های جنون‌آسا از طرف حکومت بودیم به طوری که یک نوجوان ۱۷ ساله بنام امید قانونی در شهر خوانسار از استان اصفهان دستگیر شد و روز بعد جسد وی را به خانواده‌اش تحویل دادند؛ درحالی‌که آثار ضربات بر پیکر وی مشهود بود. در همین راستا یک شهروند دیگر به اسم فرید مکاری در مشهد دستگیر و بعد از شکنجه‌های فراوان کشته شد. همچنین در هفته‌ای که گذشت حکومت اعدامی زندانیان سیاسی جابر خسروی در دامغان و عمر درستاران شهروند بلوچ را اعدام کرد.

علاوه بر این، صدور حکم اعدام در چند روز گذشته برای علی زکانی، زندانی سیاسی ۱۹ ساله، نمونه دیگری از سایه سنگین طناب دار بر زندگی کسانی است که در بی‌دادگاه‌های حکومت محکوم به اعدام می‌شوند و جانشان در معرض نابودی قرار گرفته است. در این هفته گزارش‌گر آزادي اجتماعات ملل متحد، خانم جينا روميرو با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام حمایت و پیوستگی کرد. حمایت ایشان دلگرمی بزرگی برای زندانیانی است که در سایه تهدید اعدام، برای کرامت انسانی ایستادگی می‌کنند.

ما اعضای «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که صدوچهل‌و‌ دو هفته‌ پیاپی است فریاد می‌زنیم که هیچ انسانی نباید قربانی چوبه دار شود، از تمامی وجدان‌های بیدار بشری، نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر می‌خواهیم که از مرز محکومیت‌های لفظی فراتر روند و برای ایجاد سازوکاری عملی و فوری به‌منظور توقف اعدام‌ها در ایران اقدام کنند. در این روزهای تاریک سرکوب، مردم ایران را تنها نگذارید.

اعضای «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵ در هفته صدوچهل‌و‌دوم در ۶۶ زندان زیر به امید ایرانی آزاد و به دور از شکنجه و اعدام در اعتصاب غذا هستند:
زندان اوین (بند های زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسد‌آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشگین‌شهر.

۱۲جوان بازداشت‌شده در پرونده «قلعه چنعان» با اتهام‌هایی از جمله «محاربه» و «بغی» مواجه‌اند؛ اتهام‌هایی که می‌توانند به‌صدور حکم اعدام منجر شوند. محرومیت از دسترسی به‌وکیل مستقل و انتخابی، گزارش‌های مربوط به شکنجه و اعترافات اجباری و تداوم بی‌خبری خانواده‌های برخی بازداشت‌شدگان، نگرانی‌ها درباره جان و سرنوشت این جوانان را افزایش داده است.
بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر کارون، این پرونده به‌یورش نیروهای اطلاعاتی به‌منطقه قلعه چنعان اهواز در ۱۸ اسفند ۱۴۰۴ بازمی‌گردد. پس از گذشت حدود هفت ماه از این یورش و بازداشت‌ها، اتهام‌هایی از جمله تیراندازی به پایگاه‌های بسیج، قیام مسلحانه و اخلال در نظم عمومی علیه این افراد مطرح شده است. اتهام‌های «محاربه» و «بغی» از جمله اتهام‌هایی هستند که در صورت صدور حکم محکومیت، می‌توانند مجازات اعدام را در پی داشته باشند.

نهمین روز اعتصاب غذای مسعود فرهیخته معلم زندانی و فعال حقوق بشر و زرتشت احمدی راغب در اعتراض به اعدام ها در سلول انفرادی زندان مرکزی کرج
طی سه روز اخیر این دو زندانی را از همان سلول انفرادی بدون امکانات و تماس از یکدیگر جدا کرده اند و هیچ اطلاعی از سرنوشت آنان پس از نه روز اعتصاب غذا وجود ندارد. جان مسعود فرهیخته و زرتشت احمدی راغب در خطر است مسئولیت هر گونه اتفاق ناگوار برای آنها به عهده مسئولان زندان و دست اندرکاران قضایی است.

به گزارش رسیده، زندانیان سیاسی زندان شیبان اهواز روز ۵ اکتبر، روز جهانی معلم، را با حضور دو معلم زندانی، سیامک صادقی‌ چهرازی و امان جلالی‌ نژاد، گرامی داشتند.
در این مراسم، زندانیان با تأکید بر پیوند و همبستگی میان خود، از تلاش‌های معلمان زندانی و سایر معلمانی که در شرایط دشوار همراه مردم هستند قدردانی کردند.
شرکت‌کنندگان این برنامه، روز جهانی معلم را فرصتی برای یادآوری نقش معلمان در جامعه و اهمیت آموزش دانستند و بر ادامه همبستگی و حمایت متقابل میان زندانیان و جامعه تأکید کردند.

پیکر امید قانونی نو جوان ۱۷ ساله که پس از بازداشت زیر شکنجه ‌جانباخته است، در شهرستان خوانسار استان اصفهان به خاک سپرده شد
بر اساس ویدئوی منتشر شده توسط مادر این نوجوان امید قانونی اهل روستای ارجنک شامگاه دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ پس از مشاجره لفظی با یکی از نیروهای بسیج بازداشت شد و صبح سه شنبه ۱۴ مهر در جریان بازجویی در دادگستری خوانسار جان باخت و پیکر بی جان او بدون هیچ توضیحی به خانواده تحویل داده شد.
مادر امید گفت: ماموران دوشنبه ۱۳ مهر جلوی خانه بازداشتش کردند و سه شنبه ۱۴ مهر دادگستری خوانسار جنازه پسرم را به من دادند. جواب بدهید چه بلایی سر پسرم آمده است.»
بر اساس این گزارش آثار کبودی و جراحت بر بدن و صورت او مشهود بوده است.

سازمان حقوق بشری فرانت لاین دیفندرز پنج‌شنبه ۱۶ مهر اعلام کرد احمدرضا حائری، فعال حقوق بشر و از آغازگران کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» برنده جایزه «مدافعان حقوق بشر در معرض خطر» سال ۲۰۲۶ در بخش خاورمیانه و شمال آفریقا شده است.
این سازمان نوشت ایران سال‌هاست از جمله کشورهای دارای بالاترین آمار اعدام در جهان است و افزود کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» جنبشی خودجوش به رهبری زندانیان است که در چارچوب آن، زندانیان در ده‌ها زندان هر سه‌شنبه در اعتراض به مجازات اعدام اعتصاب غذا می‌کنند.
حائری که شهریورماه پس از سه سال و نیم حبس آزاد شد، در دوران زندان با حملات فیزیکی، سلول انفرادی و آزار قضایی مواجه بود، اما به دفاع از حقوق زندانیان، از جمله حق حیات آن‌ها، ادامه داد.
حائری به دلیل شرایط امنیتی ایران نتوانست در مراسم اهدای جایزه در دوبلین شرکت کند. او گفت: " آن‌ها مرگ می‌خواهند در حالی که ما برای زندگی مبارزه می‌کنیم. من مطمئنم که در مبارزه ما برای حق حیات، شکستی در کار نخواهد بود".

پای‌آبله
در چمنزارانِ آفتاب
فرود آمدم
بی‌آنکه از شبِ ناآشتی
داغِ سیاهی بر جگر نهاده باشم.

نه!
هرگز شب را باور نکردم
چرا که
در فراسوهای دهلیزش
به امیدِ دریچه‌یی
دل بسته بودم...

احمد شاملو

زندگی مبارزه است

علیرضاسپاهی - علی رضا رئیسی

اعدام، هرگز و برای هیچ‌کس!

نه به اعدام

اعدام قتل عمد حکومتیست

"درود برملت شریف ایران در دو نوبت بنا به تشخیص و تاکید پزشک متخصص قلب واقع در زندان مرکزی تبریز و تاکیدپزشک قانونی مسئولان زندان و سازمان اطلاعات سپاه و همچنان عامدانه از انتقال ايشان به بيمارستان و عمل حیاتی جراحی آنژیوگرافی ممانعت می‌نمایند. یاشار تبریزی درگیری بیماری های گوناگون از جمله فشارخون چربی خون گرفتگی دو عروق کرونر حیاتی قلب می باشد در دو نوبت‌دهی بيمارستان و تاکید آنها مبني بر انتقال اکبر قلی‌زاده به بيمارستان زندان و سایر مسئولان بی‌تفاوتی و بی‌توجهی نمودند مسئولیت حیاتی و جانی پدرم مستقیم بارئیس سازمان زندان‌ها و مسئولان ذی‌ربط می‌باشد. از دیشب حالش وخیم‌تر شده این صفحه اصلی پدرم می‌باشد لطفا حمایت کنید".

این دو نقاشی را در سال ۲۰۲۴، از کابوس‌هایی کشیدم که هنوز شب‌ها تکرار می‌شوند. اینجا کلیک کنید.
چهار ماه بازجویی شدم.
روزهای اول فکر می‌کردند اگر از اعدام بگویند، می‌ترسم. نمی‌خواستم ترسم را به پیروزی بازجوها تبدیل کنم. پس ترس را در خودم کشتم.
اما بازجویی فقط جنگیدن با ترس از مرگ نبود.
برای آنکه چیزی برای شکستن من نداشته باشند، باید عشق به همسر و فرزندانم، امید به آزادی و حتی اشتیاقم به زندگی را در خودم پنهان می‌کردم.
گاهی نمی‌دانستم خودم دارم خودم را می‌شکنم یا آنها مرا می‌شکنند.
در انفرادی فقط یک چیز واقعی بود: دیوار.
اواخر بازجویی گفتند اعتراف کن جاسوسی کرده‌ای تا اعدامت کنیم و راحت شوی.
به جایی رسیده بودم که دیگر از مرگ نمی‌ترسیدم؛ از زندگی می‌ترسیدم. از بازگشت به جهانی که در آن خیانت، گرسنگی، فقر، کودکان آسیب‌دیده و بی‌عدالتی ادامه داشت.
من به جرم توهین به مقدسات محکوم شده بودم.
اما مدام از خودم می‌پرسیدم:
اگر جان انسان مقدس نیست، چه چیزی مقدس است؟
چگونه می‌توان هنگام سپیده‌دم، به نام خدایی مهربان، جوانی را به سوی اعدام برد؟
در نقاشی اول، چشم‌های بازجوها اتاق اعدام‌اند. هرچه می‌بینند قرار است به مرگ ختم شود.
اما در ذهن زندانی، ده‌ها انسان زندگی می‌کنند؛ کسانی که دوستشان داشته، کسانی که فروخته‌اندش و تصویرهای بی‌شماری از خودش.
و حالا علیرضا سپاهی…
علیرضا پیش از اعدام با مهشاد کشانی ازدواج کرد.
این جمله از سرم بیرون نمی‌رود.
آدمی که می‌داند مرگ پشت در سلولش ایستاده، چرا ازدواج می‌کند؟
نه برای خانه‌ای که قرار بود بسازند.
نه برای صبح‌هایی که قرار بود کنار هم بیدار شوند.
نه برای سفرها، خنده‌ها، آشتی‌ها و سال‌های پیری.

شاید برای اینکه بگوید:
من هنوز می‌توانم انتخاب کنم.
و من تو را انتخاب می‌کنم.
من در زندان می‌کوشیدم عشق را پنهان کنم تا بازجو نتواند از آن علیه من استفاده کند.
اما علیرضا در آستانه مرگ، عشق را صدا زد.
در نقاشی دوم، فتیله‌های شمع‌ها طناب دار شده‌اند؛ گویی حتی روشنایی نیز به مرگ محکوم شده است.
میان دو انسان دیوار می‌گذارند، اما آنها نامش را پیوند می‌گذارند.
و درست وقتی قدرت خیال می‌کند همه‌چیز را گرفته است، انسانی می‌گوید:
بله.
آدم را می‌شود کشت؛
اما تا وقتی هنوز می‌تواند دوست بدارد،
تمامِ او را نمی‌شود کشت.

آنها نمی‌دانستند فردا چه خواهد شد
می‌دانستند.

علیرضا محکوم به اعدام بود و مهشاد خود پشت میله‌های زندان. میانشان نه سفره عقدی بود، نه حلقه‌ای که بر انگشت یکدیگر کنند، نه خانه‌ای که رؤیای فردایش را بسازند. حتی اجازه نداشتند برای آخرین بار روبه‌روی هم بنشینند.
آنچه داشتند، صدایی بود در انتهای یک خط تلفن. و با همان صدا، در چند قدمی مرگ، به یکدیگر گفتند: آری.
شاید شکوه این داستان دقیقاً همین‌جاست. بیشتر عاشقان تاریخ برای آنکه روزی به هم برسند جنگیده‌اند؛ مهشاد و علیرضا زمانی پیمان بستند که می‌دانستند شاید هرگز به هم نرسند.
رومئو و ژولیت را مرگ از زندگی مشترک محروم کرد؛ لیلی و مجنون به وصال نرسیدند؛ شیرین و فرهاد در حافظه ما با عشق و فقدان درهم آمیخته‌اند. اما در اینجا تراژدی شکل دیگری دارد: دو انسان، در حالی که پایان را می‌دیدند، تصمیم گرفتند آغاز کنند.
یک روز بعد، علیرضا را اعدام کردند. اما شاید معنای آن «آری» را نتوان اعدام کرد.
زیرا آن دو در لحظه‌ای که مرگ می‌خواست همه‌چیز را از آنان بگیرد، آخرین چیزی را که هنوز در اختیارشان بود پس ندادند: حق انتخاب کردنِ یکدیگر.
آنها نتوانستند زندگی مشترکی داشته باشند، اما برای چند ساعت، در جایی که قرار بود فقط انتظار مرگ وجود داشته باشد، آینده‌ای را نام‌گذاری کردند.
مهشاد، عروس شد؛
علیرضا، داماد شد؛
و زندان نتوانست میان دو «آری» دیوار بکشد.

شاید روزی وقتی این روزهای ایران به تاریخ پیوسته باشد، از این ازدواج نه فقط به‌عنوان قصه‌ای اندوهناک، بلکه به‌عنوان یکی از آن لحظات نادر یاد کنند که انسان در برابر سرنوشتی که برایش نوشته بودند، پاسخ خودش را نوشت:
شما مرگ را انتخاب کرده‌اید؛
ما، حتی در آستانه مرگ، زندگی و عشق را انتخاب می‌کنیم.

بهاره آقایی، وکیل دادگستری، به اتهام‌هایی از جمله «تبلیغ علیه نظام»، شرکت در اعتراضات و کمک به خانواده‌های جاویدنام‌ها به ۲۰ سال حبس محکوم شده است. بر اساس اطلاعات دریافتی از یک منبع نزدیک درباره آخرین وضعیت این وکیل دادگستری حاکی است که بهاره آقایی در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، با انتشار استوری در شبکه‌های اجتماعی از حضور در تجمعات و اعتراضات حمایت می‌کرد و دیگران را نیز به حضور در خیابان تشویق می‌کرد. او همچنین به خانواده‌های دادخواه و خانواده‌های جاویدنام‌ها کمک می‌کرد. بر اساس این اطلاعات، آقایی در مراسم چهلم جاویدنام سپهر شکری نیز حضور داشته و در این مراسم شعار داده بود. ماموران حاضر در مراسم از او فیلم و عکس تهیه کرده بودند. بر اساس این گزارش، شامگاه ۱۵ فروردین ۱۴۰۵، حدود ساعت ۱۰ شب، ۱۰ مامور، شامل یک زن و ۹ مرد، به منزل بهاره آقایی مراجعه کردند و ضمن تفتیش خانه، تلفن‌های همراه و دیگر وسایل الکترونیکی خانواده را با خود بردند. پس از این بازداشت، خانواده و نزدیکان بهاره آقایی حدود دو هفته از وضعیت و محل نگهداری او اطلاعی نداشتند تا اینکه او پس از این مدت با خانواده تماس گرفت و گفت حالش خوب است. پس از گذشت حدود یک ماه و با پیگیری‌های خانواده، مشخص شد پرونده او در کدام شعبه بازپرسی قرار دارد. با این حال، آقایی در دوران بازداشت برای مدتی در بازداشتگاه اطلاعات نگهداری می‌شده و بازپرسی‌های پرونده نیز بدون اطلاع‌رسانی کافی به خانواده انجام می‌شده است. او تا پیش از انتقال به زندان قرچک ورامین، تنها یکی دو بار با خانواده تماس گرفته و از وضعیت خود خبر داده بود. همچنین، قاضی پرونده با بهاره آقایی برخورد خصمانه‌ای داشته است. دلیل این برخورد، انتشار یک استوری درباره قاضی پرونده عنوان شده است. آقایی پیش از بازداشت درباره این قاضی در صفحه مجازی خود و احکام سنگین علیه معترضان و زندانیان استوری‌هایی منتشرکرده بود. بهاره آقایی اکنون در زندان قرچک ورامین محبوس است و به ۲۰ سال حبس محکوم شده است.

مسعود فرهیخته در روزهای گذشته اعلام نمود در اعتراض به اعدام های گسترده و نقض حقوق بشر همراه با همراه زرتشت احمدی راغب از ۱۱ مهر ماه اعتصاب غذا خواهد کرد.
مسعود فرهیخته در حال حاضر به همراه زرتشت احمدی راغب در سالنی جدا از سایر زندانیان در زندان مرکزی کرج نگهداری میشود.
شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران ضمن تبریک ۵ اکتبر روزجهانی معلم به آقای فرهیخته و سایر معلمان زندانی ، تداوم حبس ایشان و سایر همکاران زندانی را محکوم نموده و خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و عقیدتی از جمله معلمان زندانی می باشد.
here .