اخبار مقاومت و مبارزه در زندان های جمهوری اسلامی

دو هفته است که از بازداشتگاه اطلاعات مشهد، بیرون آمده‌ام
(کلمه آزادی نسبتی با وضع فعلی ندارد).
و الان به سختی موفق شدم که وصل شوم.
در شوکم از این قتل عام فجیع،
و کشتارِ وحشیانه مردمی که با دستان خالی، فقط، فریاد آزادی سر دادند…
همه جا بوی خون گرفته.
خشم و بغض راه نفس را بسته
و ناباورانه تصاویر را مرور می‌کنم
و روایت‌ها را می‌شنوم.
همه خشمگین و در شوک این فاجعه هستند، هستیم!
بوی خون، بوی مرگ در همه جا پیچیده…
شرم بر شما،
این ننگ در تاریخ حکمرانی‌تان حک شد و خواهد ماند.
ما همه فهمیده‌ایم این حکومت
نه خطا می‌کند
نه منحرف می‌شود
بلکه دقیق به آنچه که میخواهد عمل می‌کند.

آنچه در خیابان‌ها اتفاق افتاد
نه بحران بود
نه کنترل از دست‌رفته.
این سیاستِ عریان بود؛
آنگاه که حکومت تصمیم می‌گیرد
برای ماندن
بکشد.
شما فقط برای خاموش‌کردن اعتراض مردم را نکشتید، شما کشتید تا بگویید
زندگی کردن در این سرزمین
امتیازی ویژه است و نه حق.
من بارها زندان را دیده‌ام،
اما آنچه اینروزها در بیرون می‌بینم از هر سلولی تنگ‌تر است؛
شهری که به گورستان تبدیل شده،
خانواده‌هایی که حتی حق سوگواری ندارند،
و قدرتی که هنوز
با وقاحت
از قانون حرف می‌زند.
این نظام با گلوله حکومت می‌کند
و با دروغ مشروعیت می‌سازد.
اما خون،
برخلاف دروغ،
پاک نمی‌شود.
آنچه این ها ساختند
حکمرانی نیست،
نظم نیست،
اقتدار نیست.
یک صحنه جرم است
که هر روز
وسیع‌تر می‌شود.
شما شکست خوردید
چون نشان دادید
برای ماندن
هیچ حدی ندارید.
و این پایان شما است!⁩

عالیه مطلب زاده

ما همه بهت‌زده‌ایم، این روزها در زندان توسط تنها روزنه‌ی کوچک و محدودی که داریم از طریق تماس تلفنی با خانواده، ذره ذره خبرهای هولناکی از قتل عام بسیار بسیار گسترده‌ی مردم در خیابان‌های شهرها و روستاهای کشور به گوش‌مان می‌رسد.
تا به خود بیاییم و بزرگی و وسعت جنایات را درک و هضم کنیم، خبرهای هولناکتر و دهشتناک‌تری بر سرمان آوار می‌شود که قابل هضم نیستند. سانسور کامل و محدودیت کامل خبری موجب شده است همه، کم کم به عمق فاجعه پی ببرند. با هر خبر جدید شوک بزرگی به زندانیان وارد می‌شود.
اکنون هم که این یادداشت را می‌نویسم، هنوز از ابعاد کامل جنایات رخ داده دراعتراضات هفته‌های اخیر خبر دقیقی نداریم. اما آنچه که تا اینجا به طور قطع مشخص شده است یکی از بیرحمانه‌ترین، سهمگین ترین و خونبارترین کشتارها و سرکوب های تاریخ اعتراضات جهان در مدت کوتاهي بوده است. واژه ها و کلمات به هیچ عنوان گویای شدت و وسعت جنایت رخ داده نیست. ما همه در بهت و شوک عظیم ناشی از قتل وسیع و سیستماتیک در ایران هستیم.
در همدردی و همراهی با مجروحان ناشی از شلیک بی‌امان بر سر و صورت و چشمان مردمی هستیم که آسیب‌های شدیدی دیده‌اند. در بهت از دست دادن نسلی هستیم که قرار بود آینده‌ی کشورمان را رقم بزنند. نسلی که هیچ امیدی به آینده نداشت. نسلی که تحقیر شده بود. نسلی که به دنبال کرامت انسانی و یک زندگی معمولی بود.
جنایاتی که ظرف مدت کوتاهی رخ داد، حتی بسیار فراتر از سرکوب اعتراضاتی بود که در حال انجام بود. این، سرکوب نبود، بلکه تلاش برای خم کردن کمر ملت و برجا گذاشتن "زمین سوخته" بود که پیش‌تر وعده داده شده بود. ملتی که به دنبال زندگی سعادتمند است.
ما و تمام شهروندان و فعالان حقوق بشر و وکلا باید خواستار تشکیل دادگاه ویژه رسیدگی به جنایات علیه بشریت و تحقیق و رسیدگی و محاکمه‌ی تمام کسانی باشیم که در این کشتار و سرکوب دست داشته اند.
در آخر همدردی‌ام را با خانواده‌هایی که داغدار فرزندان و عزیزان‌شان هستند و هزاران هموطنی که آسیب‌های جبران ناپذیری را متحمل شده‌اند، اعلام می‌کنم و برای مردم عزیزمان روزهای شکوهمند توام با آزادی و کرامت انسانی آرزو می‌کنم.

با اعلام همبستگی با جانباختگان قیام دی ۱۴۰۴

در آستانه ورود به سومین سال کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" ضمن صمیمانه‌ترین همدردی‌ها با خانواده جانباختگان راه آزادی و مردم دلیر ایران، هزاران درود می‌فرستیم به جانباختگان قیام دی ۱۴۰۴ که بنیاد حاکمیت فاشیست را به لرزه درآوردند و با درود به مردم قهرمان ایران که در این خیزش سراسری، برگ زرین دیگری از تاریخ مبارزات مردم ایران برای آزادی را رقم زدند و چنان حکومت را به وحشت انداختند که دست به یک کشتار وحشیانه زد و ماهیت فاشیستی خود را به عیان ترین وجه در ایران و جهان نمایان کرد و اکنون به یمن آن خون‌های به ناحق ریخته شده، نه تنها مردم ایران بلکه دنیا به جوش و خروش آمده و انزجار جهانی از این رژیم به اوج رسیده است، تا آنجا که خانم مای ساتو (گزارشگر ویژه سازمان ملل) کشتار انجام گرفته توسط حکومت را «جنایت علیه بشریت» خوانده و خواستار محاکمه سران حکومت ولایت فقیه شده و پارلمان اروپا و شورای حقوق بشر سازمان ملل نیز به گونه‌ای بیسابقه علیه این جنایت موضع گرفتند.

در این ایام، حکومت سرکوب و اعدام تنها در دی ماه بیش از ۳۵۵ تن را اعدام کرد. در روزهای آغازین بهمن ماه نیز بیش از ۵۰ زندانی از جمله دو زندانی عقیدتی آمانج کاروانچی و ارسلان شیخی اعدام شده اند. بنابراین نه‌تنها از اعدام‌ها دست برنداشته بلکه موج کشتار و اعدام را به خیابان‌ها، بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها و حتی خانه‌های مردم نیز کشانده است.
اخبار زندان‌های مختلف از انتقال دستگیرشدگان خیابانی و حتی زخمی‌ها به زندان‌های مختلف حکایت دارند:
۱.ساختمان و بند‌های تازه ساخته شده در زندان شیبان اهواز که برای کاهش تراکم زندان بود، به قرنطینه صدها بازداشتی جدید اختصاص یافته است.
۲.در زندان مرکزی کرج سالن‌های مختلف را تخلیه و به دستگیری های جدید اختصاص داده‌اند.
۳.در زندان قزلحصار سالن‌هایی را تخلیه و زندانی‌های جدید و تعدادی زندانی دیگر از زندان تهران‌بزرگ را به آنجا انتقال داده اند تا جا برای بازداشتی‌های جدید باز شود.
۴.بازداشتگاههایی مثل مقداد مملو از جوانان دستگیر شده است.
بنابراین ما اعضای کارزرار"سه‌شنبه‌های نه به اعدام" نسبت به هرگونه احکام سنگین علیه بازداشت شدگان اعتراضات اخیر و اذیت و آزار و کشتار آنان هشدار میدهیم.

هشدار و هشدار!
با توجه به عدم اعلام رسمی اسامی کشته شدگان، دستگیرشدگان و مجروحین، گفته میشود که حکومت قصد دارد بسیاری از بازداشتی‌ها و زخمی‌ها را کشته و به سردخانه‌هایی مثل کهریزک و ... منتقل نموده و جزو کشته‌شدگان خیابانی اعلام ‌کنند.

بر همین اساس ما زندانیان اعضای کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" در هفته صدوپنجم در ۵۶ زندان زیر روز سه شنبه ۷بهمن ۱۴۰۴ علیه احکام اعدام و در همراهی با قیام مردم ایران، در اعتصاب خواهیم بود:
زندان اوین(بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار(واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام و زندان گرگان

با ورود اعتراضات سراسری ایران به چهارمین هفته، کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» علی‌رغم سرکوب، بازداشت‌ها و قطع گسترده اینترنت همچنان ادامه دارد و پیوند زندان و خیابان را قطع کرده است.
مبر اساس گزارش‌های میدانی و منابع حقوق بشری، کارزار سراسری «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در روز سه‌شنبه ۳۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز در زندان‌ها و بخش‌هایی از جامعه تداوم یافته است. این حرکت اعتراضی در شرایطی ادامه دارد که رژیم ایران همزمان با سرکوب اعتراضات مردمی، محدودیت‌های گسترده‌ای بر اینترنت و ارتباطات اعمال کرده است.
فعالان حقوق بشر می‌گویند قطع و اختلال شدید اینترنت با هدف جلوگیری از انتشار اخبار سرکوب و خاموش‌کردن صدای معترضان صورت گرفته، اما این سیاست نتوانسته مانع از استمرار کارزار «نه به اعدام» شود. به گفته آنان، صدای مخالفت با مجازات مرگ همچنان از درون زندان‌ها به بیرون منتقل می‌شود و بازتاب آن در شعارها و مطالبات خیابانی قابل مشاهده است.
در هفته‌های اخیر، این کارزار با اعتراضات سراسری پیوندی آشکار یافته و به یکی از شاخص‌ترین نمادهای مخالفت عمومی با سیاست اعدام در ایران تبدیل شده است. معترضان در شهرهای مختلف، خواسته‌های خود را در امتداد همان مطالبه‌ای مطرح می‌کنند که کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نمایندگی می‌کند؛ اعتراض به احکام مرگ و سیاست‌هایی که جان زندانیان و معترضان را تهدید می‌کند.
همزمان با گسترش این هم‌افزایی، گزارش‌ها از تشدید سرکوب حکایت دارد. منابع حقوق بشری از بازداشت گسترده معترضان در شهرهای مختلف خبر می‌دهند و اعلام کرده‌اند ده‌ها هزار نفر در جریان اعتراضات بازداشت شده‌اند که شمار زیادی از آنان همچنان در بازداشت به‌سر می‌برند. به گفته این منابع، بخشی از بازداشت‌شدگان با اتهامات سنگین روبه‌رو شده و برخی از آنان در معرض صدور یا اجرای حکم اعدام قرار دارند؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره آغاز موج تازه‌ای از اعدام‌ها را افزایش داده است.
درواقع ورود اعتراضات سراسری به چهارمین هفته، نشانه‌ای روشن از عبور بحران از مرحله نارضایتی مقطعی به یک وضعیت پایدار سیاسی است. تداوم همزمان اعتراضات خیابانی و کارزارهایی چون «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نشان می‌دهد که مطالبات اجتماعی نه‌تنها سرکوب نشده، بلکه به‌تدریج در حال همگرا شدن حول محورهای مشخص‌تری چون حق حیات، مخالفت با خشونت دولتی و نفی مجازات اعدام است.
سیاست‌های امنیتی رژیم ایران از قطع اینترنت و حضور گسترده نیروهای سرکوب تا بازداشت‌های انبوه، بیش از آنکه بیانگر اقتدار باشد، نشانه هراس ساختاری حاکمیت از تداوم پیوند میان جامعه و زندان‌هاست.
تجربه هفته‌های اخیر نشان داده که قطع ارتباطات نتوانسته این پیوند را از میان ببرد و حتی در مواردی، به رادیکال‌تر شدن مطالبات و افزایش همبستگی اجتماعی انجامیده است.
در این چارچوب، خطر استفاده ابزاری از اعدام به‌عنوان ابزار ارعاب سیاسی بیش از پیش جدی است؛ ابزاری که در گذشته نیز برای مهار بحران‌های سیاسی به کار گرفته شده، اما همواره هزینه‌های سنگین داخلی و بین‌المللی برای حاکمیت به همراه داشته است. تداوم اعتراضات در هفته چهارم، در کنار ایستادگی زندانیان و فعالان حقوق بشر، نشان می‌دهد که بحران کنونی نه صرفاً یک اعتراض خیابانی، بلکه چالشی عمیق برای مشروعیت و توان سرکوب نظام سیاسی ایران است.

سهیلا حجاب که به‌دلیل اعتراض بازداشت شده و اکنون در زندان کچویی کرج نگهداری می‌شود، در پیامی به کایلی مورگیلبرت، زندانی سیاسی سابق و‌گروگان سابق جمهوری اسلامی گفته:
«به کسانی که از من می‌پرسند بگویید من مهم نیستم.
به جهان بگویید که در این زندان تعداد زیادی دختران جوان برخی تنها ده یا دوازده ساله، احتمالاً حدود صد نفر بازداشت شده‌اند.
آن‌ها توان تحمل این مکان شکنجه را ندارند.حتی اجازه ندارند به خانواده‌هایشان اطلاع دهند که بازداشت شده‌اند.»
کایلی مورگیلبرت، پژوهشگر استرالیایی مطالعات خاورمیانه و اسلام‌شناسی و استاد پیشین دانشگاه ملبورن، در سال ۲۰۱۸ هنگام سفر پژوهشی به ایران بازداشت و به اتهام جاسوسی به ۱۰ سال زندان محکوم شد، تا این‌که در سال ۲۰۲۰ در قالب یک تبادل زندانیان آزاد شد. تجربهٔ او از بازداشت، شکنجه روانی، و مقاومت، او را به یکی از چهره‌های شناخته‌شدهٔ مدافع حقوق زندانیان سیاسی و قربانیان گروگان‌گیری دولتی تبدیل کرده است.

بنا بر گزارش منابع حقوق بشری، وریشه مرادی، زینب جلالیان، سکینه پروانه، مطلب احمدیان و پریسا کمالی، از زندانیان سیاسی محبوس در زندان‌های مختلف ایران، اعلام کرده‌اند که روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتصاب عمومی در کوردستان، دست به اعتصاب غذا خواهند زد.
بر اساس این گزارش، این اقدام اعتراضی در محکومیت وضعیت زندانیان سیاسی و در اعلام همبستگی با اعتراضات سراسری مردم ایران صورت می‌گیرد.

کارزار سه‌شنبه های نه به اعدام، همراه با جنبش اعتراضی مردم علیه حکومت سرکوب. حمایت خانواده زندانی سیاسی محکوم به اعدام وحید بنی‌عامریان، از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام اینجا کلیک کنید.

اعتراض خانواده‌های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام به صدور و اجرای احکام اعدام اینجا کلیک کنید.

در صدودومین هفته از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی هستیم که حکومت اعدامی در یک سال گذشته [٢٠٢٥]بیش از ۲۲۰۰ تن از شهروندان هموطنمان را تنها با چوبه‌های دار حلق آویز کرده است که ۱۹ تن از آنها زندانیان سیاسی عقیدتی بوده‌اند. در این هفته نیز زندانی سیاسی سید محمد موسوی اهل شادگان در زندان شیبان اهواز محکوم به اعدام شده و به لیست ده‌ها زندانی سیاسی دیگر اضافه شد که هر کدام از این عزیزان جانشان در خطر می‌باشد.
حکومت فاشیست دینی حاکم بر ایران از ابتدای دی ماه تا کنون نیز ۱۶۷ تن شامل یک زن را اعدام کرده است.

ما در این هفته در حالی در اعتصاب هستیم که مردم ایران در اعتراض به شرایط فاجعه بار اقتصادی و سیاسی برای دهمین روز پیاپی دست به اعتراض و تجمع و اعتصاب زده‌اند و خواسته اصلی آنها تغییر این حکومت مستبد است. حکومتی که ۴۷ سال است مردم را مورد ظلم و ستم قرار داده و به جان و زندگی آنان تعرض کرده است. ما اعضای این کارزار ضمن درود و گرامیداشت یاد جانباختگان این خیزش سراسری، همبستگی خود را با مردم قهرمان و آزادی‌خواه اعلام کرده و کنار آنها تا آخر ایستاده‌ایم؛ نه شلیک مستقیم به جوانان و نه بازداشت دانش آموزان و نه شکنجه و گرفتن اعتراف اجباری از معترضان، نمی تواند صدای عدالت خواهی را خاموش کند. بی شک انتهای این مبارزات بعد از سال‌ها ظلم و ستم‌ ِ دیکتاتوری، تحقق آزادی، برابری و دموکراسی برای تمام ایرانیان است.

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۱۶ دی ماه ۱۴۰۴ در هفته صدو دوم در ۵۵ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:
زندان اوین (بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین ، زندان اهر، زندان اراک ، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسد آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروز آباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبد کاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

مسعود فرهیخته فعال صنفی معلمان در پیامی از زندان مرکزی کرج ضمن حمایت از اعتراضات و اعتصابات مردم مبارز ایران خطاب به نیروهای نظامی و انتظامی و ارتشی یقین بدانند که حکومت ظلم و ستم در پایان کار است و به زودی شاهد فروپاشی آن هستیم.
پس بهتر است آنان بین نبرد ملت ایران و حاکمان ستمگر اسلامی سمت درست تاریخ را انتخاب کنند و همراهی با مردم ستمدیده را انتخاب کنند و از خشونت و سرکوب مردم پرهیز کنند.
مسعود فرهیخته در پیام خود از درون زندان کرج تاکید کرده است که «همراهی خود را با کارگران، معلمان، دانشجویان، بازاریان و مطالبات به حق مردم اعلام داشته و یقین بدانند در کنار آنها تا پای جان ایستاده ایم.»

همزمان با صدویکمین هفته کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام خانواده زندانیان سیاسی محکوم به اعدام از این کارزار حمایت کردند. اینجا کلیک کنید.
اعتراض خانواده‌های زندانیان سیاسی محکوم به اعدام به صدور و اجرای احکام اعدام اینجا کلیک کنید.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» با شادباش میلاد مسیح، سال نو میلادی را به عموم مسیحیان، تبریک می گوید و برای عموم هموطنانمان که مورد سرکوب و ستم دیکتاتوری دینی حاکم بر کشورمان هستند؛ آرزوی آزادی و رهایی دارد. به قول عیسی مسیح: «از کسانی که جسم را می‌کشند اما قادر به کشتن جان نیستند، نترسید.»
ما در حالی وارد صدویکمین سه‌شنبه نه به اعدام میشویم که بازاریان تهران از روز یکشنبه علیه ظلم و ستم حکومت دست به اعتصاب و اعتراض زده اند، این اعتراضات ابعاد وسیعی به خود گرفت و به برخی از شهرهای دیگر نیز کشیده شد.
در این روزهای بحرانی حکومت اعدامی جهت پیشگیری از بالاگرفتن خیزش‌های مردمی روند سرکوب و اعدام را تشدید می‌کند، به طوری که در روز‌های اخیر به دو زندانی سیاسی کُرد مهراب عبدالله‌زاده در زندان ارومیه و یونس بخشی در زندان مهاباد حکم ضدانسانی اعدام را ابلاغ کردند و از اوایل دی ماه تا کنون بیش از ۹۶ تن از جمله یک زن زندانی در زندان وکیل‌آباد مشهد را اعدام کرده است.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» ضمن سپاس و قدردانی از تمامی خانواده‌ها و عموم یارانی که از صدمین هفته این کارزار حمایت کردند، خواهان پشتیبانی بیشتر از کارزار «نه‌ به اعدام» می‌باشد تا تیغ سرکوب و اعدام را کُند و کُندتر کرده و زمینه‌ لغو حکم غیرانسانی اعدام فراهم شود.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۹ دی ماه ۱۴۰۴ در هفته صدویکم در ۵۵ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:
زندان اوین (بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

حمید قره‌حسنلو، از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، از روز پنجشنبه ۴ دی‌ماه دست به اعتصاب زده است. این زندانی سیاسی، اعتصاب خود را در اعتراض به شرایط نامناسب نگهداری در زندان یزد آغاز کرده است.
این زندانی سیاسی با انتشار پیامی از زندان یزد اعلام کرد که علیرغم گذشت بیش از دو سال از دوران حبس خود در این زندان، انتقال او به بند زندانیان سیاسی و اجرای اصل تفکیک جرائم همچنان صورت نگرفته است.
حمید قره‌حسنلو افزود که طی این مدت از حقوق اولیه زندانیان، امکانات رفاهی و شرایط نگهداری مناسب محروم بوده و گاه با تهدید جانی نیز مواجه شده است. وی همچنین از قرار گرفتن در معرض بیماری‌های متعدد، محرومیت طولانی‌مدت از نور و گرمای آفتاب و بی‌توجهی مسئولان زندان به درخواست‌های مکرر خود خبر داده و اعلام کرده است که در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالباتش، از روز پنجشنبه ۴ دی‌ماه دست به اعتصاب غذا زده است.

با تبریک شب یلدا به تمامی هموطنان و زندانیان اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و یکایک زندانیان محکوم به اعدام و با آرزوی برچیدن حکم اعدام در ایران آزاد و آباد.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدم با وجود فراز و نشیب‌های فراوان و شجاعت‌ها و غم‌انگیزترین شب‌ها با اعدام یاران و همبندیان خود، همچنان پرشتاب به راه خود ادامه‌ می‌دهد.

صد هفته نه به اعدام،
صد هفته نبرد بی‌امان با ماشین کشتار و طناب دار،
صد هفته ایستادن در مقابل شقاوت و بی رحمی،
صد هفته شکستن هیمنه دار و زندان،
صد هفته دعوت به پایداری توسط خانواده‌ی زندانیان.

صد هفته ایستادگی در برابر دیکتاتوری که تلاش می‌کند با اعدام و جوخه‌های مرگ هر صدای اعتراضی را خاموش کند و خود را به جامعه تحمیل نماید. حکومت نامشروعی که بر اساس هفتادو دومین قطعنامه سازمان ملل مصوبه هفته اخیر تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی تاکنون بیش از ۲۰۰۰ تن (یعنی بیش از دو برابر سال ۲۰۲۴) را با هدف ارعاب و سرکوب روانه چوبه‌های دار کرده است؛ این کارزار بدون توقف ادامه داشته و تا لغو حکم ضد انسانی اعدام ادامه خواهد یافت.
مطلع شدیم که همزمان با صدمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» بند زنان زندان یزد نیز اعلام پیوستگی کردند. ضمن درود و سپاس از این عزیزان امیدواریم دیگر زندان‌های کشور نیز در آینده به این کارزار بپیوندند و در ادامه راه به روزی برسیم که کارزار «نه به اعدام» در سراسر کشور گسترش یافته و زمینه برچیدن حکم غیرانسانی اعدام فراهم آید.

آمار اعدام‌ها در آذر ماه به رقمی بالغ بر ۳۵۷ تن رسیده است.
این موج کشتار و اعدام زندانیان، بیانگر وضعیت فوق العاده بحرانی حکومتی است که در میان گرداب بحران‌های لاعلاج سیاسی،‌ اجتماعی و اقتصادی که زندگی معمولی روزمره را نیز برای مردم ناممکن کرده است؛ به کشتار زندانیان روی آورده تا در ارزیابی سراسر غلطی که از جامعه ایران دارند، با نشان‌دادن این سبعیت و بی‌رحمی در اعدام جوانان این سرزمین از اعتراضات در تقدیر پیشگیری کنند؛ اما این سبعیت افسارگسیخته، دیگر دردی را از استبداد دوا نکرده و نمی‌کند.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدم سه‌شنبه ۲ دی ۱۴۰۴ در ۵۵ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:
زندان اوین (بند زنان و مردان)، زندان قزلحصار‌ (واحد ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج ، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان و مردان) ،زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام