برای مشاهدۀ تصاویر، کلیپ ها و اخبار تجمعات.
اینجا کلیک کنید.
خشونت جنسی و نژادی پلیس فرانسه علیه معترضان در جنبش رو به گسترش فرانسه اینجا کلیک کنید.
***************
تجمع ۲۰۰هزار نفری در آمستردام در حمایت از فلسطین اینجا و اینجا و اینجا کلیک کنید.
تجمع ۲۰۰هزار نفری در آمستردام در حمایت از فلسطین؛ مطالبه تحریم اقتصادی و قطع همکاری با اسرائیل
چهارمین دور از اعتراضات موسوم به «خط قرمز» (Red Line) از میدان موزه‌ها (Museumplein) آغاز شد و شرکت‌کنندگان با عبور از پارک وندل (Vondelpark) راهپیمایی کردند.
معترضان خواستار اتخاذ اقدامات قاطع‌تر از سوی دولت هلند علیه اسرائیل، از جمله اعمال تحریم‌های اقتصادی و پایان دادن به همکاری‌های نظامی با این کشور شدند.
از شعارها آوردن نتانیاهو به هلند برای محاکمه وبایکوت اسرائیل.
از دولت خواستند اسلحه به اسرائیل ندهد وهم چنین از تظاهر کنندگان خواستند پول‌هایشان را از بعضی بانک‌ها در آوردند وهمچنین چند سازمان بیمه درمانی واز یک سری مغازه هاخرید نکند وهمچنین داروهایی که مال شرکت‌های اسراییل است نخرند.
این تظاهرات با مشارکت ۱۳ سازمان، از جمله عفو بین‌الملل، آکسفام نوویب (Oxfam Novib) و سازمان نجات کودکان (Save the Children) سازماندهی شده بود.
در دور پیشین این اعتراضات که اکتبر ۲۰۲۵ در آمستردام برگزار شد، حدود ۲۵۰ هزار نفر شرکت کرده بودند.
***************
مادران میناب؛ بازماندگان خاموش اینجا کلیک کنید.
حال مادران میناب خوب نیست.
در میناب، نهم اسفند هنوز تمام نشده است؛ مدرسه‌ای که روزی پر از صدای بچه‌ها بود، حالا به آواری خاموش تبدیل شده و گلزار شهدا به خانه دوم مادرانی که هنوز چشم‌انتظار فرزندانشان هستند. برای آنها نه روزها به شب می‌رسد و نه سوگ به پایان…***گزارش میدانی «شرق» از مدرسه و گلزار شهدای میناب و رنج روانی زنانی که با کابوس، اضطراب و فقدان فرزندانشان کنار نیامده‌اندزهرا جعفرزاده: حال مادران میناب خوب نیست: «نگاه کن. ما اینجور نبودیم. زیر چشممان این‌طور گود نیفتاده بود. رنگ و رویمان این‌طور نبود. این‌قدر لاغر نبودیم، آشفته نبودیم. شما شنیدید میناب را زده‌اند، ما تکه‌های بچه‌ها را دیدیم. ما کفش‌هایی که یک ذره گوشت بهشان چسبیده بود دیدیم. ما مچ‌های قطع‌شده، انگشت‌های خردشده، سرهای بریده دیدیم». آنها هر روز بیشتر به مرز فروپاشی می‌رسند: «هشت ماه است عادت ماهانه نشده‌ام، نگاه کن به شکمم؛ ورم کرده. همه جایم درد می‌کند. خواب ندارم». خطوط روی صورت، تیرگی چشم‌خانه‌ها، لب‌های خشک و موهای سفید، خیلی بیشتر از ۴۵ سال را نشان می‌دهد: «ما همه چیز را به چشم خودمان دیدیم. هرچه شما شنیدید را ما دیدیم». مردان خانواده با دستان خودشان قبرها را کندند و تکه‌ها را جا دادند.
مادر ماکان نصیری، کودک مفقودالاثر، سر صبح به مزار میآید یا آخر شب. درست وقتی که کسی آن اطراف نباشد، مادر «محمدمهدی جنگیچی» حال خوبی ندارد. آنها دور هم جمع نمی‌شوند مگر سر مزار پسرشان. مادر علی و آرینا عرب‌کیش، بی‌فرزند شده، دیوارهای ساکت خانه، جانش را می‌خورند. خانه‌اش تا قبل نهم اسفند ۱۴۰۴ شلوغ بود و اکنون صدایی از خانه جز برای باز‌و‌بسته‌شدن در، شنیده نمی‌شود. مادر «امیرحسین جعفری» خواب ندارد، روزی به زحمت دو ساعت. هر شب سر مزار است، ساعت دو و سه ظهر میآید، وقتی سر بلند می‌کند، می‌بیند سه صبح است. ناهار و شامش را کنار پسر می‌خورد. مادر «حیدر صالحی»، اوایل بچه‌اش را تنها نمی‌گذاشت. همراه با پدر کنار قبر می‌خوابیدند؛ حالا باردار است و کمتر میآید.حال بازمانده‌ها خوب نیست؛ آرشان و عرشیا عزیزی، از انفجار بیرون آمده‌اند. انفجار شجره طیبه به گوش یکی آسیب زد و به آن یکی فشار روحی وارد کرد. آرشان کم‌شنوا شده، ترس تمام وجودش را گرفته، هر شب دندان‌قروچه می‌کند و فکش جابه‌جا شده. مادر میگوید دهانش بسته است. حرف نمی‌زند. او را نتوانستند در مدرسه دیگری ثبت‌نام کنند. شجره طیبه جدید که ساختمان اداره برق است، فاصله کمی با قبلی دارد. حضوری سر کلاس‌ها نمی‌روند، مدرسه آنلاین است اما مادر میگوید بچه‌هایش آن‌قدر استرس و اضطراب دارند که درس نمی‌خوانند: «دکتر به او گفت چرا مدرسه نمی‌روی؟ گفت اگر بروم که موشک بزنند، چه؟ اگر زیر آوار بمانم چه؟ اگر دست و پاهایم جدا شود، تکه‌تکه شود چه؟». بازمانده‌ها سرهای جدا دیده‌اند، چشم‌هایی که روی گونه افتاده، بدن‌های سوخته، دست و پاهای جدا از بدن، گوشت‌های افتاده روی زمین». بچه‌های مدارس دیگر مدام درباره آن روز موشک‌باران حرف می‌زنند و مادر ناچار شده فرزندانش را کنار هم‌کلاسی‌های قدیمی‌شان بگذارد. اکنون دیگر کسی بچه‌اش را به ویرانه مدرسه شجره طیبه نمی‌آورد، کسی جلوی بچه‌اش حرفی نمی‌زند.
کمربندی، بهشت‌زهرای میناب، ۱۰ شب ۱۳ آبان
حال مردم میناب خوب نیست. آنها هر روز و هر ساعت در گلزار شهدا جمع می‌شوند؛ قبرستانی در ورودی شهر که فقط قسمت انتهایی که کف آن با چمن مصنوعی تزیین شده، شلوغ است. انگار زمین بازی است که در گوشه گوشه‌اش مزارهای سفیدرنگی مثل جعبه‌های کوچک، قرار گرفته‌اند. ۱۶۸ مزار شانه به شانه از روی زمین بیرون آمده‌اند و آدم‌ها، زنان و کودکان و مردان، میان مزارها در رفت‌وآمدند. برخی زیرانداز پهن کردهاند، مثل خانواده ستایش علی‌حسینی، برخی ظرف‌های غذایشان را روی مزار گذاشته‌اند، فلاسک چای دست به دست می‌شود. اسباب‌بازی بچه‌ها روی زمین ریخته. تعدادی دانش‌آموزند که با مقنعه و لباس فرم آمده‌اند، گروهی زنان چادری که خادم‌اند و در میان مزارها می‌گردند، گلهای پرپرشده مزارها را تزیین کرده، گلدان گلهای مصنوعی روی تمام مزارها قرار گرفته، روی برخی از سنگ قبرها، نوشته‌ای چسبانده شده؛ مثل مزار «محمد جمالی‌نژادی» که دوستش «نیکی فراتی»، برایش دلنوشته‌ای چسبانده: «همه دلتنگت هستند». هرکس به سلیقه خود گل‌آرایی کرده، یکی گلهای پرپر را جمع کرده، یکی پخش کرده روی مزار. آن یکی گلدانی آورده و مشغول تزیین است. چای می‌خورند، به کناری‌شان تعارف میکنند، نخود پخش میکنند و عکس‌های بچه‌ها را در اندازه‌های کوچک روی مزارها قرار داده‌اند و هرکس میآید، به نشان هدیه تقدیمش میکنند. گلزار شهدای بهشت‌زهرای میناب، بعد از خاکسپاری دوم در آخرین روز تیرماه اما مقصد مینابی‌هاست. آنها صبح و شب و نیمه‌شب‌شان را همان‌جا می‌گذرانند. محوطه خالی نمی‌شود. تا چند وقت پیش برخی کنار مزار فرزندشان چادر می‌زدند. مثل پدر آرینا و علی عرب‌کیش. برخی روانداز می‌آوردند و می‌خوابیدند. اهالی می‌گویند الان که هوا کمی در حال خنک‌شدن است، احتمالا تعداد بیشتری بیایند و شلوغ‌تر شود. انتهای سالن کولرآبی بزرگی است و دورش را کیسه کشیده‌اند؛ خراب شده و قابل استفاده نیست. در گرمای تابستان آنها با بادبزن خودشان را خنک کردهاند؛ گرمای پرالتهاب جنوب. قبرها را خیران برایشان خریده‌اند. کف‌پوش پلاستیکی را هم ظاهرا گروه دیگری آورده‌اند ولی آن‌طور که خانواده‌ها می‌گویند، رسیدگی‌ها خوب نبوده است. ساعت ۱۰ شب سیزدهم آبان که روز دانش‌آموز است، درست مانند ساعت ۱۰ صبح پرهیاهوست. گروهی برای بازی با بچه‌ها آمده‌اند و دو ساعت پیش کنار مزارها، برای «محمد لقمانی» دانش‌آموز شجره طیبه که هوادار تیم استقلال بود با بادکنک‌های آبی جشن تولد گرفته‌اند. اهالی میناب، صبح و شب‌شان کنار این بچه‌ها می‌گذرد. وفات باشد، اینجا هستند، ولادت باشد، اینجا هستند. تولد کسی باشد با کیک دور مزارها جمع می‌شوند و قرارهای خانوادگی‌شان را اینجا می‌گذارند.
«ما این‌طور نبودیم»
دور مزار «محمدمهدی جنگیچی»، شلوغ است، تعدادی زن سیاه‌پوش نشسته‌اند به صحبت. کمی آن‌طرف‌تر زنی مغموم ایستاده، رنگ به رو ندارد، خاله «محمدمهدی» است؛ دانش‌آموز کلاس‌پنجمی: «ما داشتیم زندگی‌مان را می‌کردیم، شاد بودیم، دورهمی خانوادگی داشتیم اما حالا فقط سر مزار محمدمهدی جمع می‌شویم. ما جای دیگری نداریم». محمدمهدی را خدا بعد از ۲۵ سال به پدر و مادرش داد. آنها اهل روستای طیبی‌شاهی هستند. مزار اصلی در روستاست. محمدمهدی بعد از سه روز از موشک‌باران پیدا شد، پیکرش کامل سوخته و استخوان‌هایش شکسته شده بود. حسرت آخرین بار دیدنش روی دل خانواده مانده: «چشمان و بینی‌اش کاملا از بین رفته بود، دست‌ها و پاها شکسته و صورتش سوخته بود». وقتی موشک دوم روی سر مدرسه فرود آمد، بچه‌ها در حیاط بودند: «ما محمدمهدی را در سردخانه پیدا کردیم». او را در نزدیکی معلمش «فاطمه سالاری» به خاک سپرده‌اند.تعدادی از خانواده‌ها تکه‌های بدن فرزندانشان را به محله خودشان برده‌اند، به قبرستانی در نزدیکی روستایشان. حدود ۱۸ پیکر به شهر هشت‌بندی برده شده‌اند. اینجا شاید یک یا دو تکه خاکسپاری شده باشد و مابقی در مزار دیگری است؛ یکی مچ دست، آن یکی تکه‌ای از انگشت، دیگری کفشی که گوشتی به آن چسبیده، دیگری تکه‌ای از پا. برخی مزارها هم خالی است. مثل مزار محمدمهدی: «گفتن اینها به زبان راحت است، اما ما به چشممان این صحنه‌ها را دیدیم و همراه با تکه‌های بدن بچه‌ها، قلب‌مان هم تکه‌تکه شد». خانواده محمدمهدی، صبح را روی مزار پسرشان شب میکنند. گاهی تا چهار صبح دور هم جمع می‌شوند: «خواب و خوراک نداریم. نمی‌توانیم صحنه‌هایی که دیدیم را فراموش کنیم. همه جلوی چشممان است». آنها از روز موشک‌باران تاکنون پا در مدرسه نگذاشته‌اند و از مسئولان عصبانی‌اند: «مسئولان می‌آیند عکس می‌گیرند و گزارششان را می‌نویسند و می‌روند. همین. هیچ‌کس کاری برای مردم میناب نمیکند».
«تکه‌ای بردارید و به اسم بچه‌تان خاک کنید»
روی برخی از مزارها، واژه جاویدالاثر حک شده؛ اینها کودکانی هستند که تکه‌ای از بدنشان شناسایی نشده است، مثل مسیحا سالاری، ماکان نصیری و امیرعلی جداوی. اما خانواده‌ها می‌گویند همه بچه‌ها در همین زمین خاک شده‌اند: «همه همین‌جا هستند. کسی مفقودالاثر نیست». مدرسه شجره طیبه صبح نهم اسفند، اینجا دوباره جمع است. انتهای مزار، با فاصله‌ای کم، مزار بزرگی از بقیه جدا شده است. رویش پارچه قرمزی کشیده‌اند با کمی گلبرگ. دورش خلوت است. آنجا حدود ۳۲ تکه از پیکرهای کودکان دفن شده است. ۳۲ تکه هم میان مزارها پخش شده. آنجا برای گمنام‌هاست. هر تکه جدیدی که پیدا شد، با اطلاع خانواده یا بدون اطلاع آنها در همان مزار به خاک رفت. یکی از خانواده‌ها میگوید به آنها گفته‌اند چون هزینه آزمایش دی‌ان‌ای تکه‌های جدید بالا بود، آنها را یک‌جا دفن کردهاند. حتی به برخی از خانواده‌ها گفته‌اند اگر می‌خواهید یک تکه بردارید و به اسم بچه‌تان خاک کنید. تعدادی از خانواده‌ها، ماندن در کنار عزیزشان را شیفتی کردهاند. هر شب یک نفر میآید و می‌ماند. چهارشنبه شیفت یکی از عموها بود که بر سر مزار برادرزاده‌اش بماند.
«برخی مادران بالای سر مزارهای خالی گریه کردند»
«زهرا» برای میهمانانش سمبوسه پخته: «بچه‌ام خیلی سمبوسه دوست داشت». کمی نخود در پلاستیک ریخته، گلبرگ‌ها را پخش کرده و مرتب دست می‌کشد روی مزار سفید پسرش. پلاستیک روی سمبوسه‌ها را می‌کشد و تعارف می‌کند. دست‌ها دراز می‌شوند و نیمی از ظرف خالی می‌شود. میهمانانش زیادند، چهارزانو نشسته و از پسرش «امیرحسین جعفری» حرف می‌زند.
صدای کودکان از هر طرف میآید، برخی همسایه‌اند، تعدادی دانش‌آموزان مدارس دیگر، گروهی بچه‌های فامیل هستند. یک نفر آن‌طرف‌تر، بلندگویی دستش گرفته و برای بچه‌ها شعرهای مذهبی می‌خواند. کودکان قد و نیم‌قد دورش حلقه زده‌اند. گروهی از تهران به میناب رفته‌اند و شهربازی راه انداخته‌اند و از میانشان تعدادی کنار مزارها نشسته‌اند. صدای مادر امیرحسین بلند می‌شود؛ او دو فرزند دیگر هم دارد، پسری ۱۷ساله و دختری ۲۰ساله، اما امیرحسین عزیزکرده‌شان بود، دلخوشی‌شان: «گاهی وقت‌ها سه بعد از ظهر می‌آیم و وقتی به ساعت نگاه میکنم می‌بینم سه صبح است. اصلا نمی‌دانم روزم چطور شب می‌شود. یک شب اینجا نیایم حالم بد می‌شود». نهم هر ماه برای مادر روز عجیبی است؛ برایش یادآور نهم اسفند است. عدد ۹ سرگردانش می‌کند، به‌ویژه وقتی روی روز شنبه می‌افتد، مثل نهم آبان که شنبه بود و مادر مثل مرغ سرکنده‌ای دور خود می‌چرخید: «تاریخ نهم، برایم دلهره می‌آورد». امیرحسین سر کلاس چهارم نشسته بود که انفجار شد: «پنجشنبه‌ها که می‌شود نمی‌دانم کجا بروم. نمی‌دانم چه کنم». یک تکه از دست و یک تکه از پای امیرحسین را اینجا دفن کردهاند و تکه‌هایی را در روستای راونگ. مزار راونگ ۲۰ دقیقه با گلزار شهدای میناب فاصله دارد. چرا آنجا؟ «امیرحسین عاشق روستایمان بود». بعدا جمجه‌اش پیدا شد. گفتند جمجمه به کیفش چسبیده بود. جمجمه را در مزار دسته‌جمعی شهدای گمنام دفن کردند. بعدا گفتند: خوش به حال مادرش که نفهمید. ولی مادر می‌داند و مدام به آن استخوان‌های عزیز پسرش فکر می‌کند که چطور به کیف مدرسه‌اش چسبیده است. تکه جدیدی از پیکر امیرحسین را در خاکسپاری دوم آوردند. مادر میگوید دیگر قبر را باز نکردند؛ گوشه مزار را حفر و خاک کردند. خوابش را می‌بینید؟ «بله وقتی آرام‌ترم خوابش را می‌بینم». مادر، امیرحسین را در اتاقی پر گل می‌بیند، جایی که از دیوارهایش گلهای صورتی و سفید آویزان است، سر خورده تا روی زمین. زهرا خواب‌های بسیاری می‌بیند. دو سه ساعت در شبانه‌روز از جهان دور می‌شود، قطع می‌شود و به خیال می‌رسد؛ آنجا برایش لذت‌بخش‌تر است. بیداری برایش غم است و رنج. بقیه مادران هم خواب فراوان می‌بینند. مثل زنی که به سراغش آمد و گفت امیرحسین و ماکان را بالای مزار امیرحسین دیده. ماکان سرگردان بوده که خانه‌ای ندارد. مادران هر شب می‌آیند و شب‌های جمعه، مزار شلوغ‌تر می‌شود. آدم‌های شهر به هر مناسبتی به مزار کودکان سر می‌زنند. هرجا راه را گم کنند به اینجا می‌رسند: «خانه ما نزدیک مدرسه شجره است. هر وقت دلتنگ می‌شوم به آنجا می‌روم». او از کودکان بازمانده مدرسه باخبر است و می‌داند خیلی‌هایشان دیگر توان حرف‌زدن ندارند. یکی از اقوامشان در همان مدرسه زنده بیرون آمد. میگوید پوستش دچار سوختگی شده و مادر باید ماهی یک بار او را به شیراز ببرد. مادر میگوید برخی را به اشتباه به عنوان شهید گمنام دفن کردهاند اما بعد از پنج ماه پیدا شدند و جداگانه تشییع‌شان کردند. مادرانی بودند که پنج ماه بالای سر مزارهای خالی گریه می‌کردند. گروهی هم سه تشییع داشتند: «البته بچه‌ها در یک سن خیلی شبیه به هم هستند. در شناسایی‌شان اشتباه می‌شود». چشمان زهرا، باد دارد، زیر چشمانش گود است، رنگش پریده و در میان شال و مانتوی مشکی، صورتش مانند مهتاب می‌درخشد. تنها چیزی که آرامش می‌کند، حرف‌زدن درباره امیرحسین است. او هیچ‌یک از جلسه‌های مشاوره را شرکت نکرده آن‌قدر که حالش بد بوده. آمدن سر مزار و خاطره‌گویی از امیرحسین و تعریف خواب‌هایش را تراپی می‌داند: «صبر از نظر همه سه حرف است، برای من یادآور هزاران رنج». در تشییع دوم، حال پدر امیرحسین آن‌قدر بد بود که یک دست و پایش بی‌حس شد. او را با ویلچر آورند، نمی‌توانست راه برود.
خیلی از بچه‌ها از مدرسه می‌ترسند
از جایی که زهرا نشسته، مزار ماکان پیداست. او گاهی می‌بیند مادرش سریع میآید و می‌رود. آنها با کسی حرفی نمی‌زنند و زمانی می‌آیند که کمتر کسی در گلزار باشد. پدر در رستورانی نزدیک خانه‌شان زندگی می‌کند و دیروقت میآید. آن روز اما خبری از آنها نیست. کنار مزار ماکان زنی جوان نشسته. «فوزیه ذاکری»، معلم پیش‌دبستانی ماکان است. او نهم اسفند توانسته بود ۱۱ نفر از بچه‌های کلاسش را از مدرسه خارج کند و حالا معلم مدرسه شجره طیبه جدید است؛ مدرسه‌ای که آنلاین اداره می‌شود: «ماکان امسال باید می‌رفت کلاس دوم. پارسال کلاس اول بود که این اتفاق افتاد و معلمش که خانم سالاری بود، با او شهید شد». خانم معلم، نهم اسفند دچار شکستگی از ناحیه پا شد. میگوید آسیب‌هایش خیلی عمیق نبوده. او از وضعیت روان دانش‌آموزان صحبت می‌کند؛ اینکه برای بچه‌های مدرسه، روزها به‌سختی می‌گذرد و هنوز نتوانسته‌اند با اتفاقات و آنچه دیده‌اند کنار بیایند. برای خود خانواده‌ها هم آنچه رخ داده قابل درک و باور نیست. خیلی از بچه‌ها از اینکه به مدرسه بروند می‌ترسند. تعدادی از آنها زیر آوار گرفتار شده بودند. همین‌ها ترس‌های زیادی دارند، هرچند مشاوره‌های زیادی رفته‌اند اما تعدادی از دانش‌آموزان هم از آن مدرسه رفته‌اند و در جای دیگری ثبت‌نام کردهاند.
تا مدت‌ها شب‌ها پیش پسرم می‌خوابیدم.
پدر و دختر دور مزار حلقه زده‌اند. آن زیر تکه‌های از بدن «حیدر صالحی» در خاک است. خواهر چشمان قهوه‌ای عمیقی دارد؛ حرفی نمی‌زند. پدر در حال صحبت با کسی است. اوایل خاکسپاری، شب‌ها کنار بچه‌اش می‌خوابیده؛ کنار دانش‌آموز کلاس دوم مدرسه شجره‌طیبه که دو خاکسپاری داشت. بخشی از بدنش را اینجا دفن کردهاند و بخشی را به قبرستان خانوادگی‌شان در رودان برده‌اند. روز اول فقط بالا تنه‌اش پیدا شده بود. پدر نمی‌خواهد در کنار دخترش حرف بزند. از او می‌خواهد برود و دوری بزند. حال دختر تا همین چند روز پیش خوب نبوده. با کسی حرف نمی‌زده و از خانه خارج نمی‌شده. او کسی بود که پیکر بچه‌ها را در مدرسه دید و لب نزد: «الان این دختر را آرام می‌بینید اما او صحنه‌های بسیار تکان‌دهنده‌ای دیده. درونش غوغایی است». پدر رنگ به رخسار ندارد و تمام خطوط صورتش از غمی عمیق حکایت دارد: «چطور برایتان توصیف کنم، نمی‌دانم.
ما در روز اول بالا تنه حیدر را پیدا کردیم و بردیم رودان که زادگاهمان است. بعد از ۳۱ روز پایین تنه‌اش پیدا شد که اینجا خاکسپاری کردیم. در خاکسپاری دوم قسمت‌های دیگری از بدن حیدر پیدا شد که دیگر داخل مزارش نگذاشتیم. آن را به همان قسمت شهدای گمنام بردیم؛ همان‌جا که تکه‌های دیگری از بدن بچه‌ها قرار گرفته شده است». مزار قرمز انتهای گلزار، کلاس درس است. بچه‌ها دور هم جمع شده‌اند. از هرکس تکه‌ای: «می‌دانیم که خیلی از بچه‌ها نیستند، اما به خاطر مادرشان گفتند پیدا شده‌اند». زینب برمی‌گردد و کنار مزار برادر می‌نشیند. او یک خواهر دیگر دارد و مادرش هم حالا باردار است. آنها در انتظار دختر دیگری نشسته‌اند: «هنوز برایمان تازگی دارد». آنها در این مدت پیگیر پرونده حیدر بوده‌اند. قرار بوده از بیمه دانش‌آموزی مبلغی به آنها تعلق بگیرد. حدود ۳۵ میلیون تومان که پدر میگوید این دیه‌شان نیست؛ تعهد بیمه‌ای است که ظاهرا سقفش همین‌قدر است. او میگوید بیشتر خانواده‌ها دنبال حق و حقوق بچه‌هایشان هستند که بخشی از آن بین‌المللی است و به دلیل شرایط جنگی امکان پیگیری وجود ندارد، اما براساس قانون باید دیه‌ای برایشان در نظر گرفته شود: «تعدادی از خانواده‌ها پیگیر بیمه دانش‌آموزی هستند. البته تعداد بالاست و باید پیگیری کنیم چطور می‌توان دریافتش کرد».
برایمان فقط یک ابلاغیه آمده
پدر آریا بهادری هم در گوشه‌ای کنار مزار پسرش نشسته؛ روی زمینی سبز. چهره‌اش در هم فرورفته و میگوید حال مادر خوب نیست. آنها در این روزهای شلوغ کمتر به مزار می‌روند تا کمتر درگیر حال و هوایش شوند: «وقتی خاطره‌‌ها هجوم می‌آورد، حالش خیلی بد می‌شود». آنها فرزند دیگری هم دارند؛ ارسلان. اما داغ آریا برایشان تمام نشده و نمی‌شود، مثل تمام مینابی‌های فرزند ازدست‌داده: «در میناب یک مرکز مشاوره راه انداخته‌اند اما مادر آریا مراجعه نمیکند. ما سعی می‌کنیم با سرکشی به فامیل و بیرون رفتن از خانه کمی حال و هوایش را عوض کنیم». در میان خانواده‌ها حرف از بیمه دانش‌آموزی است؛ از تعهدی چندده میلیون تومانی که ظاهرا قرار بود پرداخت شود و نشده: «من اصلا در جریان این مسائل نیستم و پیگیری هم نکردم. اینکه می‌گویند ۳۵، ۳۶ میلیون تومان برای بیمه بچه‌های ما می‌دهند یعنی چه؟ من هیچ چیزی درباره این پرداختی‌ها نشنیدم. در این مدت فقط یک ابلاغیه برای من از قوه قضائیه آمد که برایمان پرونده تشکیل شده و ماه بعد باید به تهران برویم؛ همین. غیر از این هیچ‌کس نیامد و حرفی نزد. هیچ مسئولی واضح و شفاف به ما چیزی نگفته است». او از ۵۰ میلیون تومان هدیه به خانواده شهدای میناب که وزیر میراث فرهنگی یک روز قبلش در مراسم روز ۱۳ آبان در بندرعباس اعلام کرده بود هم بی‌خبر است: «چه کسی اعلام کرده؟ کسی به ما چیزی نگفته».
پدر و دختر آشفته‌اند
جلوتر از امیرحسین، زنی جوان نشسته؛ یک خانواده کنار دو مزار. مزار «ندا صلحی‌زاده» و «حامی صادقی». مادر معلم بود و حامی دانش‌آموز کلاس پنجم. نهم اسفند سه عضو خانواده، مادر ۴۱ساله، پسر و دختر به اسم نیلای کلاس سومی در مدرسه بودند که موشک بر سرشان بارید. نیلا زیر آوار ماند اما مادر و برادرش جان دادند. او بدن‌های سوخته‌شان را دیده؛ تصویری که از جلوی چشمانش کنار نمی‌رود. چهارشنبه خانواده خاله خانواده دور دو مزار نشسته‌اند. او میگوید وقتی به مدرسه رسیدند، مردم در حال آواربرداری بودند. یکی از دوستان حامی به آنها گفته: من و حامی روی تاب در حیاط نشسته بودیم که انفجار شد. او دوید به سمت مادرش. مادر و پسر، خاکسپاری دوم نداشتند، به بدن ندا ترکش خورده و سوخته بود. اما پیکر سالم مانده بود.
جمجمه حامی اما شکسته بود. سه ترکش به بدن و صورتش خورده بود. صورت و دست‌ها کاملا سوختند. او و خواهرش اهل رفسنجان هستند و عروس مینابی‌ها شده‌اند اما خواهر و خواهرزاده را در قبرستان رفسنجان دفن کردهاند و اینجا مزارشان نمادین است. او از حال پدر و دختر میگوید؛ اینکه خوب نیستند. نیلا وضعیت روانی خوبی ندارد. مدام میگوید چرا عکس حامی را همه جا گذاشته‌اید. بالای سر مزارش نمی‌آید و دلتنگی می‌کند: «به یکی از دوستانش پیام داده بود خیلی دلم برای مادرم تنگ شده به نظرت چه کار کنم؟ و دوستش تا صبح نخوابیده بود». نیلا مدرسه نمی‌رود. ترس دارد و اصلا نتوانسته با این موضوع کنار بیاید: «اوایل اصلا با مشاور همکاری نمی‌کرد. همه‌چیز را در خودش می‌ریخت. اصلا نمی‌خواست حرف بزند، اما حالا کمی بهتر شده».خیابان فرودگاه، مدرسه شجره طیبه: «چشم‌ها به استقبال آمدند»ورودی از خیابانی است که آن را به اسم «فرودگاه» می‌شناسند و از لحظه ورود به کوچه‌ای که بن‌بست است، چشم‌ها به استقبالت می‌آیند؛ چشم دانش‌آموزان میناب. آنها تصویر شده و روی دیوار نه‌چندان بلندی قاب گرفته شده‌اند. چشم‌ها تا در ورودی مدرسه بدرقه‌ات میکنند. تصویر تکان‌دهنده است. ورودی مدرسه دالانی شده که به سمت محوطه ساختمان مخروبه شجره‌طیبه مسیر را نشان می‌دهد. دالان تمام که می‌شود، ساختمانی نصف‌و‌نیمه نمایان می‌شود که دورش با تصاویر محصلانش تزیین شده. دور تا دور عکس کودکان است که گویی نگهبان ساختمان هستند. از ساختمان چیز زیادی نمانده. انگار زلزله‌ای آمده و تمام دیوارهایش را ویران کرده. جای موشک‌ها با پرچم‌های سیاه و قرمز مشخص شده. دو موشک؛ یکی سمت کلاس‌های دختران و یکی در حیاط پسران. برایشان یادبود درست کردهاند و آن سوی نوارها کسی اجازه ورود ندارد. دیوارها و سقف‌های فروریخته روی هم تلنبار شده‌اند و با فاصله می‌توان گودالی که موشک درست به آن اصابت کرد را دید. از دور می‌توان دیوار سبز یکی از کلاس‌ها را دید؛ جایی که پر از دانش‌آموز بود. موشک دوم در حیاط خورده، کنار نمازخانه. همان‌جا هم بیشتر دانش‌آموزان از دست رفتند. کسی آن اطراف میگوید قرار است بخشی از این زمین را سوله کنند و اینجا تبدیل به موزه شود.
«از درون ویرانیم»
ساعت ۱۰ شب سیزدهم آبان، اطراف مزار آرینا و علی عرب‌کیش دو سه نفری نشسته‌اند. پدر و مادر نیستند اما خاله و دخترخاله آمده‌اند کنار آنها باشند. آرینا کلاس ششم بود و علی کلاس پنجم. مادر همین دو بچه را داشت که نهم اسفندماه از دستش رفتند. مادر خیلی کم سر مزار میآید. حال آشفته‌ای دارد. او مثل سایر مادران نمی‌تواند با کسی معاشرتی داشته باشد، درباره بچه‌اش حرفی بزند، درباره رنجش چیزی بگوید. حتی در سفرهای زیارتی هم شرکت نکرده و توان آمدن سر مزار ندارد. خاله ریزبه‌ریز اشک می‌ریزد، انگار هفته پیش موشک‌باران بوده: «میزان پذیرش خواهرم نسبت به بقیه مادران خیلی کم است. برایش سخت است از دست دادن دو بچه. اصلا در جمع نمی‌آید و با کسی حرف نمی‌زند». آرینا و علی، شیر به شیر بودند، مادر به خانه‌ای پرسروصدا عادت داشت و خاله که همسایه طبقه پایین است همیشه صدای پای بچه‌ها را می‌شنید. هنوز یادش است که علی روزهای آخر، موهایش را از ته زده بود و دعوایش کرده بود که چه کاری بود با خودت کردی و همین سر بی‌مو، نشانه‌ای شد برای شناسایی‌کردنش؛ علی قبل از رفتن، برایشان نشانه گذاشته بود. مادر تحت درمان روان‌شناس است؟ خاله پاسخ می‌دهد: «خیلی سخت قبول کرد. کلی پادرمیانی کردیم تا راضی شد برود». مادر بسیار جوان و ۳۴ساله است و دو داغ عمیق دیده. خاله روزی سه چهار بار به مزارشان سر می‌زند. خرید می‌رود و در راه برگشت وارد گلزار می‌شود. به خانه می‌رود و در راه سری می‌زند. شب‌ها کنارشان می‌نشیند. اوایل پدر علی و آرینا، بین دو مزار چادر می‌زد و می‌خوابید. اصلا خانه نمی‌رفت. دلش نمی‌خواست بچه‌ها تنها بمانند: «آرینا و علی خاکسپاری دوم نداشتند، پیکر هر دو کامل بود. آرینا با سایر بچه‌ها به صورت دسته‌جمعی تشییع شد و علی روز بعدش». مادر از خاله خواسته بود برود و علی را شناسایی کند. گفته بود آن روز لباس ورزشی تنش بوده. خاله تحت فشار به سردخانه رفته بود. تمام کاورهای اجساد را باز کرده بود تا علی را ببیند اما ندید. در آخر با کلی نشانه‌دادن جسدی به او نشان می‌دهند. شک می‌کند علی باشد. دکتر پزشکی قانونی گفته بود اگر می‌خواهند با آزمایش دی‌ان‌ای مطمئن شوند باید سه ماه منتظر بمانند. چون پیکر سوخته بود، نمی‌توانستند از روی چهره شناسایی‌اش کنند. خاله به اقوام تلفن می‌کند، ۲۵ نفر جمع شدند و همه تأیید کردند آن پیکر متعلق به علی است؛ سر بدون مو، چشم و ابروهای مشکی که به پدر رفته بود و ناخن‌هایی که عادت داشت از ته بجود. ترکش به قلبش خورده بود و لباس به تن نداشت: «خواهر، ما روزهایی سپری کرده‌ایم که کسی نمی‌تواند تصور کند. هر شب از خدا می‌خواهم اشک‌هایم را خشک کند. اصلا نمی‌توانم توصیف کنم چه بر سرمان می‌گذرد. ما صحنه‌های بسیار بدی دیدیم. حالمان خراب است. نگاه نکن این‌طوری نشسته‌ایم، سرپاییم؛ از درون ویرانیم». پیکر آرینا اما پوشیده بود و توانستند بودند شناسایی‌اش کنند: «با رفتنشان خانه‌مان ساکت شده، آبادی از خانه‌مان رفته». زهرا، مادر «امیرحسین جعفری» یکی دیگر از دانش‌آموزان شجره طیبه، از دور مادر آرینا و علی را دیده و میگوید در روزهای اول به دلیل فشار روانی بالا، به کما رفته بود. چند روز پیش هم اتفاقی سر مزار دیدش، خیلی لاغر شده بود، آن‌قدر که نشناخته بودش: «ما برای هم آرزوی صبر می‌کنیم».
«چرا کسی سراغمان نیامد؟»
خانم عزیزی همراه با خانم سلحشوری کنار در ورودی ایستادهاند، چشمانشان غم‌بار است. یکی مادر آرشان و عرشیاست و آن یکی مادر مریم سلحشوری؛ کودکان نجات‌یافته. زنان سرگردانند. چشمشان دنبال یک مرد کت‌وشلواری است، یک مسئول، کسی که کاره‌ای است و دستش به آدم مهمی می‌رسد. آنها دنبال پرونده پزشکی بچه‌هایشان هستند. بچه‌ها، بازمانده انفجارند. آرشان از ناحیه گوش آسیب دیده و کم‌شنوا شده و مریم که در اصطلاح پزشکی، حلزونی گوشش سکته کرده.
خانم عزیزی نگران است: «آمده‌ایم مسئولی ببینیم که نیست. مگر قرار نبود بیایند ما را ببینند و از حال بچه‌هایمان باخبر شوند. چرا کسی سراغ ما نیامد؟ فقط می‌خواهند بیایند که گفته باشند آمده‌ایم». قبل از آن وزیر میراث فرهنگی همراه هیئتی به مناسبت سیزدهم آبان‌ماه که روز دانش‌آموز است، از مدرسه بازدید کرد. از یک در وارد شد و از در دیگر رفت. خانم عزیزی از اینکه نتوانسته حرفش را به گوش آنها برساند عصبانی است: «گوش آرشان آسیب دیده و روی شنوایی‌اش تأثیر گذاشته، اما چرا در بنیاد شهید برایش درصد جانبازی تعیین نمی‌کنند؟ پرونده‌های بچه‌های ما در بنیاد شهید تهران تلنبار شده. کسی پیگیر کار ما نیست. هرجا می‌رویم، کسی جوابی به ما نمی‌دهد. رسانه‌ها می‌آیند حرف‌های ما را بریده‌بریده کار میکنند و می‌روند. ما می‌خواهیم مشکل‌مان حل شود». مادر میگوید ظاهرا پرونده جانبازی ۱۹ نفر از آسیب‌دیده‌ها را قبول و مابقی را رد کردهاند. می‌گویند بقیه پرونده‌ها ناقص است.
«اگر مدرسه رفتم و بدنم تکه‌تکه شد، چه؟»
آرشان هشت‌ساله است و از نهم اسفندماه، به گفته مادر، مشکل روحی پیدا کرده. او پیکر تکه‌تکه‌شده هم‌کلاسی‌هایش را دیده و روانش به هم ریخته. دندان‌قروچه می‌کند، دندان‌هایش می‌افتد و جابه‌جایی فک پیدا کرده است: «می‌خواهند برای بچه‌های ما چه کاری کنند؟ حق این بچه‌هاست که جانبازی بگیرند». آرشان دانش‌آموز کلاس سوم مدرسه شجره طیبه است: «تمام تصاویر مثل یک فیلم جلوی چشم بچه‌هاست. بچه‌های مدارس دیگر مدام درباره این موضوع با هم حرف می‌زنند به همین دلیل، نخواستم بچه‌ام را به مدرسه دیگری بفرستم. خواستم کنار دانش‌آموزان همین مدرسه بماند. نمی‌خواهم درباره آن اتفاق حرف بزند. دهان این بچه‌ها بسته شده. از مدرسه رفتن می‌ترسد. میگوید اگر بروم و دست و پایم قطع شود چه؟ بچه کلاس سومی خانه‌نشین شده». مادر هشت ماه است پسرش را به پزشک اعصاب و روان می‌برد: «بچه کوچک صحنه‌های بدی دیده و گاهی درباره چشم‌های آویزان یک دختر یا شکم باز دانش‌آموز دیگری با من حرف می‌زند».مادر مریم سلحشوری حرف‌های زن جوان را ادامه می‌دهد؛ او متولد ۱۳۶۰ است اما بسیار تکیده‌تر نشان می‌دهد. خطوط عمیق روی چهره، تیرگی چشم‌خانه‌ها و بدنی که متورم است. او میگوید هفت ماه است عادت ماهانه نشده. شکم و سینه‌هایش به‌شدت متورم شده و نمی‌داند با درد بدن چه کند. حلزونی گوش چپ دخترش سکته کرده، شنوایی ندارد، خانه‌اش خراب شده و نه فرماندار نه بخشدار و نه حتی یک مسئول نیامده به کارشان رسیدگی کند. مادر سراسر اضطراب و استرس است: «فقط می‌آیند عکس‌های سلفی از خرابه‌ها می‌گیرند و می‌روند. آنها آمده‌اند اینها را ببینند یا من و بچه‌ام را؟». زن و مردی کنار در ورودی ایستادهاند. خادمان مدرسه‌اند. مرد پیش از این در مدرسه رفت‌وآمدی نداشته و از اردیبهشت‌ماه وارد شده. وقتی خانواده‌ها به دنبال تکه‌های مانده از پیکر عزیزشان به مدرسه می‌آمدند را به چشم دیده. با دست به زمین کنار ساختمان خرابه مدرسه اشاره می‌کند: «اینجا پر از کتاب و دفتر بود. پر از کیف‌های مدرسه. یکی داد می‌زد بچه‌ام! آن یکی می‌گفت پسرم، دخترم! وضعیت بدی بود». او میگوید حال مردم بعد از موشک‌باران نهم اسفند بد شده. شهر مغموم است. همه هر روز و هر لحظه از ماجرا می‌گویند. در میناب، نهم اسفند هنوز تمام نشده است؛ مدرسه‌ای که روزی پر از صدای بچه‌ها بود، حالا به آواری خاموش تبدیل شده و گلزار شهدا به خانه دوم مادرانی که هنوز چشم‌انتظار فرزندانشان هستند. برای آنها نه روزها به شب می‌رسد و نه سوگ به پایان.
۱۷ آبان ۱۴۰۵ / ما زنان
***************
وضع زندگی مردم غزه در فصل بارش و سرما اینجا کلیک کنید.
بارش‌های سنگین باران و بادهای شدید، چادرهای آوارگان را در سراسر غزه سیل‌زده و آسیب‌دیده، کردهاند.
طوفان، شرایط وخیم کنونی را برای فلسطینیان در میان نسل‌کشی مداوم اسرائیل بدتر می‌کند.
***************
کارگران راه‌آهن بدون لباس گرم در بحران سیل اینجا کلیک کنید.
کارگران ابنیه فنی راه‌آهن می‌گویند هنگام بارندگی و سیل، برای بازگشایی خطوط ریلی ۸ تا ۱۲ ساعت بدون لباس مناسب، سرپناه و حتی غذای کافی کار کردهاند. آنان خواستار تأمین فوری لباس زمستانی و تجهیزات حفاظتی هستند.
***************
آزادی گولازر آکین، پس از سی سال از زندان ترکیه اینجا کلیک کنید.
گولازر آکین، فعال سیاسی زن کُرد که به مدت ۳۰ سال در زندان‌های ترکیه زندانی بود، سرانجام از زندان آزاد و مورد استقبال گسترده قرار گرفت.
او مسئولیت سازماندهی زنان کُرد را بر عهده داشت.
او در نخستین سخنانش پس از آزادی گفت:
«تا زمانی که همه رفقایمان در زندان هستند، من هنوز آزاد نیستم.»
گولازر آکین، فعال سیاسی زن کُرد که به مدت ۳۰ سال در زندان‌های ترکیه زندانی بود، سرانجام از زندان آزاد شد و مورد استقبال گسترده مردم قرار گرفت.
آکین در سال ۱۹۹۳ مسئولیت سازماندهی زنان کُرد را بر عهده داشت. / کلکتیو
***************
کارگران نساجی در بنگلادش اینجا کلیک کنید.
بیش از یک میلیون کارگر صدها کارخانه را تعطیل کرده و با درخواست افزایش دستمزد، خیابان‌ها را تسخیر کردهاند.
از ۴ روز پیش، کارگران چند کارخانه نساجی در یکی از شهرک‌های اقتصادی داکا، پایتخت بنگلادش، در اعتراض به پایین بودن دستمزدها و افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی دست به اعتراض زدند. اعتراضات به‌سرعت به کارخانه‌ها و شهرها گسترش یافت. کارگران اعتصابی دست به راهپیمایی می‌زنند و کارخانه‌به‌کارخانه پس از خروج از کارخانه ، همکارانشان را که از وحشت بیکاری به اعتصاب نپیوسته‌اند، به اعتصاب می‌کشانند. تاکنون نزدیک به یک میلیون کارگر، بیش از ۵۵۰ کارخانه را تعطیل کرده و مسیرهای مواصلاتی میان شهرهای بزرگ و شهرک‌های صنعتی را مسدود کردهاند.
بنگلادش دومین تولیدکننده بزرگ لباس و پارچه دنیاست. ۱۰ درصد اقتصاد این کشور بر پایه تولیدی‌ها و شرکت‌های نساجی میچرخد. بیش از ۴ میلیون کارگر که بسیاری کودک و زن هستند، با دستمزدهای اندک و در شرایطی بسیار ناایمن برای ساعتهای طولانی در این کارخانه‌ها کار میکنند. مالکیت کارخانه‌ها در اختیار سرمایه‌داران خارجی و بنگلادشی و هلدینگ‌های بزرگ بین‌المللی است.
***************
زن‌کشی تکان‌دهنده در هرسین؛
قتل فجیع زهرا سلیمانی تحت سایه قوانین زن‌ستیز جمهوری اسلامی
اینجا کلیک کنید.
زهرا سلیمانی، زن ۳۲ ساله اهل هرسین، قربانی جنایت تکان‌دهنده دیگری تحت عنوان ساختگی «ناموس» شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، وی به شکل فجیعی توسط همسرش، کامران صفری پاساری، و مادر خودش مریم صفری پاساری (که عمه قاتل نیز هست) پس از شکنجه شدید و شکستن دست‌وپایش خفه شده و به قتل رسیده است.
پیکر این قربانی زن‌کشی در بهشت زهرای کرمانشاه به خاک سپرده شد. با وجود بازداشت متهمان، گزارش‌ها حاکی از فشار شدید و تهدید به مرگ اولیای دم برای اخذ رضایت اجباری است؛ رویه‌ای که در سایه قوانین زن‌ستیز و تبعیض‌آمیز رژیم جمهوری اسلامی، عملاً دست قاتلان را برای اعمال خشونت علیه زنان باز می‌گذارد و فرهنگ معافیت از مجازات را ترویج می‌کند.
سیستم قضایی جمهوری اسلامی با باز گذاشتن روزنه‌های قانونی و حمایت‌های ساختاری از جانیان در پرونده‌های «زن‌کشی»، همواره شریک جرم اصلی جریان زن‌ستیزی و خشونت خانگی در ایران بوده است.
***************
امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی اعدام شدند اینجا کلیک کنید.
بامداد سه‌شنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۵، حکم اعدام امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی، دو تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، در زندان اصفهان به اجرا درآمد.🥀🥀
رقص مرگ بود
سحرگاه امروز در دیار « نقش جهان»
هر دو «امیرحسین»
این دو جوان از متهمان پرونده موسوم به «میدان علیخانی» اصفهان بودند؛ پرونده‌ای که در پی اعتراضات دی‌ماه و بازداشت ده‌ها شهروند تشکیل شد و احکام سنگین، از جمله اعدام، برای شماری از متهمان آن صادر شد.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، در جریان این پرونده حدود ۶۰ نفر بازداشت شدند و حکم اعدام ۱۲ نفر به تأیید رسید. با اجرای حکم امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی، شمار اعدام‌شدگان این پرونده به ۹ نفر افزایش یافته است.
هفت زندانی که پیش‌تر در همین پرونده اعدام شده‌اند:
۱. علیرضا رئیسی
۲. علیرضا سیاهی
۳. عرفان اسفندیاری
۴. گل‌محمد محمدی
۵. ابوالفضل سیاهی
۶. امیرحسین صفری
۷. حسین ایازی
دو جان جوان دیگر را از ما گرفتند...
...ابرهای سیاه از چشم‌ها زدوده
برهوت از خانه‌ها پر خواهد کشید و ناقوس جنگ برای همیشه زنگار خواهد بست
کلمات
رقصان
رقصان
به حجله‌گاه خواهند رفت
چه‌ها که نکرده‌اید با تهی‌دستیِ خیزش‌ها
راستی را
ما قبیله‌ی بی‌آستری نبوده‌ایم
جهان
کاسه‌‌ای خالی است مانده در صف التماس
تنها
خمیده زیر بار تن تاراج
هرجنبنده ای در آغوشت آرام نیست
آدمی گلهای از سایه‌ها
نه صدای پایی
نه رقص گلی بر ایوان
مفصل‌ها خشک از چین و چروک جوانی ناخواسته
وقتی آدم‌های تیره‌گون در ردای سفید می‌خرامند
کلمات در من ترانه می‌شوند و
بادها دریچه‌ها را می‌شکافد
اینجا
آسمان روشنایی آفتاب و عشق را
مأیوسانه به ریگ‌زار می‌بخشد
و ظلم را به خون‌های ریخته
هر آدینه شمشیر را در دیگ نماز
راه‌ها را به میدان اعدام می‌سپارد
بال بر بمب‌ها می‌بندند
پیش گام رفتن تنها از در دریوزگی است
آدم‌هایی
که قتل و عام را به آئین پذیرفته‌اند
بر فراز اوج گرد و خاک
خمیازه‌ی تیرگی هوا را در بالکن‌ها
به تماشا نهاده‌اند...
بخشی از، شعر: "حیاتقلی فرخ منش"
***************
بیانیه تشکل های مستقل در حمایت از معترضان اروپا اینجا کلیک کنید.
رفاه اجتماعی به جای جنگ
موجی از اعتراضات در شهرهای مختلف اروپا علیه سیاست‌های دولت‌ها جریان دارد. اعتراض علیه کاهش بودجه های اجتماعی، فرهنگی، رفاهی و اقتصادی، نارضایتی از افزایش هزینه‌های نظامی، جنگ طلبی، افزایش وام دولت ها و پرداخت بهرۀ سنگین به مؤسسات مالی، معافیت های مالیاتی سرمایه داران بزرگ و غیره. تأثیر متقابل این اعتراضات در کشور فرانسه، خیزش های عمومی با خواست های مشترک طبقات و اقشار پائین اجتماعی در کشورهای دیگر اروپا نیز شکل گرفته است. مرکز ثقل و آغازگر اعتراضات کنونی در اروپا جوانان به ویژه دانشجویان و دانش آموزانی هستند که در شرایط نامطلوب اقتصادی و بحران های فراگیر اقتصادی سرمایه داری، افق روشنی برای زندگی خود متصور نیستند.....
متن کامل را
اینجا کلیک کنید.
***************
احمد کایا: سرم تو بلاست اینجا کلیک کنید.
***************
بازهم حادثه درحین انجام کار وسقوط از ارتفاع
برای مشاهدۀ تصاویر، کلیپ ها و اخبار تجمعات.
اینجا کلیک کنید.
متاسفانه خبر دار شدیم که آقای وریا مرادیان استادکار سنگ کار درحین انجام کار ساختمانی براثر سقوط از ارتفاع (داربست) جان عزیزش را از دست داده است.
انجمن صنفی کارگران ساختمانی با کمال تأسف وتاثر درگذشت مرحوم وریا مرادیان را به خانواده محترم و جامعه کارگری تسلیت میگوید.
آرزو می‌کنیم که وسعت صبر خانواده این مرحوم به اندازه دریای غمشان باشد.
برای روح آن عزیز از دست رفته آرزوی آرامش و برای بازماندگان صبر وشکیبایی خواستاریم
***************
این «فرانسۀ نافرمان» لعنتی چه می‌خواهد؟
دیوید هاروی اینجا کلیک کنید.
• رفع معافیت مالیاتی درآمدهای بالا و دارایی‌های بزرگ؛ مبارزه با فرار مالیاتی؛ افزایش حداقل دستمزد قانونی و درآمدهای اقشار کم‌درآمد؛ کنترل قیمت کالاهای اساسی و مهار اجاره‌بها.
• کاهش ساعات کار، بهبود شرایط کار و تقویت حقوق کارگران و مزدبگیران.
• سرمایه‌گذاری در بهداشت و درمان، آموزش، حمل‌ونقل و دیگر خدمات عمومی.
• گذار به جمهوری ششم: آغاز فرایندی برای تدوین قانون اساسی جدید و بازسازی نهادهای سیاسی.
• دموکراسی مشارکتی: گسترش همه‌پرسی‌ها و سازوکارهای مشارکت شهروندان در تصمیم‌گیری.
• پاسخ‌گو کردن نمایندگان منتخب: تقویت مسئولیت‌پذیری نمایندگان و پیش‌بینی امکان عزل آنان.
• دموکراسی در بنگاه‌های اقتصادی: افزایش قدرت تصمیم‌گیری مزدبگیران در امور اقتصادی شرکت‌ها.
• استقلال نهادها: ایجاد توازن دوباره میان قوۀ مجریه، قوۀ مقننه و ارادۀ شهروندان.
• اولویت دادن به دیپلماسی صلح، همکاری میان ملت‌ها و استقلال بیشتر فرانسه در تصمیم‌گیری‌های بین‌المللی.
• دفاع از بازنشستگی در ۶۰ سالگی.
• تقویت مدارس دولتی، کاهش نابرابری‌های آموزشی و افزایش امکانات نظام آموزشی.
• کنترل اجاره‌بها، توسعۀ مسکن اجتماعی و مبارزه با بی‌خانمانی و وضعیت نامناسب سکونت.
• افزایش کمک‌های اجتماعی حداقلی و مبارزه با فقر.
• مبارزه با تبعیض، برابری زنان و مردان، دفاع از حقوق افراد دارای معلولیت و اقلیت‌ها.
• قرار دادن برنامه‌ریزی زیست‌محیطی در مرکز طرح اقتصادی و اجتماعی. محیط زیست نباید صرفاً موضوعی مربوط به حفاظت از طبیعت، بلکه باید اصلی برای سازماندهی مجدد اقتصاد باشد.
تمامی این خواسته‌ها در بیشتر کشورهای جهان به‌راحتی می‌توانند جامۀ عمل بپوشانند. فقط اینکه باید ثروت و امکانات جامعه صرف جنگ، پروژه‌های استعماری، و فربه‌شدن صاحبان سرمایه نشود.
به خاطر همین گناه کبیره، تمام راست، با میانه و افراطی‌اش در فرانسه و اروپا از فرانسۀ نافرمان شبحی ساخته‌اند که گویا اروپا را برگرفته است و باید هرچه زودتر از شرش خلاص شد. و این در حالی‌ست که جریان شبه‌فاشیستی «تجمع ملی» آزادانه از سیاست‌های نژادپرستانه و ضدانسانی خود سخن می‌راند و مارین لوپن رهبر این جریان با پابند الکترونیکی - به جرم اختلاس و استفاده نامشروع از بودجه پارلمان – آزادانه نعره می‌کشد و تمام راست حاضر است قدرت را به این جریان شبه‌فاشیستی بسپارد اما تن فرانسه به تن جریان چپی چون فرانسۀ نافرمان نخورد.
از جمله مهم‌ترین پیشنهادات مارکس این است که وقت آزاد یکی از رهایی‌بخش‌ترین چیزهایی است که می‌توانیم داشته باشیم. او عبارت زیبایی دارد: قلمرو آزادی وقتی آغاز می‌شود که قلمرو ضرورت به پایان برسد. جهانی را تصور کنید که در آن بتوان مایحتاج ضروری را برآورده کرد. یکی دو روز در هفته کار میکنید و مابقی هفته را وقت آزاد دارید.
امروز ما همه ابداعاتی را که هم در فرایند کار و هم در خانه می‌تواند از حجم کار کم کند در اختیار داریم. ولی اگر از آدم‌ها بپرسید الان در مقایسه با قبل‌ها وقت آزاد بیشتر دارید یا نه؟ جواب این است که، «نه، کمتر وقت آزاد دارم». باید بتوانیم همه این ابداعات را طوری سازماندهی کنیم که در واقعیت تا حد ممکن وقت آزاد داشته باشیم، جوری که اگر فرضاً امروز چهارشنبه است و ساعت پنج عصر، بتوانید هر جا که می‌خواهید بروید و هر کاری می‌خواهید بکنید. این آن نوع جامعه‌ای است که مارکس خیالش را در سر می‌پروراند. ایده واضحی است. چیزی که ما را از رسیدن به چنین جامعه‌ای باز می‌دارد این است که همه این موارد به کار گرفته می‌شود تا سودهای گوگل و آمازون دست نخورد. تا وقتی با مناسبات اجتماعی و طبقاتی پشت اینها طرفیم، نمی‌توانیم این ابزارها و فرصت‌های عالی را در مسیری بیندازیم که به سود همگان باشد.
***************
نامه‌ی سرگشاده‌ی زندانیان سیاسی در فرانسه
نامه‌ی سرگشاده‌ی زندانیان سیاسی در فرانسه، کسانی که در روز ۱۷ اکتبر در پی یک تظاهرات گسترده سراسری در کشور دستگیر شده اند،
ما مردمی هستیم که مبارزه می‌کنیم تا دیگر رنج نکشیم
ما دانشجو، دانش‌آموز، معلم، بیکار، رستوران‌دار، صاحب کسب‌وکار کوچک، پیک و ... هستیم.
از همه‌ی محله‌ها و شهرهای این منطقه آمده‌ایم: از کرتی، بوبینی، بلویل، مونتروی، بانیوله، نوآزی‌لو‌سک، سن‌اِمارن، سن‌سن‌دنی و پاریس. از هر سن‌وسال، با هر رنگ پوست و از هر ملیتی هستیم؛ عرب، سفیدپوست، سیاه‌پوست، کولی، ترک، آلمانی و فرانسوی.
ما را، به‌حق یا ناحق، به غارت، اعمال خشونت علیه نیروهای انتظامی، تجمع غیرقانونی و پوشاندن چهره متهم کردهاند. در نهایت، تفاوتی نمیکند که وضعیت هر یک از ما چه بوده یا چه اتهامی به ما وارد کردهاند؛ چراکه دادگاه‌ها در برابر فرمان‌های دستگاه ماکرون سر خم کردهاند تا همه‌ی ما را روانه‌ی زندان کنند. مهم نیست که زندان‌ها یکی از دیگری غیربهداشتی‌تر و پرازدحام‌ترند؛ تا وقتی بتوانند زندانی بیشتری در آنها بچپانند، مشکلی نیست!
حالا همه‌جا تلاش میکنند ما را پشیمان کنند، به زانو درآورند و از بازگشت به خیابان در شنبه‌های آینده بازدارند. آنها حمایت‌ها، افتخار و تمام آن پیام‌های کوتاهی را که در روزهای اخیر خوانده و شنیده‌ایم، پنهان میکنند؛ پیام‌هایی مانند «کاش من هم آنجا بودم» یا «حقشان را کف دستشان گذاشتید». می‌خواهند به ما بقبولانند که خشونت ما با هزاران زندگی‌ای که هر روز زیر چرخ‌های سرمایه‌داری خرد و نابود می‌شوند، قابل مقایسه است.
اگر خدمتگزاران رسانه‌ای قدرت نمی‌توانند «تیپ نمونه» یا چهره‌ی مشخصی برای شورشیان پیدا کنند، به این دلیل است که ما همان مردمی هستیم که به پا خاسته‌اند؛ مردمی که رنج می‌کشند و اکنون مبارزه میکنند تا دیگر رنج نکشند.
آنها می‌کوشند ما را از یکدیگر جدا کنند و در دسته‌های مختلف بگنجانند: معترض، آشوبگر، غارتگر، اراذل‌واوباش یا چپ افراطی. اما نفهمیده‌اند که ما همه‌ی اینها با هم هستیم!
ما همچنین نمی‌پذیریم که میان ما جدایی بیندازند و از یک سو «زندانیان سیاسی» و از سوی دیگر «زندانیان جرائم عادی» قرار دهند؛ زیرا همه‌ی ما به‌واسطه‌ی همین جهان ناعادلانه به زندان‌های این رژیم رانده شده‌ایم.
به همه‌ی این دلایل، با صدای بلند به شما می‌گوییم: ما از هیچ‌چیز پشیمان نیستیم! از هیچ‌چیز، جز اینکه نتوانستیم به‌اندازه‌ی کافی از خود در برابر خشونت سرکوبگرانه‌ای که قرار بود بر سرمان آوار شود، محافظت کنیم.
از همه‌ی کسانی که بیرون از زندان هستند می‌خواهیم در برابر دولت ایستادگی کنند و هر شنبه به خیابان بازگردند؛ تا سقوط ماکرون و تمام دنیای گندیده‌ای که نمایندگی می‌کند.
از شما می‌خواهیم در فاصله‌ی میان شنبه‌ها خود را سازمان دهید، با یکدیگر دیدار کنید، آماده شوید و از همین حالا زمام زندگی‌تان را به دست بگیرید.
از شما می‌خواهیم از همه‌ی زندانیانی مانند ما و از تمام شورشیان، چه در اینجا و چه در هر جای دیگر، حمایت کنید.
از شما می‌خواهیم تا آنجا که ممکن است از آسیب رساندن به مغازه‌های کوچک خودداری کنید؛ تا روشن شود که عدالت مردمی ما تنها بزرگ‌ترین‌ها، ثروتمندترین‌ها و شرکت‌های چندملیتی را هدف می‌گیرد؛ فقط همان‌هایی را که مدت‌هاست ما را غارت میکنند، زیر پا له میکنند و تحقیرمان میکنند.
از شما می‌خواهیم هرگونه تفرقه و جدایی میان خود را رد کنید و با صدای بلند اعلام کنید که برای چه مبارزه می‌کنیم: انقلاب!
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
***************
پلیس فرانسه خودروهای زره‌پوش را برای سرکوب معترضان مستقر کرده است
اینجا کلیک کنید.
اکانت کمیته هماهنگی در اینستاگرام: اینجا کلیک کنید.
***************
اجرایی متفاوت، زیبا و دیدنی از سمفونی شماره‌ی نهم - موومان چهارم - از آثار ماندگار «لودویک فان بتهوون»
اینجا کلیک کنید.
«روزی كه بشر سمفونی نهم را آیین رفتاری خود قرار دهد، آن روز بتهوون جایگاه حقیقی خود را یافته‌است.»/فردریک انگلس
به باور بسیاری سمفونی شماره ۹ را بتهوون در ستایش شادی سروده است. سمفونی اما در کل به شادی نمی‌پردازد و به مانند اغلب درونمایه‌های آثار بتهوون به تلاش انسان و جدال او در رسیدن به این شادی نظر دارد. جدالی سخت که شادیی درونی را مدنظر دارد و گاه به پیکار خونین انسان و تقدیر بدل می‌شود.
سمفونی شماره ۹ در موومان نهائی خود شعری از شیلر ( شاعر محبوب بتهوون) را در بر می‌گیرد که نام آن در ستایش شادی است و همین قطعه باعث شهرت بی‌نظیر این سمفونی شده است. این شعر بصورت تک خوانی و کُر در این قطعه خوانده شده و این اولین باری است که آهنگ‌سازی بزرگ این‌گونه پر رنگ از صدای انسان در سمفونی بهره می‌گیرد.
لودویک فان بتهوون
سمفونی نهم
موومان چهارم
***************
فرانسه؛ تشدید تدابیر امنیتی همزمان با تداوم اعتراضات و بازگشت جلیقه‌زردها اینجا کلیک کنید.
دوشنبه ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶
دولت فرانسه در پی تشدید تنش‌ها و خشونت‌های خیابانی، برای شب‌های دوشنبه و سه‌شنبه، از ساعت ۲۰ تا ۶ صبح، در بخش‌هایی از چهار شهر شمالی کشور، از جمله لیل، مقررات منع رفت‌وآمد اعلام کرده است. سباستین لوکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، گفته است در صورت لزوم امکان اعلام وضعیت اضطراری نیز وجود دارد، اما دولت فعلاً محدودیت‌های منطقه‌ای را ترجیح می‌دهد. امانوئل مکرون نیز استعفای لوران نونیز، وزیر کشور، را نپذیرفته و از او خواسته است راهکارهایی برای تقویت امنیت عمومی و برخورد قضایی با عاملان خشونت ارائه کند.
همزمان، اعتراضات دانش‌آموزان، دانشجویان و گروه‌های اجتماعی ادامه دارد. در پاریس، دانشجویان رشته‌های هنری ورودی موزه لوور را مسدود کردند و دانشجویان علوم سیاسی نیز در برابر دانشگاه خود دست به تحصن زدند. این اعتراضات در ادامه موج نارضایتی‌های اجتماعی و تجمعات روز شنبه ۱۷ اکتبر شکل گرفته است.
بازگشت جلیقه‌زردها به خیابان‌ها نیز یکی از تحولات مهم این روزهاست. این جنبش که در نوامبر ۲۰۱۸ آغاز شد و پس از هفته‌ها اعتراض گسترده، سرکوب و سپس بحران کووید-۱۹ فروکش کرد، در اعتراضات اخیر بار دیگر حضوری پررنگ داشته است. فعالان این جنبش از برگزاری مرحله دوم اعتراضات در شنبه ۲۴ اکتبر و مرحله سوم در ۳۱ اکتبر خبر داده‌اند. در عرصه سیاسی، گابریل اتل، نخست‌وزیر پیشین و از چهره‌های نزدیک به امانوئل مکرون، پیشنهاد محدودسازی یا قطع دسترسی به شبکه‌های اجتماعی در فرانسه را مطرح کرده است؛ پیشنهادی که در شرایط گسترش اعتراضات، بحث درباره آزادی بیان و حق تجمع را دوباره به مرکز توجه می‌آورد.
در همین حال، انجمن اقتصاددانان اتاک (ATTAC) با انتقاد از سیاست‌های اقتصادی دولت‌های مکرون، از افزایش تمرکز ثروت در فرانسه سخن گفته است. بر اساس ارقامی که این انجمن مطرح کرده، ثروت ۵۰۰ فرد ثروتمند کشور از معادل ۶ درصد تولید ناخالص داخلی در سال ۱۹۹۶ به ۲۰ درصد در سال ۲۰۱۷ و ۴۵ درصد در سال ۲۰۲۶ رسیده است. این ارقام بازتاب‌دهنده انتقاد اتاک از تشدید نابرابری اقتصادی و تمرکز ثروت درست اقلیتی کوچک است.
فرانسه اکنون با دو روند همزمان روبه‌روست: تشدید تدابیر امنیتی از سوی دولت و تداوم نارضایتی‌های اجتماعی؛ روندی که با بازگشت جلیقه‌زردها و پیوند خوردن اعتراضات دانشجویی با مطالبات اقتصادی و اجتماعی، می‌تواند در روزهای آینده وارد مرحله تازه‌ای شود.
گزارش کوتاهی از فرانسه. ناصر پاریس
۱۹ اکتبر ۲۰۲۶/اتحاد سراسری کارگران ایران
***************
سنندج مهرماه ۱۴۰۵
اجرای خیابانی ترانه انقلابی لاچاو اینجا کلیک کنید.
گروه موسیقی شه‌قام سنه
خواننده: سامان خادم
موزیک: بابک کاظمیان، بهداد کاخن
***************
«بی‌دار» اثر جدید توماج اینجا کلیک کنید.
برای مشاهدۀ تصاویر، کلیپ ها و اخبار تجمعات.
اینجا کلیک کنید.
«بی‌دار» جدالی است بین دو تفکر موافق و مخالف حکم اعدام؛ حکمی که در هر جای دنیا هم که باشد، می‌تواند به اشتباه صادر شود و هرگز نمی‌تواند اشتباه خود را جبران کند.
تقدیم به تمام کسانی که در هر نقطه‌ای از جهان به خاطر آزادی جانشان را از دست دادند،
با احترام به تمام خانواده‌های داغدار و دادخواه.
***************
بیانیه مشترک تشکل های مستقل اینجا کلیک کنید.
ضرورت ایجاد شبکه ارتباطی پیشروان و فعالان جنبش کارگری
برای مشاهدۀ تصاویر، کلیپ ها و اخبار تجمعات.
اینجا کلیک کنید.
از متن بیانیه مشترک تشکل های مستقل:
رهبران و فعالان کارگری که در کانونهای داغ مبارزه کارگران حضور دارند و از روابط زنده و ارگانیکی با کارگران برخوردار هستند، می توانند با هدف سراسری کردن اعتراضات و اعتصابات کارگران در یک شبکه به هم مرتبط شوند و ارتباطات خود را نهادینه کنند.
فعالان و رهبران کارگری می توانند در ارتباط و پیوند با هم، تشکل و نهادی مانند شورای همکاری رهبران و فعالان کارگری را ایجاد کنند. این شورای همکاری می تواند نمایندگان تشکل سراسری معلمان و تشکل های بازنشستگان، پرستاران، رانندگان کامیون و هم رهبران و فعالین دیگر بخشهای طبقه کارگر را در بر گیرد. ایجاد چنین نهادی اگر چه نمی‌تواند جایگزین تشکل های توده ای و طبقاتی کارگران در محیط های کار و سازمان سراسری کارگران گردد، اما در شرایط کنونی می‌تواند تا حدودی خلاء نبود تشکل‌های توده‌ای، طبقاتی و سراسری کارگران را پر کرده و نقش خود را جهت به هم پیوند زدن و سراسری کردن اعتصابات و اعتراضات کارگری و در حد امکان کمک به ایجاد تشکل های کارگری پایه ایفا نماید.....
متن کامل را
اینجا کلیک کنید.
***************
خبرنامه کارگران سنندج اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه مطالب خبرنامه
اینجا کلیک کنید.
***************
بازنشر به بهانه بازگشایی مدارس
همدردی شریفه محمدی از زندان با خانواده کارگران کشته شده در حادثه معدن طبس
اینجا کلیک کنید.
توضیح سال گذشته: شریفه محمدی، فعال مستقل کارگری که در زندان لاکان رشت محبوس است، برای اولین بار پس صدور حکم اعدام، نامه ای نوشته است که در آن ضمن نوشتن پیام هایی برای فرزند و همسر خودش، به مساله مرگ کارگران معدن در طبس پرداخته و با خانواده های آنان اعلام همدردی کرده است.
نامه ی شریفه محمدی از زندان لاکان رشت، از این جهت حائز اهمیت ویژه است که شریفه محمدی تا کنون درباره حکم اعدام خودش پیامی صادر نکرده است اما در واکنش به کشتار کارگران در معدن طبس، جان عزیزش به درد آماده و به آن واکنش نشان داده است. شریفه محمدی در تمام زندگی خود برای حقوق و مطالبات کارگران و زنان تلاش کرده است و اینک پرونده او و حکم ظالمانه اعدام صادر شده علیه او در دیوان عالی کشور در حال بررسی است. متن نامه ی شریفه را عینا در ذیل مطالعه میکنید:
"پاییز دیگری از راه رسید و من همچنان در بند هستم.
مهر فرا رسید اما با بی مهری هایش!
رفیق نازنینم! همراه همیشگیم در روزهای سخت! اول مهر کنارت نیستم تا تولدت را تبریک بگویم؛ دوم مهر کنارت نیستم تا سالروز ازدواجمان را جشن بگیریم.
آیدین عزیزم! پسر نازنینم! ببخشید از اینکه در روز اول مهر و سال تحصیلی جدید در مقطعی بالاتر در کنارت نبودم تا به روال همیشگی، موهای زیبایت را شانه کنم و روانه مدرسه ات نمایم و تو با شیرین زبانی بگویی: ممنون مامان، روز خوبی داشته باشی...
همنوردان نازنینم! در کنارتان نیستم تا همراه و همگام در مسیر درفک زیبا و پرغرور، همصدا بخوانیم:
همراه شو عزیز؛ تنها نمان به درد
کین درد مشترک، هرگز جدا جدا درمان نمی شود..
تا گرامی بداریم یاد و خاطره ی معلمان عشق و ایثار را.
عزیزانم! می دانم که این روزها سپری خواهد شد و ما باز هم کنار یکدیگر سرود زندگی سر خواهیم داد. اما بی مهری پاییز و ماه مهر برای ما تمامی ندارد.
ساعت ۱۲ شب است و ساعاتی از خاموشی بند گذشته است و من خواب به چشمانم نمی رود.
بی اختیار گریه می کنم اما نه برای دلتنگی آیدین و نه برای حکمی که دارم و نه برای اینکه در کنار فرزندم نیستم تا او را روانه ی مدرسه جدید نمایم.
چگونه شب را سپری خواهند کرد کودکان و مادران و زنانی که عزیزانشان زیر خروارها خاک مدفون شده اند؟
کودکان چگونه اول مهر روانه مدرسه خواهند شد در حالی که پدرانشان را از دست داده اند؟
امروز خبر مرگ ۵۱ نفر از کارگران معدن در طبس لرزه بر جانم انداخت؛ فاجعه ای دیگر!!
کارگران معدن برای لقمه ای نان، حاضر به انجام سخت‌ترین کارها در بدترین و ناایمن ترین شرایط هستند تا شاید برای زنده ماندن خود و خانواده، مزدی ناچیز دریافت نمایند.
تصور میکنم چشمان منتظر کودکان را که پدرانشان از سر کار برگردند...
آه و افسوس که لبخند و شادی در اولین روز مهر بر لبان زنان و کودکانشان خشکیده شد!
تسلیت از پشت میله های زندان به خانواده های این عزیزان و تسلیت به هم طبقه ای هایم که این روزها شرایط سخت زندگی و معیشت بر دوششان سنگینی می کند!
آیدین عزیزم! پسر نازنینم!
تو هم مهر امسال را با بی مهری آغاز کردی. حتی اگر در کنارت بودم و بهترین لباسها را برایت تهیه میکردم و به بهترین مدرسه روانه ات می کردم؛ اما شادی واقعی برایم روزی است که هیچ کودکی به خاطر فقر و نداری از شادی و تحصیل و از حق زندگی کردن محروم نباشد و هیچ پدر و مادری با نگرانی که آیا فرزند و یا همسرش بعد از یک روز کاری، زنده از محل کار باز خواهد گشت یا نه، روزش را سپری نکند.
و من آن روز را انتظار می کشم!
شریفه محمدی
بند تشخیص زندان لاکان رشت"
انتشار: کمپین دفاع از شریفه محمدی
***************
هشدار: تصاویر حاوی صحنه‌های بسیار دلخراش است اینجا کلیک کنید.
پزشکیان در سازمان ملل از حق اعتراض گفت؛ تصاویر ۱۸ و ۱۹ دی روایت دیگری دارد.
مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری اسلامی ایران، در سخنان خود در سازمان ملل درباره برخورد حکومت با معترضان گفت: "هر کسی که بخواهد اعتراض کند، کاملاً حق این کار را دارد. ما با بسیاری از این معترضان صحبت کردیم و با آنها گفت‌وگو کردیم.
همزمان با این اظهارات، مهدی محمودیان، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر، با انتشار تصاویری از کشته‌شدگان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، سخنان پزشکیان را به چالش کشید و نوشت: ""ین تصاویر، آخرین نمونه از صحبت و گفت‌وگوی نهادهای نظامی، انتظامی و امنیتی و دولت آقای پزشکیان با معترضان در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه است."
این تصاویر پیکر شماری از معترضان کشته‌شده در جریان اعتراضات دی‌ماه را نشان می‌دهد؛ تصاویری دلخراش که در تضاد با توصیف رئیس‌جمهور از نحوه مواجهه حکومت با معترضان قرار گرفته است.
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
دوشنبه ٦ مهر ١۴٠۵
___________________________
برای مطالعه و مراجعه به اخبار ... بهار و تابستان ۱۴۰۵
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار تابستان، پائیز و زمستان ۱۴۰۴
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به بیانیه ها و اخبار پائیز و زمستان ۱۴۰۴
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار بهار ۱۴۰۴
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار پائیز و زمستان ۱۴۰٣
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار پائیز و زمستان ۱۴۰٣
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار بهار و تابستان ۱۴۰٣
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار پائیز ۱۴۰۲
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار تابستان ۱۴۰۲
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار بهار ۱۴۰۲
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار سال گذشته
اینجا کلیک کنید.
برای مطالعه و مراجعه به اخبار تا ۲٧ آبان ۱۴۰۱
اینجا کلیک کنید.