در حمایت و پشتیبانی از تحصن اسماعیل بخشی و کارگران اخراجی

پایان موقت تحصن اسماعیل بخشی

اسماعیل بخشی پس از سه روز تحصن: موقتاً پایان می‌دهم؛ وعده‌ها دروغ باشد، با قدرت بیشتری بازمی‌گردم
اسماعیل بخشی، فعال کارگری هفت‌تپه، اعلام کرد در سومین روز تحصن مقابل شرکت نیشکر هفت‌تپه، با تصمیم جمعی تحصن خود را برای چند روز به‌طور موقت متوقف کرده است.
بخشی گفت این توقف به معنای پایان اعتراض نیست و تأکید کرد: «اگر نتیجه‌ای حاصل شد که هیچ؛ اما اگر مانند هشت سال گذشته وعده‌ها دروغ بود، تحصن را با قدرت بیشتری از سر خواهم گرفت.»

***************

اعتراض کارگران فولاد اهواز به اخراج کارگران

کارگران گروه ملی فولاد اهواز در نامه ای به رئیس جمهوری اسلامی به اخراج اسماعیل بخشی و کارگران دیگر اعتراض کردند.

در بخشی از این نامه آمده است:
ما کارگران گروه ملی فولاد اهواز، صریح و بی‌پرده اعلام می‌کنیم: خواهان بازگشت به کار تمامی کارگران اخراجی سراسر کشور هستیم.
اسماعیل بخشی تنها یک نام نیست؛ نمادی از کارگری است که سال‌هاست موضوع بازگشت به کارش مطرح است. حدود هفت سال محرومیت از کار برای یک کارگر، یعنی هفت سال فشار اقتصادی، بلاتکلیفی و آسیب به زندگی یک خانواده.

سؤال ما از مسئولان این است:
چگونه ممکن است در کشوری که هر روز از حمایت از کارگر و تولید سخن گفته می‌شود، یک کارگر سال‌ها از شغل و منبع درآمد خود محروم باشد؟...
از دولت می‌خواهیم پرونده تمام کارگران اخراجی سراسر کشور را به‌صورت جدی و فوری بررسی کند و هرجا اخراجی غیرعادلانه یا فاقد وجاهت قانونی صورت گرفته، دستور بازگشت به کار کارگران صادر شود.
کارگر، ابزار مصرفی نیست که وقتی اعتراض کرد کنار گذاشته شود و وقتی کارخانه به نیروی انسانی نیاز داشت دوباره به سراغش بروند.
کارگر حق دارد امنیت شغلی داشته باشد.حق دارد اعتراض صنفی کند.
حق دارد صدایش شنیده شود.و حق دارد پس از سال‌ها بلاتکلیفی، به زندگی و شغل خود برگردد.
از دولت می‌خواهیم بدون فوت وقت به این موضوع ورود کند و اجازه ندهد پرونده کارگران اخراجی بیش از این خاک بخورد.

آقای پزشکیان
اگر قرار است دولت صدای کارگر باشد، امروز وقت شنیدن این صداست.
ما خواهان بازگشت به کار اسماعیل بخشی و تمامی کارگرانی هستیم که در سراسر کشور به‌صورت ناعادلانه از کار اخراج شده‌اند.کارگر اخراجی را فراموش نکنید؛ پشت هر کارگر، یک خانواده ایستاده است.کارگر باید سرِ کارش برگردد؛ عدالت باید به کارخانه‌ها برگردد؛ و امنیت شغلی باید به زندگی کارگران برگردد.

منشور آزادی، رفاه، برابری

۱۹ شهریور ۱۴۰۵
***************

بازگشت به کار، حق مسلم همه کارگران اخراجی است!

در حمایت از تحصن اسماعیل بخشی!

رضا شهابی
تحصن اسماعیل بخشی فقط یک اعتراض کارگری نیست؛ دادخواهی تمام ما کارگرانی است که سال‌ها زیر بار بی‌عدالتی خم شده‌ایم اما نشکسته‌ایم. او مقابل شرکت نیشکر هفت‌تپه نشسته تا حق ابتدایی‌اش را پس بگیرد: حق کار کردن، حق زنده ماندن با شرافت؛ و اعلام کرده تا رسیدن به این حق، از جای خود تکان نخواهد خورد. من به‌عنوان یک راننده شرکت واحد و عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، که سال‌هاست به‌خاطر اعتراض صنفی از کار اخراج شده‌ام، سال‌های طولانی زندان را تحمل کردم و امروز بدون حقوق و بیمه، با سختی و فشار زندگی می‌کنم، کنار اسماعیل بخشی ایستاده‌ام.

اما درد ما فقط اخراج و بی حقوقی نیست. درد ما از جمله این است که کسانی که اختلاس کردند و پول بیت المال را غارت کردند، برای خود حاشیه امنیت ساختند و امروز آزادانه راه می‌روند. در مقابل، ما که فقط حق‌مان را خواستیم، اخراج، زندانی و ضرب و شتم شدیم. آن ها که جیب مردم را خالی کردند، صاحب قدرت و امنیت شدند. به این بی عدالتی و این وارونه شدن ارزش ها باید اعتراض کرد‌.

اسماعیل بخشی نه دزد است، نه اختلاس‌گر و نه سواستفاده چی. جرمش فقط این بود که گفته: «کارگر حق کار دارد». امروز تحصن او خطی است که کارگر نان‌خواه را از منفعت طلبان و سودجویانی که نان مردم را می خورند، جدا می‌کند.

من از تحصن اسماعیل بخشی حمایت می‌کنم و خواستار بازگشت فوری او به کار هستم. اخراج کارگر به خاطر سازماندهی و اعتراض صنفی، نه قانون است، نه اخلاق و نه انسانیت. این یک بی عدالتی آشکار است و باید پایان یابد.

باز گشت به کار حق اسماعیل است. حق همه کارگران اخراجی است و حق همه همکاران اخراجی‌ام در شرکت واحد است.

چاره کارگران در سراسر کشور وحدت و تشکیلات مستقل است.

رضا شهابی کارگر اخراجی

عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

۱۸ شهریور ۱۴۰۵
***************

بیانیه درحمایت از تحصن اسماعیل بخشی تا بازگشت بکار

عدم توازن قوای ناشی از نداشتن تشکلهای مستقل کارگری، برای حکومت حامی سرمایه داران بویژه در شرایط جنگی. فرصت کم سابقه ای در یورش همه جانبه به معیشت و امنیت شغلی طبقه کارگر فراهم آورده و شدیدترین سرکوب های سیاسی و معیشتی را موجب شده است.
صاحبان سرمایه در بخش‌های مختلف اعم از دولتی و خصوصی به پشتوانه ی تمام قد نهادهای امنیتی_قضایی به هر اقدامی علیه نیروی کار از جمله دستمزدهای ناچیز ، معوقه شدن حقوق، عدم ایمنی لازم، قراردادهای سفید امضا و در صورت اعتراض و اعتصاب، اخراج و بازداشت فعالین دست میزنند.

همچنانکه اسماعیل بخشی اشاره میکند؛ مفسدین اقتصادی شرکت نیشکر هفت تپه با ۵ سال زندان، آزاد شده و به چرخه ی استثمار ، چپاول و رانت اقتصادی خود بازگشتند ولی اسماعیل بخشی فعال کارگری که بدلیل دفاع از حقوق و معیشت همکاران و جلوگیری از نابودی شرکت نیشکر هفت تپه و مقابله با عملکرد باند فاسد مدیریت منصوب شده در این شرکت، در کنار سایر کارگران اعتصاب نموده، علاوه بر تحمل شکنجه و زندان، بمدت ۸ سال ست که از کار اخراج شده و این اخراج ظالمانه پس از سالها تلاش و زحمت، علاوه بر فروپاشی زندگی خود، در این شرایط بحرانی تورم و گرانی، ستمی مضاعف به خانواده اش نیز تحمیل نموده ست و در طول این مدت با مراجعه مکرر به نهادهای ذیربط بخاطر اصرار یک نهاد امنیتی بر این اخراج ، تلاشهایش خنثی شده و بجایی نرسید.

اینک بناچار از روز ۱۷ شهریور ۴۰۵ در حالیکه دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد، با اراده اش وجود خود را در فضای علنی جامعه بعنوان آخرین ابزار اعتراض به تحصن کشاند تا نه تنها به این ظلم و بی‌عدالتی در مورد خود بلکه عملا به نمایندگی از همه معترضین اخراج شده حق ستانی کند.

این فعال کارگری شناخته شده در مقابل شرکت نیشکر هفت تپه تا زمان موافقت با برگشت بکار خود، دست به تحصن زده است.

حال که بهر دلیل ما کارگران شاغل و بازنشسته نتوانستیم با قدرت طبقاتی خود مانع از اخراج او شویم، فرصتی پیش آمد که اراده فردی و حق طلبانه ی او در دفاع از معیشت و زندگی را، به خواست عمومی تبدیل کنیم و به هر وسیله ای موج حمایتی گسترده در بازگشت بکار وی و سایر کارگران اخراجی را ایجاد نماییم.

شورای بازنشستگان ایران علاوه بر محکوم نمودن شدید هر نوع ابزار سرکوب از جمله احضار و بازداشت و اخراج فعالین، تا برگشت بکار اسماعیل بخشی که نماد دادخواهی عموم کارگران ست حمایت تمام قد خود را از این تحصن حق طلبانه ، اعلام میدارد.

شورای بازنشستگان ایران

۱۸ شهریور ۴۰۵
***************

پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد - ایران: فراخوان به جنبش جهانی کارگری

در همبستگی با کارگران ایران

اسماعیل بخشی را تنها نگذاریم؛ از مبارزه کارگران ایران حمایت کنیم
اسماعیل بخشی، از فعالان و سازمان‌دهندگان مبارزات و اعتصاب کارگران نیشکر هفت‌تپه، به دلیل دفاع از حقوق کارگران بازداشت، شکنجه و تهدید شد، از کار اخراج گردید و به هشت سال زندان محکوم شد. پس از آزادی نیز تلاش کرد دوباره وارد بازار کار شود، اما به دلیل فعالیت‌های کارگری و نقش او در مبارزات کارگران هفت‌تپه، هیچ کارفرمایی حاضر به استخدام او نشد.

اسماعیل بخشی در ویدئویی که اخیراً در مقابل کارخانه نیشکر هفت‌تپه منتشر کرده است، اعلام کرده که از ۸ سپتامبر دست به تحصن خواهد زد و تا بازگشت به کار، به اعتراض خود ادامه خواهد داد.
پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد - ایران قاطعانه در کنار اسماعیل بخشی ایستاده است.
مبارزه اسماعیل بخشی تنها یک مبارزه شخصی برای بازگشت به کار نیست؛ این مبارزه بخشی از مبارزه گسترده کارگران ایران برای حق تشکل، حق اعتصاب، آزادی، عدالت اجتماعی و کرامت انسانی است.
حمله به یک کارگر، حمله به حقوق همه کارگران است.
کارگران ایران تنها نیستند
جنبش کارگری ایران با وجود دهه‌ها سرکوب، زندان، اخراج، تهدید و فشار اقتصادی، هرگز از تلاش برای سازمان‌یابی و دفاع از حقوق خود دست نکشیده است.
از کارگران نفت و گاز و پتروشیمی گرفته تا برق، پرستاران، معلمان، کارگران کارخانه‌ها، جوشکاران، بازنشستگان و دیگر بخش‌های جامعه کارگری، اعتراض و سازمان‌یابی همچنان ادامه دارد.

مطالبات آنان روشن است:
دستمزد عادلانه و پرداخت به‌موقع حقوق؛
امنیت شغلی؛
مخالفت با خصوصی‌سازی و غارت اموال عمومی؛
حق تشکل مستقل؛
حق اعتصاب و اعتراض؛
آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی؛
و پایان دادن به سرکوب فعالان کارگری و اجتماعی.

این مطالبات نه جرم است و نه تهدید علیه جامعه.
این‌ها حقوق بنیادین انسان و حقوق مسلم طبقه کارگر است.
مقاومت سازمان‌یافته؛ راه عبور از پراکندگی

پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد–ایران بر این باور است که در شرایط حساس کنونی، جامعه ایران بیش از هر زمان دیگری به مقاومت سازمان‌یافته، اتحاد گسترده و همبستگی رادیکال و دموکراتیک نیاز دارد.

کارگران، زنان، معلمان، دانشجویان، بازنشستگان، نیروهای سیاسی دموکراتیک، تشکل‌های مدنی و همه گروه‌های تحت ستم، با وجود تفاوت‌های سیاسی و اجتماعی، می‌توانند بر سر حقوق بنیادین و آزادی‌های اساسی به یکدیگر نزدیک شوند.
پراکنده ماندن، قدرت سرکوب را افزایش می‌دهد؛
سازمان‌یافتگی، قدرت مردم را افزایش می‌دهد.
ما بر این باوریم که اتحاد واقعی به معنای حذف تفاوت‌ها نیست؛ بلکه به معنای تبدیل تفاوت‌ها به قدرت جمعی برای تغییر است.
تجربه جنبش‌های کارگری و اجتماعی در جهان نشان داده است که هیچ تغییر عمیق و پایدار اجتماعی بدون سازمان‌یابی، همبستگی و مشارکت مستقیم مردم امکان‌پذیر نیست.
اتحاد گسترده و سازمان‌یافته یک انتخاب تاکتیکی صرف نیست؛ یک ضرورت تاریخی برای پیشبرد مبارزه مردم ایران است.
جنگ، سرکوب و نابودی زندگی کارگران
بمباران و تخریب صنایع، کارخانه‌ها و زیرساخت‌های اقتصادی، مستقیماً زندگی و آینده میلیون‌ها کارگر و خانواده‌های آنان را تهدید می‌کند.
جنگ تنها ساختمان‌ها و تأسیسات را ویران نمی‌کند؛
جنگ، شغل، دستمزد، امنیت، خانه و آینده مردم را نیز نابود می‌کند.
تخریب زیرساخت‌های اقتصادی می‌تواند به بیکاری گسترده، تشدید فقر، فروپاشی خدمات اجتماعی و تعمیق بحران اقتصادی منجر شود؛ به‌ویژه در شرایطی که میلیون‌ها نفر از مردم ایران همین امروز نیز زیر فشار تورم، کاهش قدرت خرید و بحران معیشتی قرار دارند.
در کنار این تهدیدها، سیاست‌های سرکوبگرانه جمهوری اسلامی نیز همچنان بخش جدایی‌ناپذیر بحران موجود است.
نظامی‌کردن جامعه و محیط‌های کار، سرکوب آزادی تشکل، جلوگیری از فعالیت اتحادیه‌های مستقل، بازداشت فعالان کارگری و اجتماعی و محدود کردن آزادی‌های مدنی، فشار بر مردم و کارگران را به مرزهای غیرقابل تحمل رسانده است.
نه جنگ راه آزادی مردم ایران است و نه سرکوب جمهوری اسلامی می‌تواند جنبش مردم را متوقف کند.
تحریم‌ها، فشارهای اقتصادی و تهدیدهای نظامی نیز هزینه‌های سنگینی بر دوش مردم عادی و طبقه کارگر گذاشته‌اند.
اما هیچ‌یک از این شرایط نمی‌تواند توجیهی برای سرکوب بیشتر، خاموش کردن اعتراضات یا انکار حقوق کارگران باشد.
نه به جنگ؛ نه به اعدام؛ نه به سرکوب
پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد–ایران تمامی حملات نظامی از سوی ایالات متحده آمریکا، اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران را محکوم می‌کند.

موضع ما روشن است:
نه به جنگ!
نه به اعدام!
نه به سرکوب!
آری به آزادی!
آری به تشکل مستقل کارگری!
آری به عدالت اجتماعی و دموکراسی!
ما بر این باوریم که جنگ، اعدام و سرکوب هیچ‌کدام راه‌حل آینده ایران نیستند.
جنگ، فضای سیاسی و اجتماعی را برای سرکوب بیشتر فراهم می‌کند و زندگی و معیشت مردم را به نابودی می‌کشاند.
اعدام، ابزار ارعاب و خاموش کردن صدای اعتراض است.
سرکوب، تلاش سازمان‌یافته برای جلوگیری از شکل‌گیری قدرت اجتماعی مردم است.
آینده ایران باید به دست مردم ایران و از طریق مبارزه سازمان‌یافته و مستقل آنان برای آزادی، عدالت و دموکراسی ساخته شود؛ نه با بمب، موشک، اعدام و سرکوب
جنبش جهانی کارگری نمی‌تواند سکوت کند
کارگران ایران بخشی جدایی‌ناپذیر از طبقه کارگر جهانی هستند.
مبارزه آنان برای تشکل مستقل، اعتصاب، دستمزد عادلانه، امنیت شغلی و آزادی، همان مبارزه‌ای است که کارگران در سراسر جهان برای آن مبارزه کرده‌اند و می‌کنند.
از همین رو، دفاع از کارگران ایران تنها یک وظیفه انسانی نیست؛
وظیفه‌ای کارگری و بین‌المللی است.
ما از سازمان بین‌المللی کار (ILO)، کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC)، کنفدراسیون‌های ملی کارگری و اتحادیه‌های کارگری در سراسر جهان می‌خواهیم صدای کارگران ایران باشند و در کنار آنان بایستند.

ما از جنبش جهانی کارگری می‌خواهیم
قوانین، سیاست‌ها و اقدامات ضدکارگری جمهوری اسلامی ایران و نقض سیستماتیک حقوق بنیادین کارگران را قاطعانه محکوم کند.
بازداشت، زندان، شکنجه، اخراج و آزار کارگران، معلمان، فعالان حقوق زنان و دیگر فعالان اجتماعی و مدنی را محکوم کرده و خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط آنان شود.
از حق کارگران ایران برای آزادی تشکل، تجمع، اعتراض و اعتصاب حمایت کند
از تلاش کارگران ایران برای ایجاد و فعالیت تشکل‌ها و اتحادیه‌های مستقل کارگری حمایت عملی و بین‌المللی به عمل آورد.
از اسماعیل بخشی و خواست او برای بازگشت به کار حمایت کند و حق او را برای فعالیت مستقل کارگری، بدون تهدید، اخراج و اقدامات تلافی‌جویانه، به رسمیت بشناسد.
تمامی اشکال خشونت و سرکوب علیه کارگران و مردم ایران را محکوم کند.
خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی شود.
از حق کارگران ایران برای سازماندهی، اعتصاب و اعتراض مسالمت‌آمیز در دفاع از حقوق اقتصادی، اجتماعی و سیاسی خود حمایت کند.
همبستگی بین‌المللی؛ قدرت مشترک ماست
مبارزه کارگران ایران مبارزه‌ای جدا و منزوی نیست.
این مبارزه بخشی از مبارزه جهانی برای حقوق کارگران، آزادی تشکل، دموکراسی، عدالت اجتماعی و کرامت انسانی است.
تاریخ جنبش کارگری جهان به ما آموخته است که زمانی که کارگران از مرزهای جغرافیایی عبور می‌کنند و در کنار یکدیگر می‌ایستند، قدرت سرکوبگران محدودتر و قدرت جنبش کارگری بیشتر می‌شود.
سرکوبگران از پراکندگی ما قدرت می‌گیرند؛
ما از اتحاد خود قدرت می‌گیریم.
امروز بیش از هر زمان دیگری به همبستگی واقعی و عملی جنبش جهانی کارگری با کارگران ایران نیاز داریم
یک کارگر تنها ممکن است خاموش شود؛
اما یک طبقه سازمان‌یافته را نمی‌توان به آسانی خاموش کرد.
کارگران ایران تنها نیستند.
مبارزه آنان، مبارزه ماست.
پیروزی آنان، پیروزی جنبش جهانی کارگری است.
متحد، سازمان‌یافته و همبسته، می‌توانیم تغییر ایجاد کنیم.

پلاتفرم سندیکاهای کارگری سوئد - ایران

استکهلم - سپتامبر ۲۰۲۶/ ۱۰
***************

حمایت از اسماعیل بخشی، حمایت از حقوق و کرامت انسانی است

کار، امنیت شغلی و حق اعتراض،اعتصاب از حقوق مسلم کارگران است.
حمایت از اسماعیل بخشی، حمایت از حقوق و کرامت انسانی است.
هیچ انسانی نباید از حق کار و زندگی شایسته محروم شود!
اسماعیل بخشی، فعال کارگری و از کارگران سابق شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، امروز سه‌شنبه ۱۷ شهریورماه، با مطالبه بازگشت به کار، در مقابل ورودی این مجتمع دست به تحصن زده است.

این فعال کارگری با انتشار ویدیویی اعلام کرد که طی حدود هشت سال گذشته، علیرغم پیگیری از مراجع مختلف از جمله اداره کار، هیئت‌های تشخیص و حل اختلاف و دیوان عدالت اداری و صدور احکام بازگشت به کار، این احکام تاکنون اجرا نشده‌اند. آقای بخشی همچنین گفته است که مسئولان شرکت، مخالفت یک نهاد امنیتی را دلیل ممانعت از بازگشت وی به محل کار عنوان کرده‌اند. او تاکید کرده است که تحصن خود مقابل ورودی این مجتمع را تا زمان اجرای حکم بازگشت به کار و روشن شدن وضعیت شغلی‌اش ادامه خواهد داد.

اسماعیل بخشی از فعالان شناخته‌شده کارگری شرکت نیشکر هفت‌تپه است. وی در سال ۱۳۹۷، در جریان تجمع اعتراضی کارگران این شرکت مقابل فرمانداری شوش بازداشت شد. در شهریورماه ۱۳۹۸ نیز شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران، در پرونده مرتبط با اعتراضات هفت‌تپه، وی را به ۱۴ سال حبس تعزیری و ۷۴ ضربه #شلاق محکوم کرد.

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری