تلویزیون دمکراسی شورائی - گزارشی از آکسیون ۵ ژوئن در برابر سازمان جهانی کار (ژنو)
***************
گزارش، تریبون کارگری: اکسیون ژنو در مقابل اجلاس سازمان جهانی کار
***************
قطعنامەی آکسیون اعتراضی ۵ ژوئن ۲۰۲٦ ژنو در حمایت از جنبش کارگری ایران
ما در آستانهی برگزاری یکصدوچهاردهمین نشست سازمان جهانی کار (ILO) در شهر ژنو (اول تا دوازدهم ژوئن) هستیم. امسال هم مانند سالهای گذشته، همزمان با نشست سازمان جهانی کار در ژنو، ما جمعی از فعالین کارگری و سیاسی در دفاع از حقوق و مبارزات کارگران و مزدبگیران ایران در مقابل این سازمان گرد هم آمدهایم. مصراً خواهان توجه به شرایط فاجعهبار طبقهی کارگر ایران و جلب حمایت و همبستگی طبقهی کارگر جهانی از طریق تشکلهای سندیکایی، اتحادیهای و فدراسیونهای بینالمللی کار کشورهای اروپایی و دیگر کشورها هستیم.
این گردهمایی در اعتراض به جنگ ارتجاعی ۴۰ روزهی حملهی اسرائیل و آمريکا به ایران، توقف آن و محکومنمودن سیاستهای ضدکارگری، سرکوبگرانه و استثمارگرانهی حاکمیت جمهوری اسلامی بر کارگران، برگزار میشود.
طبقهی کارگر ایران در یکی از دشوارترین دوران خود بهسر میبرد. تهاجم نظام سرمایهداری جمهوری اسلامی از نظر اقتصادی و معیشتی که سالهاست بر طبقهی کارگر و زحمتکشان ایران تحمیل شده، با تورم روزافزون و افسارگسیخته و سقوط ارزش پول ملی در دیماه ۱۴۰۴ به اوج خود رسید. آنچنانکه اکثریت مردم ایران بهطورجدی با مسئلهی معیشت و فشارهای اقتصادی روبهرو شده و به همین دلیل در صفوف میلیونی برای بهبود شرایط خود به اعتراض پرداختند. در طول اعتراضات چندروزه، اپوزیسیون راست سلطنتطلب با دسیسه و حمایت آمریکا و اسرائیل قصد مصادرهکردن این حرکت عظیم تودهای را نمود. در یورش سرکوبگرانهی جمهوری اسلامی، در سطح وسیعی از شهرهای ایران، هزاران نفر در کمتر از دو روز کشته و تعداد بیشماری نیز زخمی شدند. در آن جنایت هولناک، چندین هزار نفر نیز دستگیر شدند و هنوز در زندانها تحت شکنجه و بازجویی قرار دارند و هر روز تعدادی از آنان با دلایل واهی و بدون برخورداری از هرگونه حقوقی، ازجمله دادرسی عادلانه و حق داشتن وکیل اعدام میشوند.
هنوز زمان زیادی از فاجعهی ۱۴۰۴ نگذشته بود که حملهی اسرائیل و آمریکا به ایران آغاز شد. جنگ در ابعاد وسیعی بیشتر شهرهای ایران را دربر گرفت، زیرساختها و مراکز صنعتی هدف قرار گرفتند و تعداد زیادی از مردم کشته و یا زخمی شده و مناطق مسکونی بسیاری ویران شدند.
در تمام طول بمبارانها، کارگران در صنایع و مراکز کاری مشغول بهکار بودند. در نبود تشکلهای مستقل کارگری در این مراکز کاری، کارگران نتوانستند چرخ تولید را متوقف کنند و در این راستا تعدادی از آنان کشته و مجروح شدند. کارگران و مردم زحمتکش پیش از این جنگ ۴۰ روزه، جنگ ۱۲ روزهی حملهی اسرائیل به ایران را تجربه کرده بودند و بهطور واقعی بازتاب تاثیرات مخرب کشتار و خانهخرابی جنگ را در زندگی روزمرهی خود تجربه نمودند.
اما در جنگ ۴۰ روزه طبقهی کارگر، با قطع اینترنت سراسری و ازبینرفتن زیرساختهای مراکز صنعتی، ازجمله پتروشیمی، ذوبآهن، فولاد مبارکه و تأسیسات پتروشیمی عسلویه، و بیکارشدن بخش زیادی از نیروی کار، بهویژه زنان کارگر که با استفاده از اینترنت بیشترین درصد اشتغال را بهخود اختصاص میدادند، با فاجعهی بیکاری میلیونی روبهرو شده اند.
پیش از جنگ، جنبش مطالباتی کارگری و دیگر بخشهای نیروی کار، طی یک مبارزهی طبقاتی در خیابان و با برپایی اعتصابات و اعتراضات در مراکز کاری برای کسب مطالبات و خواستههای خود، حاکمیت جمهوری اسلامی را بهچالش کشیده بودند.
سایهی شوم جنگ این جنبشهای مطالباتی که با اخراج ، زندان و اعدام همراه بوده را بهحاشیه رانده و نیروهای مزدور جمهوری اسلامی هر حرکتی را با استفاده از شرایط جنگی و امنيتینمودن فضای جامعه، با سرکوب شدید پاسخ میدهند.
آنچه امروز طبقهی کارگر و بخش زیادی از زحمتکشان ایران با آن روبهرو هستند و نظام سرمایهداری جمهوری اسلامی در اثر سیاستهای بیشتر ریاضتکشی بر آنان تحمیل کرده است:
بیثباتسازی روابط کار در اثر طرحهای گستردهی خصوصیسازی و پیمانکاری، قراردادهای موقت، سفید و بدون امضاء، عدم امنیت شغلی، خصوصیسازی آموزش و پرورش، درمان و بهداشت، معضل جدی مسکن، تخریب محیط زیست، کاهش سطح دستمزدها به بهانهی شرایط جنگی، فقدان بیمهی بیکاری و بیمههای تأمین اجتماعی، و عدم ایمنی محیطهای کاری که هر روز از طبقهی کارگر قربانی میگیرد.
قطع اینترنت که یکی از سیاستهای رژیم جمهوری اسلامی در مقاطع بحرانهای سیاسی است، موجب تعطیلی بسیاری از کارها در بخشهای خدماتی و درمانی و افزایش نرخ بیکاری شده است.
در چنین وضعیتی، بیکاری، تورم بالای ۷۰ درصد، گرانی و افزایش سطح عمومی قیمتها و هزینههای معیشتی، ادامهی زندگی را برای کارگران، مزدبگیران و تهیدستان دشوارتر کرده است.
ما امروز در این تجمع ضمن اعلام اعتراض شدید خود به رویکرد سازمان جهانی کار نسبت به سياستهای جنایتکارانه و ضدکارگری جمهوری اسلامی ایران، آنرا شدیداً محکوم میکنیم.
عناصر حکومتی جمهوری اسلامی نمایندگان کارگران ایران نیستند. جمهوری اسلامی آشکارا با عدم رعایت مقاولهنامههای سازمان جهانی کار، بهویژه مقاولهنامههای بنیادین حقوق کار درمورد ایجاد تشکلهای مستقل کارگری جدا از دولت و کارفرما، حقوق کارگران را نقض و پایمال میکند. همچنین استانداردهای ایمنی و حفاظت کار نادیده گرفته میشوند.
باتوجه به شرایط بغرنج اقتصادی و سیاسی کارگران، ما بر تحقق مطالبات ذیل تأکید میکنیم :
● توقف بدون قيدوشرط جنگ،
● آزادی کارگران زندانی و همهی زندانیان سیاسی، توقف دستگیریها و لغو مجازات غیرانسانی و قتلعمد دولتیِ اعدام،
● حق کارگران در داشتن تشکلهای مستقل جدا از دولت و کارفرما، تجمع، اعتصاب و اعتراض،
● رفع تبعیضهای جنسیتی و نابرابری در سطح دستمزدها بین مردان و زنان،
● امنیت شغلی، شرایط ایمنی کار و لغو قراردادهای موقت و پیمانی،
● پرداخت بیمهی بیکاری متناسب با تورم و گرانی تا زمان بازسازی واحدهای تولیدی و بازگشت به کار کارگران،
● تأمین اجتماعی همگانی برای آحاد مزدبگیران،
● بیمهی درمانی و امکانات مناسب درمانی رایگان،
● تخصیص کمکهزینههای بلاعوض به کارگران و خانوادههای کارگری جنگزده،
● ممنوعیت کار کودکان و فراهمکردن شرایط و امکانات مالی مناسب برای ادامهتحصیل آنان،
● رعایت حقوق کارگران مهاجر، خاتمهدادن به بیحقوقی، تبعیض و استثمار مضاعف آنان،
● برخورداری از اینترنت رایگان برای همهی مردم بهعنوان یکی از زیرساختهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی،
کمیتهی سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو
خرداد ۱۴۰۵
***************
نامه سرگشاده سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
به نمایندگان کارگری و فدراسیونهای بینالمللی اتحادیههای کارگری در یکصد و چهاردهمین اجلاس کنفرانس بینالمللی کار
خواهران، برادران، رفقا و نمایندگان تشکلهای کارگری،
در شرایطی که کارگران و دیگر مردم تحت ستم در ایران با جنگ، ناامنی، تشدید دشواریهای اقتصادی، سرکوب، و تداوم نقض ابتداییترین حقوق کار و حقوق انسانی روبهرو هستند، سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه بار دیگر نمایندگان کارگری شرکتکننده در یکصد و چهاردهمین اجلاس کنفرانس بینالمللی کار را مخاطب قرار میدهد.
سالهاست که تشکلهای مستقل کارگری و فعالان کارگری در ایران بارها اعلام کردهاند که کارگران در ایران از حق ایجاد تشکلهای مستقل، مذاکره جمعی، اعتصاب و تجمع آزادانه محروماند. سندیکاها، دیگر تشکلهای مستقل کارگری و فعالان کارگری همچنان صرفاً به دلیل دفاع از ابتداییترین حقوق کارگران با اخراج، زندان، تهدید، احضار، بازداشت، کنترل امنیتی و دیگر اشکال سرکوب مواجه هستند.
اعضا و فعالان سندیکای کارگران شرکت واحد طی سالهای گذشته هزینههای سنگینی، از جمله صدها مورد بازداشت و زندان، را برای دفاع از حقوق کارگران و حق تشکیل تشکلهای مستقل متحمل شدهاند. از این میان، چهار تن از اعضای سندیکا به نامهای ناصر محرمزاده، حسین کریمی سبزوار، حسن سعیدی و رضا شهابی، به دلیل فعالیتهای سندیکایی، پیگیری مطالبات صنفی و دفاع از حقوق کارگران، سالهاست با اخراج از کار و محرومیت از حقوق و مزایای شغلی و اجتماعی روبهرو هستند. خانوادههای آنان نیز مدتهاست فشارهای معیشتی و اقتصادی فزایندهای را به عنوان پیامد این سرکوبها تجربه میکنند.
در عین حال، بهاصطلاح نمایندگان «کارگری» که از سوی دولت ایران به نهادهای بینالمللی، از جمله سازمان جهانی کار، اعزام میشوند، نمایندهی واقعی کارگران و تشکلهای مستقل کارگری ایران نیستند. این نمایندگان و نهادهای دست ساز، تحت کنترل حاکمیت قرار دارند و در عمل بخشی از سازوکار سرکوب و جلوگیری از تشکلیابی مستقل کارگری هستند.
در ماههای گذشته، شرایط برای مردم زحمتکش در ایران حتی دشوارتر و خطرناکتر از قبل شده است. بیش از ۹۰ روز است که پس از آغاز جنگ تجاوزکارانهی آمریکا و اسرائیل علیه خاک ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، بسیاری از صداهای مستقل عملاً از طریق قطع و محدودسازی سراسری اینترنت و اقدامات شدید سرکوبگرانه خاموش شدهاند. مردم زحمتکش که زیر فشار پیامدهای ویرانگر جنگ، نظامیگری، تورم، بیکاری میلیونی و گسترش فقر خرد شدهاند، همزمان با قطعی گستردهی اینترنت، سانسور و فشارهای شدید امنیتی نیز مواجه بودهاند.
ما قاطعانه با جنگ، نظامیگری، تحریمهای اقتصادیای که مردم عادی را هدف قرار میدهد، و تمامی سیاستهایی که زندگی و معیشت کارگران را نابود میکنند، مخالفیم. حملات نظامی جنایتکارانهی اخیر آمریکا و اسرائیل، و همچنین سیاستهای مخرب و سرکوبگرانه جمهوری اسلامی، بار دیگر نشان دادهاند که کارگران و مردم عادی بالاترین هزینه را در منازعات میان قدرتهای حاکم در نظام سرمایه داری جهانی میپردازند. قربانیان جنگ، کارگران، کودکان، زنان، بازنشستگان، معلمان، رانندگان، پرستاران و میلیونها انسان عادی هستند که زندگی، محل کار و محلههایشان نابود میشود.
همانگونه که بارها در نامهها و بیانیههای پیشین خود تأکید کردهایم، طبقه کارگر ایران به همبستگی با مبارزات مستقل کارگری نیاز دارد، و نه حمایت از جنگ، مداخلهی خارجی، سرکوب یا نهادهای وابسته به حکومت.
در عین حال، حاکمیت ایران سرکوب را در سایهی جنگ و ناامنی تشدید کرده است. زندانیان سیاسی، فعالان کارگری، فعالان جنبش زنان، معلمان، دانشجویان و دیگر فعالان اجتماعی همچنان با بازداشت، احکام زندان و فشارهای شدید امنیتی روبهرو هستند. بار دیگر تأکید میکنیم که سرکوب، زندان، اعدام و خشونت نمیتواند ریشههای اعتراضات اجتماعی و مطالبات کارگران برای عدالت، برابری، آزادی و کرامت انسانی را از میان ببرد.
اهداف ما روشن است: مسیر دستیابی به عدالت اجتماعی و رهایی کارگران و زحمتکشان، در تقویت تشکلهای مستقل طبقهی کارگر، همبستگی جمعی، و مبارزات سازمانیافتهی خودِ کارگران و دیگر مردم تحت ستم نهفته است؛ نه در مداخلهی نظامی یا اتکا به قدرتهای خارجی.
ما عمیقاً قدردان اقدامات همبستگیای هستیم که از سوی فعالان کارگری و نمایندگان کارگران کشورهای مختلف در جریان یکصد و چهاردهمین اجلاس کنفرانس بینالمللی کار، از جمله گردهمایی ۵ ژوئن، سازماندهی شده است، و از آنان میخواهیم خواستههای فوری زیر را به گوش مردم جهان برسانند:
ـ پایان فوری جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران.
ـ توقف اعدامها در ایران و لغو مجازات اعدام.
ـ آزادی فوری فعالان کارگری زندانی، بازگشت به کار اعضای اخراجی سندیکا و دیگر کارگران و معلمان اخراجی و پایان دادن به سرکوب تشکلهای مستقل کارگری.
ـ آزادی فوری و بیقیدوشرط تمامی زندانیان سیاسی و مدافعان حقوق بشر.
ـ بهرسمیت شناختن حق کارگران برای ایجاد سندیکاها و دیگر تشکلهای مستقل، برگزاری تجمع، انجام مذاکرات دستهجمعی، و برخورداری از حق اعتصاب.
ـ دسترسی همهی مردم زحمتکش به نیازهای اساسی، دستمزد مناسب، امنیت شغلی، بیمه بیکاری مکفی، خدمات درمانی، مسکن، آموزش و حمایتهای اجتماعی.
ـ پایان دادن به قطع و سانسور اینترنت و محدودیتهای اعمالشده بر آزادی بیان و ارتباطات.
با درود مجدد و همبستگی
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۱ خرداد ۱۴۰۵ برابر با اول ژوئن ۲۰۲۶
***************
در آستانۀ یکصد چهاردهمین کنفرانس سازمان جهانی کار
پیام اتحاد طبقاتی کارگران ایران به کارگران، اتحادیه ها و تشکل های کارگری همه کشورها
«کارگران همۀ کشورها متحد شوید»، شعاری استراتژیک است که حدود یکصد وهشتاد سال پیش به منظوراستقرار و تحکیم اتحاد طبقاتی و برادری طبقه کارگر همه کشورهای جهان از سوی رهبران برجسته کارگران و سازمان دهندگان مبارزات سیاسی، اقتصادی و نظری طبقه کارگر مطرح گردید.
اکنون بیش از هر زمان دیگر ضرورت اتحاد بین المللی طبقه کارگر بر محور این شعار خود را نشان می دهد.
جهان سرمایه داری لجام گسیخته و بی محابا به هرگونه تبهکاری، دد منشی، حیله فریب دست می یازد تا استثمار کارگران را در سراسر حهان تدوام و شدت بخشد. از سرمایه داری، بویژه سرمایۀ انحصاری و مالی به هر قیمت حراست نماید و بار بحران های سرمایه داری را بر دوش کارگران و زحمتکشان بیاندازد.
یک ویژگی اساسی دیگر سرمایه داری، درگیری های نظامی و جنگ در میان خود سرمایه داران و دولت های سرمایه داری در سطح ملی و جهانی است. نظام سرمایه داری با منافع استثمارگران و غارتگران، بویژه در عصر امپریالیسم، با جنگ پیوند ناگسستنی دارند و در سده های بیستم و بیست یکم، جنگ به یک آفت مزمن اجتماعی تبدیل شده است. این آفت تنها با محو نظام سرمایه داری در جهان، از بین خواهد رفت.
یک نمونۀ مشخص جنگ های سرمایه داران، «جنگ چهل روزه» ای است که بر کارگران و توده های مردم ایران تحمیل شده و احتمال از سرگیری آن به اشکال مختلف و در آیندۀ نزدیک یا دور وجود دارد. جنگ چهل روزه، یک جنگ تجاوزگرانه از سوی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل برای تحقق اهداف سلطه گرانه آنها در جهان و در منطقۀ خاورمیانه و با هدف براندازی یا تضعیف و به تسلیم وادار کردن رژیم جمهوری اسلامی رخ داد تا نفوذ پان اسلامیسم جمهوری اسلامی و سلطه طلبی منطقه ای این رژیم را به نفع امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم خنثی سازند.
بدین سان علاوه بر سلطه طلبی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل در خاورمیانه، سیاست های ارتجاعی رژیم جمهوری اسلامی، بویژه تلاش های این رژیم برای گسترش نفوذ سیاسی و نظامی خود در منطقه، یکی از عوامل مؤثر در تنش ها و درگیری های منطقه ای بوده و جنگ افروزی قدرت های تجاوزگر را تسهیل کرده است.
طبقۀ کارگر، اگر منافع و اهداف فوری و درازمدت خود را بشناسد، نمی تواند خواهان پیروزی هیچ یک از طرف های این جنگ تجاوزکارانه باشد. پیروزی هر یک از آنها به معنی کشتار و ویرانی بیشتر و برقراری اختناق و سرکوبی شدیدتر از وضع کنونی است.
طبقه کارگر ایران زیر حاکمیت سرمایه داری بوروکراتیک و نظامی جمهوری اسلامی سال هاست به درجه ای غیر قابل تحمل از این بحران ها آسیب می بیند. علاوه بر آن ساختار سیاسی حاکمیت سرمایه داری ایران ابتدائی ترین حقوق انسانی را از کارگران و توده های زحمتکش سلب کرده و فروپاشی اجتماعی را به وجود آورده است. سرکوب، زندان، اعدام، تورم، فقر، گرانی، بیکاری، اخراج از کار و پایین بودن سطح مزد ها، شیوه های« قانونی ای» است که مجلس و دولت با تصویب قوانین ضد انسانی و ضد کارگری، حق زندگی کردن را از ما کارگران گرفته و هرگونه اعتراض به وضع موجود زیر عنوان «اختلال در امنیت کشور » جرم تلقی می شود. حق تشکل و ایجاد سندیکا ها و یا اتحادیه های کارگری و پیگری کردن قوانین بنیادین کار، از سوی دستگاه قضائی نظام نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی «محاربه با نظام» تلقی می گردد و شدیدترین مجازات ها از جمله حکم اعدام را با خود دارد.
در شرایطی که جنگ ویرانگر سایه شوم خود را بر زندگی کارگران و زحمتکشان گسترانده است، جمهوری اسلامی از«موهبت» جنگ سود جسته و فضای امنیتی
را بر کشور گسترش داده و تشدید کرده است. از سوی دیگر با بمباران شمار زیادی از واحدهای تولیدی و خدماتی از جمله کارخانه ها، مؤسسات پتروشیمی ها، پالایشگاه ها، صنایع جانبی و بسیاری مراکز کارگری از طرف آمریکا و اسرائیل موج وسیعی از کارگران با تعطیلی محل کار خود روبرو شده و بیکار گردیده اند. بیکاری، اخراج، گرانی و تورم روز افزون بر فقر و تهیدستی کارگران افزوده و رنج و فلاکت را در جامعه عمیق تر کرده است. کارگران ایران در این شرایط از حداقل تأمین مالی و بیمه بیکاری، بهداشت و درمان و امنیت اجتماعی برخوردار نیستند.
جمهوری اسلامی به عنوان یکی از اعضای سازمان جهانی کار موظف به رعایت کنوانسیون های بنیادی این سازمان، از جمله آزادی تشکل و پیمان های جمعی است. جمهوری اسلامی هرگز ملزم به رعایت کنوانسیون ها، مقاوله نامه ها و قوانین بنیادین کار نبوده است.
لیکن به رغم مخالفت ها و فعالیت های آگاه گرانه فعالان کارگری و تشکل های کارگری مستقل، نهادهای وابسته به رژیم اجازه یافته اند نمایندگان خود را مانند « کانون عالی شورای اسلامی کار»را به جای نمایندگان مستقل و واقعی تشکل های کارگری به کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار بفرستد. و تأسفبار تر اینکه این افراد نیابتی توانسته اند حتی به عضویت هیئت مدیره و سایر کمیته ها نیز ارتقا یابند. تشکل های مستقل کارگران و کارگران بازنشسته قاطعانه اعلام می کنند نه وابستگان به جمهوری اسلامی و نه تشکل سازانی که بر فراز توده های کارگر در خارج کشور سودای نمایندگی کارگران ایران را در سر می پرورند، هیچکدام نماینده واقعی کارگران ایران نیستند.
از این رو ما، به عنوان بخشی از کارگران و تشکل های مستقل کارگری و بازنشستگان خواهان طرد نمایندگان جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار ( ILO) و ابقای نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در این سازمان هستیم.
ما در همان حال خواستار اجرا و برقراری موارد زیر هستیم:
· آزادی فوری و بی قید کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی
· آزادی عقیده، بیان، قلم و منع سانسور.
· با توجه با افزایش شدید بی سابقۀ شمار کارگران بیکار در اثر ویرانی کارخانه ها و دیگر واحدهای تولیدی، خدماتی یا اخراج و تعدیل نیرو، ما خواهان بازگشت به کار همه کارگران بیکار شده و یا تأمین بیمه بیکاری مکفی و متناسب با هزینه های واقعی زندگی برای کارگران هستیم.
· حق تشکل، اعتراض، اعتصاب، امنیت شغلی.
· لغو خصوصی سازی، قراردادهای موقت، برچیدن شرکت های پیمانکاری تأمین نیروی کار.
· منع افزایش سن بازنشستگی، افزایش دستمزدها، کاهش ساعات کار.
· منع تبعیض علیه کارگران مهاجر در ایران.
· منع تبعیض جنسیتی و برابری مزد و مزایای شغلی زنان و مردان کارگر.
· منع کار کودکان کودکان کمتر از ۱٥ سال تمام.
· درمان و آموزش رایگان.
· منع بازداشت های خودسرانه
· منع شکنجه و لغو مجازات اعدام.
کارگران برای تحقق این خواست ها راهی جز مبارزه متشکل و سازماندهی تشکل توده ای خود ندارند. کارگران ایران نیازمند همبستگی و حمایت زنان و مردان کارگر در سطح بین المللی می باشند.
زنده باد همبستگی جهانی کارگران و سپاس از تلاش همکاران در آکسیون ۵ ژوئن که روبروی محل اجلاس سازمان جهانی کار در ژنو، در اعتراض به حضور هیئت ضد کارگری اعزامی از ایران، تجمع بر پا کرده اند. دست آنها را به گرمی می فشاریم.
۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
کارگران هم پیمان
***************
پیام همبستگی سوسیالیستی با کارگران در ایران
این کنفرانس جهانی کار چند ماه پس از بزرگترین کشتاری برگزار میشود که جمهوری اسلامی ایران مرتکب شده است. این کنفرانس در شرایطی برگزار میشود که جنگی امپریالیستی از سوی ترامپ و نتانیاهو به راه افتاده و نخستین قربانیان آن، کارگران و زحمتکشان ایران و منطقه هستند. این کنفرانس در حالی برگزار میشود که جمهوری اسلامی در ایران فضای رعب و وحشت را بر جامعه حاکم کرده و هر روزه مردم و همه کسانی را که در برابر آن مقاومت میکنند، مورد سرکوب و تعرض قرار میدهد. این کنفرانس همچنین در شرایطی برگزار میشود که ایران با فروپاشی اقتصادی و سقوط سطح زندگی اکثریت عظیم مردم و زحمتکشان کشور روبهرو است.
کارنامه جمهوری اسلامی ایران برای کارگران و زحمتکشان این کشور چیزی جز یک فاجعه تمامعیار نبوده است. در واقع، سیاستهای اعمالشده از سوی این دیکتاتوری، برای مزدبگیران، کارگران غیررسمی، بازنشستگان و تودههای زحمتکش ایران، جز گسترش فقر و فلاکت، بیعدالتی، محرومیت و سرکوب، هیچ دستاوردی به همراه نداشته است.
در کشوری که هماکنون عضو هیئتمدیره دفتر جهانی کار است، شکاف میان طبقات اجتماعی هر روز عمیقتر و گستردهتر میشود. ثروتمندان و باند حاکم، با بهرهبرداری از تحریمهای بینالمللی و تسلط کامل خود بر منابع کشور، به ثروتهای کلان دست مییابند؛ در حالی که ابرتورمی که طی سالهای اخیر ایران را فراگرفته، اکثریت مهمی از جمعیت کشور را به زیر خط فقر رانده و آنان را ناگزیر به مبارزهای روزمره برای بقا کرده است.
اعتصابها، اعتراضات اجتماعی و سیاسی و شورشهای ناشی از گرسنگی و فقر بهطور منظم در این کشور رخ میدهند و هر بار بهشدت و بهطور خشونتآمیز سرکوب میشوند. آخرین خیزش در دی ماه سال گذشته با خونریزی سرکوب شد و دهها هزار کشته، مفقود و بازداشتی بر جای گذاشت. اینترنت قطع شد و سرکوب در فضایی بسته و دور از دید عمومی ادامه یافت.
ترامپ و نتانیاهو جنگی امپریالیستی جدید و ویرانگر را به راه انداختهاند که برای مردم عادی و زیرساختهای کشور فاجعهبار است. این جنگ جنایتکارانه، برای مردم ایران و برای همه مردم منطقه یک فاجعه محسوب میشود. با این جنگ، وضعیت اجتماعی با سرعت بیشتری رو به وخامت گذاشته، خسارات زیستمحیطی بسیار گسترده بوده و مردم میان چکش امپریالیسم و سندان دیکتاتوری گرفتار شدهاند.
جمهوری اسلامی ایران از این جنگ برای افزایش کنترل بر جامعه، تشدید سرکوب و تسریع بازداشتها و اعدامها بهرهبرداری می کند. جنگ بهانهای برای جلوگیری از هرگونه ابراز مخالفت، تهدیدی برای کل جامعه مدنی و همه بخشهای مبارز جامعه شده است. طبقه حاکم نیز از این شرایط برای اخراج گسترده کارگران، محدود کردن حقوق اجتماعی و دموکراتیک همه مردم ایران و افزایش خشونت علیه اقلیتهای ملی استفاده میکند.
زندانهای ایران از جوانان معترض، فعالان حقوق بشر و حقوق اقلیتها، و همچنین فعالان کارگری و معلمان پر شده است؛ کسانی که با صدای بلند مطالبات ابتدایی آزادیهای دموکراتیک، عدالت اجتماعی و برابری را مطرح میکنند. آنان با تمام وجود در مسیر ایجاد سازمانهای مستقل گام برداشتهاند، همان سازمانهایی که در کنوانسیون ۸۷ سازمان جهانی کار بر آن تأکید شده است، اما این عضو هیئتمدیره دفتر جهانی کار از اجرای آن سر باز میزند.
این کارگران بهطور منظم در سراسر ایران به خیابانها آمدهاند تا خواستار آن شوند که مفاد پیشبینیشده در کنوانسیونهای ۸۷ و ۹۸ سازمان جهانی کار در این کشور به عنوان یک استاندارد پذیرفته و اجرا شود.
این زنان و مردان در حال حاضر صرفاً به این دلیل در زندانهای جمهوری اسلامی ایران محبوسند که در مبارزات خود خواستار آن بودهاند که حقوق مدنی و سیاسی مندرج در معاهدات بینالمللی (میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی و میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی) که این کشور آنها را امضا کرده است، به اجرا درآید؛ معاهداتی که با مصونیت کامل و در برابر دیدگان همکارانشان در دفتر سازمان جهانی کار، بهطور مستمر پایمال میشود.
جای این کارگران در زندانها نیست، بلکه در کنفرانس جهانی کار است، بهعنوان نمایندگان واقعی کارگران و زحمتکشان ایران. تحت لوای ادعاهای دروغین، برخی از این زنان و مردان حتی به «اقدام علیه امنیت ملی» متهم شدهاند. نمایندگان جمهوری اسلامی ایران که در حال حاضر در سازمان جهانی کار حضور دارند، همدستِ عاملان سرکوب و شکنجه کارگران و زحمتکشان ایران هستند.
همبستگی سوسیالیستی با کارگران در ایران از مبارزات و مطالبات کارگران ایران حمایت میکند
همبستگی سوسیالیستی با کارگران در ایران خواستار اتخاذ اقدامات لازم برای موارد زیر است:
- وادار کردن دولت ایران به آزادی فوری و بدون قید و شرط فعالان کارگری و معلمان بازداشتشده؛
- پایان دادن به سیاستهای سرکوبگرانه علیه فعالان و واداشتن حکومت به رعایت اصول بنیادین سازمان جهانی کار در زمینه حقوق کارگران.
ما خواهان آن هستیم که:
فعالان زندانی بدون هیچ تأخیر و بدون هیچ قید و شرطی آزاد شوند؛
سرکوبی که بر جهان کار و مردم ایران تحمیل شده است پایان یابد؛
مجازات اعدام لغو شود؛
حقوق بنیادین کارگران بهطور کامل تضمین و رعایت شود؛
ثروتهای کشور در خدمت توسعه اجتماعی قرار گیرد، نه در خدمت جنگ و ثروتاندوزیِ یک اقلیت بسیار کوچک.
ما از مطالبات مطرح شده در سازمان جهانی کار کنفرانس جهانی کار برای برابری، عدالت اجتماعی و آزادی از سوی شبکههای سندیکایی و فعالان مبارز در ایران، حمایت میکنیم.
ما از سازمان جهانی کار میخواهیم اقدامات لازم را برای پاسخ مثبت به این مطالبات انجام دهد و از پذیرش اعتبارنامه نمایندگان قلابی کارگران از سوی ایران در کنفرانس جهانی کار خودداری کند.
***************
فراخوان اتحاد فراگیر چپ انقلابی
برای شرکت در تجمع اعتراضی پنجم ژوئن در ژنو!
امسال هم مانند سالهای گذشته جمهوری اسلامی ایران هیاتی از کارگزاران خود را بهعنوان نمایندگان کارگران ایران عازم گردهمآیی سالیانه «سازمان جهانی کار» در ژنو میکند. حاکمیتی که هیچگاه حق تشکل، اعتراض و اعتصاب و حقوق انسانی کارگران و زحمتکشان ایران را به رسمیت نشناخته و اجازه نداده است نمایندگان واقعی آنها در این اجلاس شرکت کنند.
این گردهمآیی در شرایطی برگزار میشود که با جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل روبرو هستیم و نزدیک به چهار میلیون کارگر در ایران بیکار شدهاند. رژیم اسلامی ایران نیز برای سرپوش گذاشتن بر بحرانهای عمیق اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، از جنگ بهره میبرد و بر تعرض و تجاوز به حقوق زحمتکشان و سرکوب و اعدام معترضان افزوده است و بیش از شش هزار نفر دستگیر و حداقل ۳۹ فعال سیاسی اعدام شدهاند. در نتیجه هیأت اعزامی بیش از گذشته بیگانه با مطالبات و خواستهای آزادیخواهانه و برابریطلبانهی طبقه کارگر ایران است.
کمیته سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو در اعتراض به شرایط فاجعهبار کارگران و زحمتکشان در ایران، در روز جمعه ۵ ژوئن ۲۰۲۶ در مقابل مقر سازمان ملل در ژنو، تجمعی اعتراضی برگزار میکند. ما «اتحاد فراگیر چپ انقلابی»، از فراخوان این کمیته حمایت میکنیم و از تمام ایرانیان آزادیخواه و برابریطلب میخواهیم تا با مشارکت هرچه گستردهتر در این تجمع اعتراضی شرکت کنند تا بتوانیم صدای واقعی کارگران و زحمتکشان ایران را به گوش تشکلهای مستقل و مترقی کارگری در جهان برسانیم.
کارگران و زحمتکشان ایران ۴۷ سال است زیر سلطهی حاکمیتی سرکوبگر و سرمایهداری به نام جمهوری اسلامی ایران، از حداقلهای زندگی محروم شدهاند، اما مقاومت و مبارزهشان هیچگاه متوقف نشده است. در شرایط کنونی با این جنگ تجاوزکارانه، معیشت آنها با مخاطرات هولناکتری روبرو شده و سرکوبها نیز شدیدتر شده است و نیاز به حمایت و همبستگی جنبشهای مستقل و مترقی در سراسر جهان دارند تا بتوانند فریاد دادخواهیشان را بلندتر کنند و دنیایی انسانی و عادلانه بسازند. به همین دلیل همبستگی جهانی و اتحاد زحمتکشان ضرورتی درنگ ناپذیر است.
ما خواهان تحقق مطالباتِ حداقل زیر در ایران هستیم:
- قطع کامل جنگ و پایان سرکوب و کشتار
- لغو کامل مجازات اعدام
- آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی
- دسترسی آزادانه به اینترنت بینالمللی
- حق داشتن تشکل مستقل، اعتراض و اعتصاب
- برخورداری از امنیت شغلی، ایمنی کار و مزد عادلانه متناسب با هزینههای زندگی
تاریخ تجمع: پنجم ژوئن ۲۰۲۶ - ساعت ۱۲ تا ۱۵
محل تجمع: مقابل مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو
اتحاد فراگیر چپ انقلابی
نهم خرداد ۱۴۰۵ برابر با سیام ماه مه ۲۰۲۶
***************
پیام همبستگی تشکل های مستقل کارگری ایران به
کارگران، اتحادیه ها و تشکل های کارگری همه کشورهای جهان
با درودهای گرم و رفیقانه به همۀ تشکل های کارگری و تمام مبارزان راه آزادی طبقۀ کارگر که به مناسبت یکصد و چهاردهمین کنفرانس سازمان جهانی کار در شهر ژنو گرد هم آمده اید.
گردهمائی شما تأکیدی بر ضرورت اتحاد طبقاتی کارگران سراسر جهان و یاد آور این حقیقت است که آزادی طبقۀ کارگر تنها به دست خود این طبقه میسر است.
رفقای کارگر!
نظام سرمایه داری با لجام گسیختگی و یکه تازی، به راه انداختن جنگ های منطقه ای و تشدید خطر جنگ جهانی سوم تلاش دارد تا استثمار کارگران را در سراسر جهان تدوام و شدت بخشد و بار سنگین بحران های سرمایه داری را بر دوش کارگران و زحمتکشان بیاندازد. یک نمونۀ مشخص جنگ های سرمایه داری، «جنگ چهل روزه» ای است که بر کارگران و توده های مردم ایران تحمیل شده و احتمال از سرگیری آن به اشکال مختلف و در آیندۀ نزدیک یا دور وجود دارد. جنگ چهل روزه، یک جنگ تجاوزگرانه از سوی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل برای تحقق اهداف سلطه گرانه آنها در جهان و در منطقۀ خاورمیانه و با هدف براندازی یا تضعیف و به تسلیم وادار کردن رژیم جمهوری اسلامی رخ داد تا نفوذ پان اسلامیسم جمهوری اسلامی و سلطه طلبی منطقه ای این رژیم را به نفع امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم خنثی سازند. بدین سان علاوه بر سلطه طلبی امپریالیسم آمریکا و توسعه طلبی رژیم اسرائیل در خاورمیانه، سیاست های واپسگرایانه و ضد مردمی رژیم جمهوری اسلامی، بویژه تلاش های این رژیم برای گسترش نفوذ سیاسی و نظامی خود در منطقه، یکی از عوامل مؤثر در تشدید تنش ها و درگیری های منطقه ای بوده و جنگ افروزی قدرت های تجاوزگر را تسهیل کرده است.
طبقه کارگر ایران زیر حاکمیت جمهوری اسلامی؛ سال هاست به درجه ای غیر قابل تحمل از این بحران ها آسیب می بیند. ساختار سیاسی حاکمیت سرمایه داری ایران ابتدائی ترین حقوق انسانی را از کارگران و توده های زحمتکش سلب کرده و فروپاشی اجتماعی را به وجود آورده است. سرکوب کارگران، زنان، دانشجویان و روشنفکران، فعالان حقوق اقلیت های ملی، منع فعالیت طرفداران حقوق بشر، برقراری اختناق و سانسور، قطع اینترنت و بی خبری شیوۀ عام حکومت در ایران است که با زندان، شکنجه و اعدام های بی وقفه تحقق می یابد. تورم، فقر، گرانی، بیکاری، اخراج از کار و پایین بودن سطح مزد ها، شیوه های« قانونی» و رایجی هستند که مجلس و دولت با تصویب قوانین ضد انسانی و ضد کارگری، بر زحمتکشان جامعه تحمیل می کنند. هرگونه اعتراض به وضع موجود زیر عنوان «اختلال در امنیت کشور » جرم تلقی می شود. حق تشکل و ایجاد سندیکا ها و یا اتحادیه های کارگری و مبارزه برای قوانین بنیادین کار از سوی دستگاه قضائی نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی «محاربه با نظام» تلقی می گردد که شدیدترین مجازات ها و از جمله حکم اعدام را با خود دارد.
جمهوری اسلامی به عنوان یکی از اعضای سازمان جهانی کار موظف به رعایت کنوانسیون های بنیادی این سازمان، از جمله آزادی تشکل و پیمان های جمعی است. اما این رژیم هرگز تصمیمات کنوانسیون ها، مقاوله نامه ها و قوانین بنیادین کار را رعایت نکرده و برای آنها کوچکترین احترام و الزامی قائل نبوده است. لیکن به رغم هشدارها و آگاه گری های فعالان و تشکل های کارگری مستقل ایران و جهان، نهادهای وابسته به رژیم جمهوری اسلامی مانند « کانون عالی شورای اسلامی کار» نمایندگان خود را به جای نمایندگان مستقل و واقعی تشکل های کارگری به کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار می فرستد. تأسف بار تر اینکه این افراد وابسته به رژیم و پایمال کنندگان حقوق کارگران توانسته اند حتی به عضویت هیئت مدیره و سایر کمیته ها نیز ارتقا یابند. از این رو ما، به عنوان بخشی از کارگران و تشکل های مستقل کارگری و بازنشستگان خواهان طرد نمایندگان جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار و شرکت نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در این سازمان هستیم.
مستحکم باد اتحاد طبقاتی کارگران همۀ کشورها!
۷ خرداد ۱۴۰۵
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
کارگران بازنشسته خوزستان
گروه اتحاد بازنشستگان
***************
درگردهمایی اعتراضی 5 ژوئن در ژنو،با هم همصدا شویم!
رفقا، دوستان، همکاران و هم رزمان گرامی متشکل در نهادهای کارگری سراسر جهان، در گردهمایی کمیته اعتراضی ۵ ژوئن در ژنو، همزمان با اجلاس سالیانه سازمان جهانی کار، با هم متحد و یکپارچه با اعلام همبستگی از خواست ها و مطالبات نیروی کار در ایران حمایت کنیم.
پح|
در ایران ایجاد تشکل های مستقل وغیردولتی جرم محسوب می شودوفعالین آن دستگیر وزندانی ودارای پرونده امنیتی خواهند شد و هر گونه اعتراض و اعتصابی سرکوب میگردد. سازمان جهانی کار و شرکت کنندگان در آن بر این امر واقف هستند . اسناد و مدارک شکایات از کشتار کارگران مس سرچشمه درخاتون آباد، حمله به سندیکای شرکت واحد اتوبوبس رانی تهران و حومه ودستگیری فعالین آن، دستگیری فعالین سندیکای نیشکر هفت تپه وانحلال آن وامنیتی کردن عضویت درآن درآرشیو سازمان جهانی کارموجود است. با اینحال هر سال هئیتی ضد کارگری و امنیتی بنام نماینده کارگراز طرف رژیم جمهوری اسلامی ایران به این اجلاس اعزام می شود. اعتراض ما در این گردهمایی به سازمان جهانی کار وحضوراین هئیت ضد کارگری وسرکوبگربنام نماینده کارگران از ایران در آن است.
با هم متشکل و متحد علیه حضور هئیت ضد کارگری وسرکوبگر رژیم دراین اجلاس اعتراض کنیم!
امسال درشرایطی این اجلاس برگزارمی شودکه بازهم آتش جنگ ورقابت وموقعیت برتر درمیان دولت های سرمایه داری جریان دارد و این باردرغرب آسیا جان و هستی کارگران را به خطر انداخته است. با بمباران ایران توسط دولت های امریکا و اسرائیل کل منطقه درگیر جنگی شده است که هزینه های جانی و مالی اش را نیروی کارتشکیل داده است . بمباران مناطق مسکونی , مدارس و بیمارستان ها, مراکزصنعتی و زیرساخت های اقتصادی و انرژی افزایش بیکاری وافزایش سر سام آور هزینه های زندگی و عدم امنیت را بر کارگران در ایران تحمیل کرده است . درگیری های نظامی در منطقه نیز بیکاری بویژه در میان کارگران مهاجر را گسترش داده است . عوارض این جنگ ازمحدوده منطقه خاورمیانه فراتر رفته و کل جهان را در برگرفته است . تشدید بحران انرژی و افزایش آن منجر به بالاتر رفتن هزینه های زندگی و تشدید بحران بیکاری در سراسر جهان گردیده است. دولت ها آرایش نظامی بخود گرفته وسیاست کاهش درآمد جامعه را از رفاه و بهداشت و آموزش به افزایش تجهیزات نظامی اختصاص داده اند.
با هم متحد و یکپارچه خواهان قطع فوری جنگ و قطع هزینه های جنگی شویم!
شرایط جنگی در ایران اعتراضات اجتماعی رابه حاشیه رانده ودستگاه سرکوب حکومت اسلامی در ایران ،که طی ۴٨ سال بر سرنیزه نشسته است را با کشتارو زخمی کردن و دستگیری دهها هزار نفرفعال کرده است . حکومت اسلامی واپوزیسیون راست نئوفاشیستی سلطنت طلبی دوقطب سرکوب واحدی را دربرابر اعتراضات اجتماعی وهرگونه صدای آزادیخواهی تشکیل داده اند. افزایش دستگیری ها و اعدام زندانیان سیاسی تحت عنوان و به بهانه جاسوسی برای کشورهای خارجی، رژه های نطامی خیابانی و فشار برشهروندان توسط حکومت اسلامی فضای جامعه را امنیتی کرده است. ازطرف دیگراپوزیسیون راست نئوفاشیستی در دیاسپورا از طریق پشتیبانی مالی دولت نژادپرست اسرائیل, با پرچم های ایران و اسرائیل و تی شرت با آرم ساواک(سازمان امنیت مخوف رژیم شاه) در نمایش های خیابانی ازجنگ و بمباران در ایران حمایت می کنند و به صف مخالفین ضد جنگ یورش می برند.
با هم متحد و متشکل خواهان لغو فوری شکنجه و اعدام وآزادی زندانیان سیاسی شویم!
کارگران ایران همچون سایر هم طبقه ای های خوددر سراسر جهان خواست های مشترکی دارند وعلیه ستم و استثماروبرده گی مزدی, برای افزایش دستمزد ، علیه قراردادهای موقت ، علیه تبعیض جنسی و برای تامین امنیت شرایط کار مبارزه می کنند. بدون تردید چه در ایران, که از اعتراضات وسیع اجتماعی برخوردار است, و چه در هر جای دیگر که اعتراضات کارگری جریان دارند ، این اعتراضات تنها زمانی می توانند به نیروی اجتماعی موثرتبدیل شوند که کارگران درجریان مبارزه سازمان اجتماعی خود را تشکیل داده باشند . سازماندهی سیاسی و اجتماعی طبقه کارگر تنها نیروی محرکه ای خواهد بود که هرگونه تغییرات اجتماعی به نفع کل جوامع بشری را میسر وامکانپذیر می سازد این امکان را با زنجیره واحد جهانی بهم متصل کنیم.
با هم متحد و یکپارچه همبستگی بین المللی کارگران را متحقق کنیم!
تشکل سندیکایی راین ماین ، آلمان
Website: gibo-iran.de
25 ماه مه 2026
***************
***************
متحد و متشکل، ۵ ژوئن در ژنو!
در اعتراض به حضور جمهوری اسلامی در اجلاس سازمان جهانی کار و در همبستگی با مبارزات کارگران در ایران
قطع فوری جنگ!
ما خواهان:
آزادی بیقیدوشرط کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی، لغو فوری دستگیریها، شکنجه و اعدامها هستیم!
ما خواهان:
حق داشتن تشکلهای مستقل، اعتراض، اعتصاب، امنیت شغلی، ایمنی کار تعيين معیشت همگانی و مزد مناسب با هزینههای زندگی هستیم !
تاریخ:
5 ژوئن 2026 - ساعت 12 تا 15
آدرس : ژنو:
Place des Nations, Genève
از تمامی مدافعین حقوق طبقهی کارگر و آزادیخواهان دعوت میکنیم که در این تجمع اعتراضی شرکت کنند.
کمیتهی سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو
***************
فراخوان به گردهمآیی
سازمانهای سندیکایی فرانسوی CFDT، CGT، UNSA، Solidaires و FSU، هم چنین:
سازمانهای سندیکایی از چندین کشور دیگر،
«کمیته هماهنگی» که توسط گروه های ایرانی در خارج از ایران تشکیل شده است،
برای برگزاری یک گردهمآیی در روز ۵ ژوئن در ژنو در مقابل مقر سازمان ملل متحد، که کنفرانس سالانه سازمان بینالمللی کار (ILO) در آن جا برگزار می شود، فراخوان میدهند.
اهداف ما از برگزاری این گردهمایی عبارتند از:
- محکوم کردن حضور نمایندگان جمهوری اسلامی ایران در این کنفرانس ؛
- تأکید مجدد بر اعلان همبستگی خود با کارگران ایران و با همه کسانی که مورد استثمار و ستم قرار گرفتهاند، علیه سرکوب رژیم مبارزه میکنند و خشونت جنگ را متحمل می شوند.
این گردهمایی خواستار:
پایان فوری جنگ در منطقه؛
آزادی بیقید و شرط همه زندانیان سیاسی و زندانیان عقیدتی؛
توقف فوری بازداشتها، شکنجه و اعدامها؛
برقراری فوری اینترنت؛
حق داشتن تشکلهای مستقل از قدرت دولتی؛
حق اعتصاب و تظاهرات، امنیت شغلی، و اجرای استانداردهای بهداشتی و ایمنی در محیط کار؛
شرایط زندگیای که امکان زندگی شرافتمندانه را فراهم کند؛
دستمزدهایی متناسب با هزینههای زندگی.
جمعه، ۵ ژوئن ۲۰۲۶
ساعت ۱۲ تا ۱۵
میدان ملل، ژنو
ما همه کسانی را که از حقوق کارگران، آزادیهای مدنی و صلح حمایت میکنند، صمیمانه فرا می خوانیم که در این گردهمایی شرکت کنند.
***************
دراجلاس آی ال او، منافع طبقه کارگر نمایندگی نمی شود
همانگونه که سازمانها و اتحادیه های کارگری درسطح جهانی و بخصوص نمایندگانشان درسازمان جهانی کار میدادنند ، کارگران ایران از حق ایجاد تشکلهای مستقل و غیر دولتی و آزاد محرومند و اعتراضات، اعتصابات و تجمعات کارگری شدیدا سرکوب میشوند. با این حال هرساله هیئتی از سرکوبگران امنیتی طبقه حاکمه و دولت جمهوری اسلامی درایران به عنوان نمایندگان کارگران ایرانی به این اجلاس دعوت شده و مسئولیتهایی نیز به آنها واگذار می شود. سازمان جهانی کار، ارگانی برای تنظیم شرایط کار به نفع دولت ها و کارفرمایان است و منافع مستقل کارگران درآن نمایندگی نمیشود. تنها در اثر مبارزات تاریخی طبقه کارگر در کشورهای مختلف در منشور این سازمان بخشی از دستاوردهای این مبارزات منجمله حق ایجاد تشکل، قراردادهای دست جمعی، رفع تبعیض و برابری حقوقی درج شده است. آنچه از اهداف این سازمان بر می آید، تدوین و اجرای قوانینی در چهارچوب مناسبات موجود یعنی تامین شرایط کار در جهت نیاز دولتها و مالکان سرمایه است و منافع کارگران در آن جایی ندارد.
سیاست حاکم برسازمان جهانی کارسه جانبه گرایی است که دولتها با توجه به تنظیمات ارگانهای جهانی مانند سازمان تجارت جهانی و صندوق بین المللی پول می بایست در قوانین کشوری به اجرا بگذارند. ازاین روی نمایندگان دولتها، کارفرمایان و تشکلهایی که به نام کارگر از بالای سر توده کارگر و درچهارچوب سیاستهای حاکم سازمانیافته اند، رابطه کار و سرمایه را به اتفاق تنظیم میکنند و هیچ ربطی به منافع پایه ای کارگران نداشته و تغییری در بهبود شرایط زندگی آنها ایجاد نمی کند. هرگونه تغییر در شرایط کار و زندگی کارگران در گرو ایجاد تشکل های اجتماعی و متکی به نیروی کارگران و برگزیدن نمایندگان واقعی آنان خواهد بود.
جنبش مطالباتی مردم ایران در خیزش ۴٠۴ در اعتراضات وسیع چند روزه در ۱٨ و ۱۹ دیماه مورد یورش خونین نیروهای سرکوبگر حاکمیت جمهوری اسلامی قرار گرفت، در این رخداد هزاران نفر کشته و دهها هزار نفر هم دستگیر شده اند که در خطر اعدام هر روزه قرار دارند. بعد از این فاجعه هولناک که با دسیسه سلطنت طلبان رخ داد، زمانی زیادی نگذشت که از طرف امریکا و اسرائیل حمله به ایران شروع شد. طی جنگ ۴٠ روزه و بمبارانهای شدید تعدادی از زیر ساختهای مهم و مراکز آموزشی از جمله صنایع فولاد، ذوب اهن، پالایشگاهها ، پتروشیمی ها، بنادر، کارخانه ها و مدارس و دانشگاهها از بین رفتند. علاوه بر نابودی زیر ساختها تعدادی از کارگران کشته و زخمی شدند. در اثر این فاجعه جنگی و تخریبی که در مراکز صنعتی صورت گرفته، علاوه بر موج بیکاری موجود پیش از جنگ هزاران کارگر هم بعد از جنگ بیکار شده اند. افزایش تورم ٧٠ درصدی در ایران و بیکاری وسیع، میلیونها کارگر و مردم زحمتکش را در معرض فقر و فلاکت شدید قرار داده است. شرایط جنگی و ادامه آن تمام جنبشهای مطالباتی و اعتراضی بویژه جنبش کارگری را به حاشیه رانده است. رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی با استفاده از شرایط جنگی و آتش بس نیمه بند به سرکوب شدید پرداخته و دستگیریها و اعدامها را بشدت افزایش داده است. قطع اینترنت نه تنها ارتباط ایران را با دنیا قطع کرده و بلکه مانع شده صدای حق طلبی توده های کارگران و مردم زحمتکش در سطح جهان انعکاس یابد. بخش وسیعی از زنان کارگر که اشتغال آنها مستقیما به اینترنت بستگی دارد بیکار شده اند. جنگ اخیر بین امریکا، اسرائیل و ایران تاثیرات مخربی هم از نظر اقتصادی در سطح خاورمیانه و جهان با افزایش قیمت انرژی ایجاد نموده است که سبب تورم و افزایش قیمتها و بخشا بیکاری نیروی کار شده است که ما به ازای آن ریاضت کشی را در سطح جهانی به طبقه کارگر جهانی و فرودستان تحمیل نموده است.
طبقه حاکمه در ایران نیز بیش از چهاردهه، با سرکوب، زندانی کردن و صدور احکام اعدام برای کارگران معترض واستفاده از ارگانهای امنیتی و قضایی، مانعی جدی برای متشکل شدن کارگران ایران بوده اند، اما کماکان مبارزه برای تشکل یابی و عملی کردن خواسته ها و مطالبات به حق اکثریت جامعه بی وقفه ادامه دارد.
تنها راه مقابله با سیاست های سرمایه داری وتغییر توازن قوای طبقاتی به نفع طبقه کارگر در جهان و ایران مبارزه متشکل و متحدانه و همبستگی طبقاتی بین المللی است. بویژه در این شرایط بحرانی در جامعه ایران طبقه کارگر ایران نیاز به حمایت هم طبقه ایهای جهانیش دارد.
ما با تجمع اعتراضی در ژنو که از طرف " کمیته سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو" در ۵ ژوئن ۲۰۲٦، سازماندهی شده است، همراهی می کنیم و خواهان قطع فوری جنگ، آزادی فوری و بی قید و شرط کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی و لغو فوری شکنجه و اعدام هستیم!
نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران
کارزار پشتیبانی ازکارگران ایران
ژوئن ۲۰۲٦
***************
پذیرش وابستگان جمهوری اسلامی از سوی
سازمان جهانی کار ابراز دشمنی با کارگران ایران است
اجلاس سالانه سازمان جهانی کار در هفته اول ماه ژوئن ۲۰۲۶ در ژنو برگزار میگردد. نظام فاشیست حاکم بر ایران نیز به روال گذشته، تعدادی مزدور و بهعبارتی دشمنان طبقه کارگر را بهعنوان نمایندگان کارگری به این اجلاس گسیل میدارد. حضور نمایندگان جمهوری اسلامی در این اجلاس در شرایطیست که اعتراضات و اعتصابات کارگری به شدت سرکوب میشود، برخی از رهبران و نمایندگان واقعی کارگران و فعالین کارگری در زندانها بسر میبرند و طبقه کارگر ایران از بدیهیترین حقوق اجتماعی و انسانی خود همچون حق ایجاد تشکلهای مستقل محروم است.
افرادی که توسط جمهوری اسلامی به این اجلاس معرفی میشوند به هیچ عنوان نمایندگان کارگران ایران نیستند. سازمان جهانی کار نیز به این امر واقف است، اما از آنجایی که دولتها شرکای این ارگان هستند، وگرایش سازمان جهانی کار به دولتها و خواستهای آنهاست تا خواستها و منافع کارگران، عامدانه بر وضعیت کارگران ایران چشم پوشیده و نمایندگان قلابی جمهوری اسلامی را به عنوان نمایندگان کارگری پذیرا میگردد.
سازمان جهانی کار وقتی نتواند و نخواهد از منافع کارگران در برابر دولتها دفاع کند، درعمل نقش گماشته دولتها را ایفا کرده و مطالبات و خواستهای واقعی میلیونها کارگر جهان را در سایه قرار میدهد.
نیروهای چپ و کمونیست بر این امر واقفند که سازمان جهانی کار فاقد قدرت اجرایی و نهادی بدون استقلال بوده و دربخش عمده بازتابدهندهٔ منافع سرمایهداران و دولتهای آنها میباشد. سازمان جهانی کار هرگز قادر نبوده تا از مطالبات برحق کارگران دفاع و صدای واقعی آنها باشد.
کارگران و دیگر زحمتکشان ایران و جهان به این اصل باور دارند که تنها نیروی اصلی تغییر در درون هر جامعهای، جنبش طبقاتی کارگران است و نه نهادهای بینالمللی و وابسته به نظام سرمایه داری. سازمان جهانی کار با دولتهایی به بحث و گفتگو مینشیند که نقض کننده حقوق کارگران و دشمن آشکار آنها هستند.
مدافعین کارگران و زحمتکشان!
نیروهای چپ و کمونیست!
در شرایطی نشست سازمان جهانی کار آغاز میشود که جنگ ارتجاعی دولتهای آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی باعث ویرانی و کشتار مردم شده است. تورم بیسابقه و گرانی سرسامآورکالاهای ضروری و مورد نیاز مردم، در حدیست که دست یافتن به آنها به یک آرزو تبدیل گردیده است.
بمباران برخی از زیرساختها و کارخانههای ایران توسط ارتشهای فاشیستی آمریکا و اسرائیل منجر به بیکاری بیش از چهارمیلیون کارگر در بخشهای مختلف شده است. رژیم حاکم بر ایران بدون کوچکترین حمایت مالی از این کارگران، آنها را دربدترین وضعیت معیشتی و انسانی رها کرده است. درچنین اوضاعی تعدادی مزدور به نام نماینده کارگران ایران به اجلاس سازمان جهانی کار گسیل میشوند که نه تنها در برابر اعتراضات کارگری مانع ایجاد میکنند، بلکه با معرفی فعالین کارگری به نیروهای امنیتی و اطلاعاتی رژیم، در نقش همکار آنها ظاهر میشوند.
مدافعین کارگران و زحمتکشان ایران در خارج کشور!
ما ضمن حمایت از فراخوان “کمیته سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو” برای تجمع ۵ ژوئن از ساعت ۱۲ تا ۱۵ در ژنو (Place des Nations, Genève) از همگان دعوت میکنیم تا با شرکت در این تجمع اعتراضی، در کنار هم ضمن محکومیت جنگ ارتجاعی و ضد بشری که دولتهای آمریکا، اسرائیل و ایران به راه انداختهاند، خواستار آزادی بی قید و شرط کارگران و دیگر زندانیان سیاسی در ایران شده و سیاستهای سازشکارانهٔ سازمان جهانی کار در قبال دولتهای سرمایه داری و ضد کارگری را رسوا و افشا کنیم.
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی ایران
برقرار باد حکومت شورایی
زنده باد آزادی - زنده باد سوسیالیسم
زنده باد همبستگی جهانی کارگران
کمیته خارج کشور سازمان فدائیان (اقلیت)
ژوئن ۲۰۲۶
***************
در آستانۀ یکصد چهاردهمین کنفرانس سازمان جهانی کار
پیام اتحاد طبقاتی کارگران ایران به کارگران، اتحادیه ها و تشکل های کارگری همه کشورها
«کارگران همۀ کشورها متحد شوید»، شعاری استراتژیک است که حدود یکصد وهشتاد سال پیش به منظوراستقرار و تحکیم اتحاد طبقاتی و برادری طبقه کارگر همه کشورهای جهان از سوی رهبران برجسته کارگران و سازمان دهندگان مبارزات سیاسی، اقتصادی و نظری طبقه کارگر مطرح گردید.
اکنون بیش از هر زمان دیگر ضرورت اتحاد بین المللی طبقه کارگر بر محور این شعار خود را نشان می دهد.
جهان سرمایه داری لجام گسیخته و بی محابا به هرگونه تبهکاری، دد منشی، حیله فریب دست می یازد تا استثمار کارگران را در سراسر حهان تدوام و شدت بخشد. از سرمایه داری، بویژه سرمایۀ انحصاری و مالی به هر قیمت حراست نماید و بار بحران های سرمایه داری را بر دوش کارگران و زحمتکشان بیاندازد.
یک ویژگی اساسی دیگر سرمایه داری، درگیری های نظامی و جنگ در میان خود سرمایه داران و دولت های سرمایه داری در سطح ملی و جهانی است. نظام سرمایه داری با منافع استثمارگران و غارتگران، بویژه در عصر امپریالیسم، با جنگ پیوند ناگسستنی دارند و در سده های بیستم و بیست یکم، جنگ به یک آفت مزمن اجتماعی تبدیل شده است. این آفت تنها با محو نظام سرمایه داری در جهان، از بین خواهد رفت.
یک نمونۀ مشخص جنگ های سرمایه داران، «جنگ چهل روزه» ای است که بر کارگران و توده های مردم ایران تحمیل شده و احتمال از سرگیری آن به اشکال مختلف و در آیندۀ نزدیک یا دور وجود دارد. جنگ چهل روزه، یک جنگ تجاوزگرانه از سوی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل برای تحقق اهداف سلطه گرانه آنها در جهان و در منطقۀ خاورمیانه و با هدف براندازی یا تضعیف و به تسلیم وادار کردن رژیم جمهوری اسلامی رخ داد تا نفوذ پان اسلامیسم جمهوری اسلامی و سلطه طلبی منطقه ای این رژیم را به نفع امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم خنثی سازند.
بدین سان علاوه بر سلطه طلبی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل در خاورمیانه، سیاست های ارتجاعی رژیم جمهوری اسلامی، بویژه تلاش های این رژیم برای گسترش نفوذ سیاسی و نظامی خود در منطقه، یکی از عوامل مؤثر در تنش ها و درگیری های منطقه ای بوده و جنگ افروزی قدرت های تجاوزگر را تسهیل کرده است.
طبقۀ کارگر، اگر منافع و اهداف فوری و درازمدت خود را بشناسد، نمی تواند خواهان پیروزی هیچ یک از طرف های این جنگ تجاوزکارانه باشد. پیروزی هر یک از آنها به معنی کشتار و ویرانی بیشتر و برقراری اختناق و سرکوبی شدیدتر از وضع کنونی است.
طبقه کارگر ایران زیر حاکمیت سرمایه داری بوروکراتیک و نظامی جمهوری اسلامی سال هاست به درجه ای غیر قابل تحمل از این بحران ها آسیب می بیند. علاوه بر آن ساختار سیاسی حاکمیت سرمایه داری ایران ابتدائی ترین حقوق انسانی را از کارگران و توده های زحمتکش سلب کرده و فروپاشی اجتماعی را به وجود آورده است. سرکوب، زندان، اعدام، تورم، فقر، گرانی، بیکاری، اخراج از کار و پایین بودن سطح مزد ها، شیوه های« قانونی ای» است که مجلس و دولت با تصویب قوانین ضد انسانی و ضد کارگری، حق زندگی کردن را از ما کارگران گرفته و هرگونه اعتراض به وضع موجود زیر عنوان «اختلال در امنیت کشور » جرم تلقی می شود. حق تشکل و ایجاد سندیکا ها و یا اتحادیه های کارگری و پیگری کردن قوانین بنیادین کار، از سوی دستگاه قضائی نظام نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی «محاربه با نظام» تلقی می گردد و شدیدترین مجازات ها از جمله حکم اعدام را با خود دارد.
در شرایطی که جنگ ویرانگر سایه شوم خود را بر زندگی کارگران و زحمتکشان گسترانده است، جمهوری اسلامی از«موهبت» جنگ سود جسته و فضای امنیتی را بر کشور گسترش داده و تشدید کرده است. از سوی دیگر با بمباران شمار زیادی از واحدهای تولیدی و خدماتی از جمله کارخانه ها، مؤسسات پتروشیمی ها، پالایشگاه ها، صنایع جانبی و بسیاری مراکز کارگری از طرف آمریکا و اسرائیل موج وسیعی از کارگران با تعطیلی محل کار خود روبرو شده و بیکار گردیده اند. بیکاری، اخراج، گرانی و تورم روز افزون بر فقر و تهیدستی کارگران افزوده و رنج و فلاکت را در جامعه عمیق تر کرده است. کارگران ایران در این شرایط از حداقل تأمین مالی و بیمه بیکاری، بهداشت و درمان و امنیت اجتماعی برخوردار نیستند.
جمهوری اسلامی به عنوان یکی از اعضای سازمان جهانی کار موظف به رعایت کنوانسیون های بنیادی این سازمان، از جمله آزادی تشکل و پیمان های جمعی است. جمهوری اسلامی هرگز ملزم به رعایت کنوانسیون ها، مقاوله نامه ها و قوانین بنیادین کار نبوده است.
لیکن به رغم مخالفت ها و فعالیت های آگاه گرانه فعالان کارگری و تشکل های کارگری مستقل، نهادهای وابسته به رژیم اجازه یافته اند نمایندگان خود را مانند « کانون عالی شورای اسلامی کار»را به جای نمایندگان مستقل و واقعی تشکل های کارگری به کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار بفرستد. و تأسفبار تر اینکه این افراد نیابتی توانسته اند حتی به عضویت هیئت مدیره و سایر کمیته ها نیز ارتقا یابند. تشکل های مستقل کارگران و کارگران بازنشسته قاطعانه اعلام می کنند نه وابستگان به جمهوری اسلامی و نه تشکل سازانی که بر فراز توده های کارگر در خارج کشور سودای نمایندگی کارگران ایران را در سر می پرورند، هیچکدام نماینده واقعی کارگران ایران نیستند.
از این رو ما، به عنوان بخشی از کارگران و تشکل های مستقل کارگری و بازنشستگان خواهان طرد نمایندگان جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار ( ILO) و ابقای نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در این سازمان هستیم.
ما در همان حال خواستار اجرا و برقراری موارد زیر هستیم:
· آزادی فوری و بی قید کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی
· آزادی عقیده، بیان، قلم و منع سانسور.
· با توجه با افزایش شدید بی سابقۀ شمار کارگران بیکار در اثر ویرانی کارخانه ها و دیگر واحدهای تولیدی، خدماتی یا اخراج و تعدیل نیرو، ما خواهان بازگشت به کار همه کارگران بیکار شده و یا تأمین بیمه بیکاری مکفی و متناسب با هزینه های واقعی زندگی برای کارگران هستیم.
· حق تشکل، اعتراض، اعتصاب، امنیت شغلی.
· لغو خصوصی سازی، قراردادهای موقت، برچیدن شرکت های پیمانکاری تأمین نیروی کار.
· منع افزایش سن بازنشستگی، افزایش دستمزدها، کاهش ساعات کار.
· منع تبعیض علیه کارگران مهاجر در ایران.
· منع تبعیض جنسیتی و برابری مزد و مزایای شغلی زنان و مردان کارگر.
· منع کار کودکان کودکان کمتر از ۱٥ سال تمام.
· درمان و آموزش رایگان.
· منع بازداشت های خودسرانه
· منع شکنجه و لغو مجازات اعدام.
کارگران برای تحقق این خواست ها راهی جز مبارزه متشکل و سازماندهی تشکل توده ای خود ندارند. کارگران ایران نیازمند همبستگی و حمایت زنان و مردان کارگر در سطح بین المللی می باشند.
زنده باد همبستگی جهانی کارگران و سپاس از تلاش همکاران در آکسیون ۵ ژوئن که روبروی محل اجلاس سازمان جهانی کار در ژنو، در اعتراض به حضور هیئت ضد کارگری اعزامی از ایران، تجمع بر پا کرده اند. دست آنها را به گرمی می فشاریم.