در اعتراض به حضور جمهوری اسلامی در اجلاس سازمان جهانی کار و در همبستگی با مبارزات کارگران در ایران
قطع فوری جنگ!
ما خواهان:
آزادی بیقیدوشرط کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی، لغو فوری دستگیریها، شکنجه و اعدامها هستیم!
ما خواهان:
حق داشتن تشکلهای مستقل، اعتراض، اعتصاب، امنیت شغلی، ایمنی کار تعيين معیشت همگانی و مزد مناسب با هزینههای زندگی هستیم !
تاریخ:
5 ژوئن 2026 - ساعت 12 تا 15
آدرس : ژنو:
Place des Nations, Genève
از تمامی مدافعین حقوق طبقهی کارگر و آزادیخواهان دعوت میکنیم که در این تجمع اعتراضی شرکت کنند.
کمیتهی سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو
***************
فراخوان به گردهمآیی
سازمانهای سندیکایی فرانسوی CFDT، CGT، UNSA، Solidaires و FSU، هم چنین:
سازمانهای سندیکایی از چندین کشور دیگر،
«کمیته هماهنگی» که توسط گروه های ایرانی در خارج از ایران تشکیل شده است،
برای برگزاری یک گردهمآیی در روز ۵ ژوئن در ژنو در مقابل مقر سازمان ملل متحد، که کنفرانس سالانه سازمان بینالمللی کار (ILO) در آن جا برگزار می شود، فراخوان میدهند.
اهداف ما از برگزاری این گردهمایی عبارتند از:
- محکوم کردن حضور نمایندگان جمهوری اسلامی ایران در این کنفرانس ؛
- تأکید مجدد بر اعلان همبستگی خود با کارگران ایران و با همه کسانی که مورد استثمار و ستم قرار گرفتهاند، علیه سرکوب رژیم مبارزه میکنند و خشونت جنگ را متحمل می شوند.
این گردهمایی خواستار:
پایان فوری جنگ در منطقه؛
آزادی بیقید و شرط همه زندانیان سیاسی و زندانیان عقیدتی؛
توقف فوری بازداشتها، شکنجه و اعدامها؛
برقراری فوری اینترنت؛
حق داشتن تشکلهای مستقل از قدرت دولتی؛
حق اعتصاب و تظاهرات، امنیت شغلی، و اجرای استانداردهای بهداشتی و ایمنی در محیط کار؛
شرایط زندگیای که امکان زندگی شرافتمندانه را فراهم کند؛
دستمزدهایی متناسب با هزینههای زندگی.
جمعه، ۵ ژوئن ۲۰۲۶
ساعت ۱۲ تا ۱۵
میدان ملل، ژنو
ما همه کسانی را که از حقوق کارگران، آزادیهای مدنی و صلح حمایت میکنند، صمیمانه فرا می خوانیم که در این گردهمایی شرکت کنند.
***************
دراجلاس آی ال او، منافع طبقه کارگر نمایندگی نمی شود
همانگونه که سازمانها و اتحادیه های کارگری درسطح جهانی و بخصوص نمایندگانشان درسازمان جهانی کار میدادنند ، کارگران ایران از حق ایجاد تشکلهای مستقل و غیر دولتی و آزاد محرومند و اعتراضات، اعتصابات و تجمعات کارگری شدیدا سرکوب میشوند. با این حال هرساله هیئتی از سرکوبگران امنیتی طبقه حاکمه و دولت جمهوری اسلامی درایران به عنوان نمایندگان کارگران ایرانی به این اجلاس دعوت شده و مسئولیتهایی نیز به آنها واگذار می شود. سازمان جهانی کار، ارگانی برای تنظیم شرایط کار به نفع دولت ها و کارفرمایان است و منافع مستقل کارگران درآن نمایندگی نمیشود. تنها در اثر مبارزات تاریخی طبقه کارگر در کشورهای مختلف در منشور این سازمان بخشی از دستاوردهای این مبارزات منجمله حق ایجاد تشکل، قراردادهای دست جمعی، رفع تبعیض و برابری حقوقی درج شده است. آنچه از اهداف این سازمان بر می آید، تدوین و اجرای قوانینی در چهارچوب مناسبات موجود یعنی تامین شرایط کار در جهت نیاز دولتها و مالکان سرمایه است و منافع کارگران در آن جایی ندارد.
سیاست حاکم برسازمان جهانی کارسه جانبه گرایی است که دولتها با توجه به تنظیمات ارگانهای جهانی مانند سازمان تجارت جهانی و صندوق بین المللی پول می بایست در قوانین کشوری به اجرا بگذارند. ازاین روی نمایندگان دولتها، کارفرمایان و تشکلهایی که به نام کارگر از بالای سر توده کارگر و درچهارچوب سیاستهای حاکم سازمانیافته اند، رابطه کار و سرمایه را به اتفاق تنظیم میکنند و هیچ ربطی به منافع پایه ای کارگران نداشته و تغییری در بهبود شرایط زندگی آنها ایجاد نمی کند. هرگونه تغییر در شرایط کار و زندگی کارگران در گرو ایجاد تشکل های اجتماعی و متکی به نیروی کارگران و برگزیدن نمایندگان واقعی آنان خواهد بود.
جنبش مطالباتی مردم ایران در خیزش ۴٠۴ در اعتراضات وسیع چند روزه در ۱٨ و ۱۹ دیماه مورد یورش خونین نیروهای سرکوبگر حاکمیت جمهوری اسلامی قرار گرفت، در این رخداد هزاران نفر کشته و دهها هزار نفر هم دستگیر شده اند که در خطر اعدام هر روزه قرار دارند. بعد از این فاجعه هولناک که با دسیسه سلطنت طلبان رخ داد، زمانی زیادی نگذشت که از طرف امریکا و اسرائیل حمله به ایران شروع شد. طی جنگ ۴٠ روزه و بمبارانهای شدید تعدادی از زیر ساختهای مهم و مراکز آموزشی از جمله صنایع فولاد، ذوب اهن، پالایشگاهها ، پتروشیمی ها، بنادر، کارخانه ها و مدارس و دانشگاهها از بین رفتند. علاوه بر نابودی زیر ساختها تعدادی از کارگران کشته و زخمی شدند. در اثر این فاجعه جنگی و تخریبی که در مراکز صنعتی صورت گرفته، علاوه بر موج بیکاری موجود پیش از جنگ هزاران کارگر هم بعد از جنگ بیکار شده اند. افزایش تورم ٧٠ درصدی در ایران و بیکاری وسیع، میلیونها کارگر و مردم زحمتکش را در معرض فقر و فلاکت شدید قرار داده است. شرایط جنگی و ادامه آن تمام جنبشهای مطالباتی و اعتراضی بویژه جنبش کارگری را به حاشیه رانده است. رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی با استفاده از شرایط جنگی و آتش بس نیمه بند به سرکوب شدید پرداخته و دستگیریها و اعدامها را بشدت افزایش داده است. قطع اینترنت نه تنها ارتباط ایران را با دنیا قطع کرده و بلکه مانع شده صدای حق طلبی توده های کارگران و مردم زحمتکش در سطح جهان انعکاس یابد. بخش وسیعی از زنان کارگر که اشتغال آنها مستقیما به اینترنت بستگی دارد بیکار شده اند. جنگ اخیر بین امریکا، اسرائیل و ایران تاثیرات مخربی هم از نظر اقتصادی در سطح خاورمیانه و جهان با افزایش قیمت انرژی ایجاد نموده است که سبب تورم و افزایش قیمتها و بخشا بیکاری نیروی کار شده است که ما به ازای آن ریاضت کشی را در سطح جهانی به طبقه کارگر جهانی و فرودستان تحمیل نموده است.
طبقه حاکمه در ایران نیز بیش از چهاردهه، با سرکوب، زندانی کردن و صدور احکام اعدام برای کارگران معترض واستفاده از ارگانهای امنیتی و قضایی، مانعی جدی برای متشکل شدن کارگران ایران بوده اند، اما کماکان مبارزه برای تشکل یابی و عملی کردن خواسته ها و مطالبات به حق اکثریت جامعه بی وقفه ادامه دارد.
تنها راه مقابله با سیاست های سرمایه داری وتغییر توازن قوای طبقاتی به نفع طبقه کارگر در جهان و ایران مبارزه متشکل و متحدانه و همبستگی طبقاتی بین المللی است. بویژه در این شرایط بحرانی در جامعه ایران طبقه کارگر ایران نیاز به حمایت هم طبقه ایهای جهانیش دارد.
ما با تجمع اعتراضی در ژنو که از طرف " کمیته سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو" در ۵ ژوئن ۲۰۲٦، سازماندهی شده است، همراهی می کنیم و خواهان قطع فوری جنگ، آزادی فوری و بی قید و شرط کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی و لغو فوری شکنجه و اعدام هستیم!
نهادهای همبستگی با جنبش کارگری در ایران
کارزار پشتیبانی ازکارگران ایران
ژوئن ۲۰۲٦
***************
پذیرش وابستگان جمهوری اسلامی از سوی
سازمان جهانی کار ابراز دشمنی با کارگران ایران است
اجلاس سالانه سازمان جهانی کار در هفته اول ماه ژوئن ۲۰۲۶ در ژنو برگزار میگردد. نظام فاشیست حاکم بر ایران نیز به روال گذشته، تعدادی مزدور و بهعبارتی دشمنان طبقه کارگر را بهعنوان نمایندگان کارگری به این اجلاس گسیل میدارد. حضور نمایندگان جمهوری اسلامی در این اجلاس در شرایطیست که اعتراضات و اعتصابات کارگری به شدت سرکوب میشود، برخی از رهبران و نمایندگان واقعی کارگران و فعالین کارگری در زندانها بسر میبرند و طبقه کارگر ایران از بدیهیترین حقوق اجتماعی و انسانی خود همچون حق ایجاد تشکلهای مستقل محروم است.
افرادی که توسط جمهوری اسلامی به این اجلاس معرفی میشوند به هیچ عنوان نمایندگان کارگران ایران نیستند. سازمان جهانی کار نیز به این امر واقف است، اما از آنجایی که دولتها شرکای این ارگان هستند، وگرایش سازمان جهانی کار به دولتها و خواستهای آنهاست تا خواستها و منافع کارگران، عامدانه بر وضعیت کارگران ایران چشم پوشیده و نمایندگان قلابی جمهوری اسلامی را به عنوان نمایندگان کارگری پذیرا میگردد.
سازمان جهانی کار وقتی نتواند و نخواهد از منافع کارگران در برابر دولتها دفاع کند، درعمل نقش گماشته دولتها را ایفا کرده و مطالبات و خواستهای واقعی میلیونها کارگر جهان را در سایه قرار میدهد.
نیروهای چپ و کمونیست بر این امر واقفند که سازمان جهانی کار فاقد قدرت اجرایی و نهادی بدون استقلال بوده و دربخش عمده بازتابدهندهٔ منافع سرمایهداران و دولتهای آنها میباشد. سازمان جهانی کار هرگز قادر نبوده تا از مطالبات برحق کارگران دفاع و صدای واقعی آنها باشد.
کارگران و دیگر زحمتکشان ایران و جهان به این اصل باور دارند که تنها نیروی اصلی تغییر در درون هر جامعهای، جنبش طبقاتی کارگران است و نه نهادهای بینالمللی و وابسته به نظام سرمایه داری. سازمان جهانی کار با دولتهایی به بحث و گفتگو مینشیند که نقض کننده حقوق کارگران و دشمن آشکار آنها هستند.
مدافعین کارگران و زحمتکشان!
نیروهای چپ و کمونیست!
در شرایطی نشست سازمان جهانی کار آغاز میشود که جنگ ارتجاعی دولتهای آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی باعث ویرانی و کشتار مردم شده است. تورم بیسابقه و گرانی سرسامآورکالاهای ضروری و مورد نیاز مردم، در حدیست که دست یافتن به آنها به یک آرزو تبدیل گردیده است.
بمباران برخی از زیرساختها و کارخانههای ایران توسط ارتشهای فاشیستی آمریکا و اسرائیل منجر به بیکاری بیش از چهارمیلیون کارگر در بخشهای مختلف شده است. رژیم حاکم بر ایران بدون کوچکترین حمایت مالی از این کارگران، آنها را دربدترین وضعیت معیشتی و انسانی رها کرده است. درچنین اوضاعی تعدادی مزدور به نام نماینده کارگران ایران به اجلاس سازمان جهانی کار گسیل میشوند که نه تنها در برابر اعتراضات کارگری مانع ایجاد میکنند، بلکه با معرفی فعالین کارگری به نیروهای امنیتی و اطلاعاتی رژیم، در نقش همکار آنها ظاهر میشوند.
مدافعین کارگران و زحمتکشان ایران در خارج کشور!
ما ضمن حمایت از فراخوان “کمیته سراسری برگزاری تجمع اعتراضی در ژنو” برای تجمع ۵ ژوئن از ساعت ۱۲ تا ۱۵ در ژنو (Place des Nations, Genève) از همگان دعوت میکنیم تا با شرکت در این تجمع اعتراضی، در کنار هم ضمن محکومیت جنگ ارتجاعی و ضد بشری که دولتهای آمریکا، اسرائیل و ایران به راه انداختهاند، خواستار آزادی بی قید و شرط کارگران و دیگر زندانیان سیاسی در ایران شده و سیاستهای سازشکارانهٔ سازمان جهانی کار در قبال دولتهای سرمایه داری و ضد کارگری را رسوا و افشا کنیم.
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی ایران
برقرار باد حکومت شورایی
زنده باد آزادی - زنده باد سوسیالیسم
زنده باد همبستگی جهانی کارگران
کمیته خارج کشور سازمان فدائیان (اقلیت)
ژوئن ۲۰۲۶
***************
در آستانۀ یکصد چهاردهمین کنفرانس سازمان جهانی کار
پیام اتحاد طبقاتی کارگران ایران به کارگران، اتحادیه ها و تشکل های کارگری همه کشورها
«کارگران همۀ کشورها متحد شوید»، شعاری استراتژیک است که حدود یکصد وهشتاد سال پیش به منظوراستقرار و تحکیم اتحاد طبقاتی و برادری طبقه کارگر همه کشورهای جهان از سوی رهبران برجسته کارگران و سازمان دهندگان مبارزات سیاسی، اقتصادی و نظری طبقه کارگر مطرح گردید.
اکنون بیش از هر زمان دیگر ضرورت اتحاد بین المللی طبقه کارگر بر محور این شعار خود را نشان می دهد.
جهان سرمایه داری لجام گسیخته و بی محابا به هرگونه تبهکاری، دد منشی، حیله فریب دست می یازد تا استثمار کارگران را در سراسر حهان تدوام و شدت بخشد. از سرمایه داری، بویژه سرمایۀ انحصاری و مالی به هر قیمت حراست نماید و بار بحران های سرمایه داری را بر دوش کارگران و زحمتکشان بیاندازد.
یک ویژگی اساسی دیگر سرمایه داری، درگیری های نظامی و جنگ در میان خود سرمایه داران و دولت های سرمایه داری در سطح ملی و جهانی است. نظام سرمایه داری با منافع استثمارگران و غارتگران، بویژه در عصر امپریالیسم، با جنگ پیوند ناگسستنی دارند و در سده های بیستم و بیست یکم، جنگ به یک آفت مزمن اجتماعی تبدیل شده است. این آفت تنها با محو نظام سرمایه داری در جهان، از بین خواهد رفت.
یک نمونۀ مشخص جنگ های سرمایه داران، «جنگ چهل روزه» ای است که بر کارگران و توده های مردم ایران تحمیل شده و احتمال از سرگیری آن به اشکال مختلف و در آیندۀ نزدیک یا دور وجود دارد. جنگ چهل روزه، یک جنگ تجاوزگرانه از سوی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل برای تحقق اهداف سلطه گرانه آنها در جهان و در منطقۀ خاورمیانه و با هدف براندازی یا تضعیف و به تسلیم وادار کردن رژیم جمهوری اسلامی رخ داد تا نفوذ پان اسلامیسم جمهوری اسلامی و سلطه طلبی منطقه ای این رژیم را به نفع امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم خنثی سازند.
بدین سان علاوه بر سلطه طلبی امپریالیسم آمریکا و رژیم اسرائیل در خاورمیانه، سیاست های ارتجاعی رژیم جمهوری اسلامی، بویژه تلاش های این رژیم برای گسترش نفوذ سیاسی و نظامی خود در منطقه، یکی از عوامل مؤثر در تنش ها و درگیری های منطقه ای بوده و جنگ افروزی قدرت های تجاوزگر را تسهیل کرده است.
طبقۀ کارگر، اگر منافع و اهداف فوری و درازمدت خود را بشناسد، نمی تواند خواهان پیروزی هیچ یک از طرف های این جنگ تجاوزکارانه باشد. پیروزی هر یک از آنها به معنی کشتار و ویرانی بیشتر و برقراری اختناق و سرکوبی شدیدتر از وضع کنونی است.
طبقه کارگر ایران زیر حاکمیت سرمایه داری بوروکراتیک و نظامی جمهوری اسلامی سال هاست به درجه ای غیر قابل تحمل از این بحران ها آسیب می بیند. علاوه بر آن ساختار سیاسی حاکمیت سرمایه داری ایران ابتدائی ترین حقوق انسانی را از کارگران و توده های زحمتکش سلب کرده و فروپاشی اجتماعی را به وجود آورده است. سرکوب، زندان، اعدام، تورم، فقر، گرانی، بیکاری، اخراج از کار و پایین بودن سطح مزد ها، شیوه های« قانونی ای» است که مجلس و دولت با تصویب قوانین ضد انسانی و ضد کارگری، حق زندگی کردن را از ما کارگران گرفته و هرگونه اعتراض به وضع موجود زیر عنوان «اختلال در امنیت کشور » جرم تلقی می شود. حق تشکل و ایجاد سندیکا ها و یا اتحادیه های کارگری و پیگری کردن قوانین بنیادین کار، از سوی دستگاه قضائی نظام نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی «محاربه با نظام» تلقی می گردد و شدیدترین مجازات ها از جمله حکم اعدام را با خود دارد.
در شرایطی که جنگ ویرانگر سایه شوم خود را بر زندگی کارگران و زحمتکشان گسترانده است، جمهوری اسلامی از«موهبت» جنگ سود جسته و فضای امنیتی را بر کشور گسترش داده و تشدید کرده است. از سوی دیگر با بمباران شمار زیادی از واحدهای تولیدی و خدماتی از جمله کارخانه ها، مؤسسات پتروشیمی ها، پالایشگاه ها، صنایع جانبی و بسیاری مراکز کارگری از طرف آمریکا و اسرائیل موج وسیعی از کارگران با تعطیلی محل کار خود روبرو شده و بیکار گردیده اند. بیکاری، اخراج، گرانی و تورم روز افزون بر فقر و تهیدستی کارگران افزوده و رنج و فلاکت را در جامعه عمیق تر کرده است. کارگران ایران در این شرایط از حداقل تأمین مالی و بیمه بیکاری، بهداشت و درمان و امنیت اجتماعی برخوردار نیستند.
جمهوری اسلامی به عنوان یکی از اعضای سازمان جهانی کار موظف به رعایت کنوانسیون های بنیادی این سازمان، از جمله آزادی تشکل و پیمان های جمعی است. جمهوری اسلامی هرگز ملزم به رعایت کنوانسیون ها، مقاوله نامه ها و قوانین بنیادین کار نبوده است.
لیکن به رغم مخالفت ها و فعالیت های آگاه گرانه فعالان کارگری و تشکل های کارگری مستقل، نهادهای وابسته به رژیم اجازه یافته اند نمایندگان خود را مانند « کانون عالی شورای اسلامی کار»را به جای نمایندگان مستقل و واقعی تشکل های کارگری به کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار بفرستد. و تأسفبار تر اینکه این افراد نیابتی توانسته اند حتی به عضویت هیئت مدیره و سایر کمیته ها نیز ارتقا یابند. تشکل های مستقل کارگران و کارگران بازنشسته قاطعانه اعلام می کنند نه وابستگان به جمهوری اسلامی و نه تشکل سازانی که بر فراز توده های کارگر در خارج کشور سودای نمایندگی کارگران ایران را در سر می پرورند، هیچکدام نماینده واقعی کارگران ایران نیستند.
از این رو ما، به عنوان بخشی از کارگران و تشکل های مستقل کارگری و بازنشستگان خواهان طرد نمایندگان جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار ( ILO) و ابقای نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در این سازمان هستیم.
ما در همان حال خواستار اجرا و برقراری موارد زیر هستیم:
· آزادی فوری و بی قید کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی
· آزادی عقیده، بیان، قلم و منع سانسور.
· با توجه با افزایش شدید بی سابقۀ شمار کارگران بیکار در اثر ویرانی کارخانه ها و دیگر واحدهای تولیدی، خدماتی یا اخراج و تعدیل نیرو، ما خواهان بازگشت به کار همه کارگران بیکار شده و یا تأمین بیمه بیکاری مکفی و متناسب با هزینه های واقعی زندگی برای کارگران هستیم.
· حق تشکل، اعتراض، اعتصاب، امنیت شغلی.
· لغو خصوصی سازی، قراردادهای موقت، برچیدن شرکت های پیمانکاری تأمین نیروی کار.
· منع افزایش سن بازنشستگی، افزایش دستمزدها، کاهش ساعات کار.
· منع تبعیض علیه کارگران مهاجر در ایران.
· منع تبعیض جنسیتی و برابری مزد و مزایای شغلی زنان و مردان کارگر.
· منع کار کودکان کودکان کمتر از ۱٥ سال تمام.
· درمان و آموزش رایگان.
· منع بازداشت های خودسرانه
· منع شکنجه و لغو مجازات اعدام.
کارگران برای تحقق این خواست ها راهی جز مبارزه متشکل و سازماندهی تشکل توده ای خود ندارند. کارگران ایران نیازمند همبستگی و حمایت زنان و مردان کارگر در سطح بین المللی می باشند.
زنده باد همبستگی جهانی کارگران و سپاس از تلاش همکاران در آکسیون ۵ ژوئن که روبروی محل اجلاس سازمان جهانی کار در ژنو، در اعتراض به حضور هیئت ضد کارگری اعزامی از ایران، تجمع بر پا کرده اند. دست آنها را به گرمی می فشاریم.